صدرعاملی پس از نزدیک به هفت سال غیبت در عرصه کارگردانی، با فیلمی تازه و بیشک ماندگار به کارزار فجر بازگشته است.
اگر نگاهی سریع و کوتاه به فیلمهای سینمایی کشورمان بیندازیم، حس مادرانه را در آنها بسیار پررنگتر میبینیم؛ حتی در بسیاری از فیلمها و سریالها مادر در محوریت قرار گرفته است.
اینکه اول کتاب را بخوانی و بعد فیلمش را ببینی، با اینکه اول فیلم را ببینی و بعد کتابش را بخوانی، زمین تا آسمان با هم فرق میکند.
فیلم «موسی کلیمالله» بر اساس داستان تولد حضرت موسی (ع) ساخته شده است.
تکنولوژی تولید مجازی (در زبان انگلیسی: Virtual Production) تکنیک جدیدی است که در چند سال اخیر استودیوهای بزرگ فیلمسازی بینالمللی از آن استفاده میکنند و در ایران برای اولینبار در سریال «موسی کلیمالله(ع)» بومیسازی و اجرا شده است.
فیلم «موسی کلیمالله» پیشنمایشی طولانی است از یک برنامه وسیع نمایشی از زندگی حضرت موسی که قرار است در آینده توسعه پیدا کند و تبدیل به سریال و نسخههای متعدد سینمایی شود.
فیلم «موسی کلیمالله» سفری احساسی را به نمایش میگذارد که ما را به عمق داستانی تاریخی و روحانی میبرد.
«موسی، ساخته حاتمیکیا»؛ همین تیتر انتظار من را برای دیدن این فیلم بسیار بالا برده بود؛ اینکه حاتمیکیا ادامه پروژهای باشد که سلحشور قرار بوده آن را بسازد برای من این پیشفرض را ساخته بود که قطعاً با اثری خیلی قوی مواجه خواهم بود. رسانهها و تعاریفشان هم به این ذهنیت ضریب داده بودند.
فیلم سینمایی «موسی کلیمالله» نسخه سینمایی از دو قسمت ابتدایی سریالی به همین نام است که پس از کشوقوسهای فراوان بر سر حضور یا حضورنیافتن آن در جشنواره، درنهایت عوامل فیلم تصمیم بر حضور فیلم در جشنواره گرفتند.
بالأخره پس از مدتها انتظار و شنیدن اخبار گوناگون، نسخه سینمایی «موسی کلیمالله» به کارگردانی و نویسندگی «ابراهیم حاتمیکیا» را تماشا کردیم.
در سالهای اخیر همواره یکی از موضوعات موردبحث منتقدان و اهالی فرهنگ در حوزه سینما، جای خالی تولید آثاری با محوریت تاریخ بوده است؛ اما امسال ابراهیم حاتمیکیا بعد از چند سال غیبت در جشنواره فیلم فجر، با اثری متفاوت نسبت به آثار قبلی خویش در جشنواره حاضر شد و مورد تحسین مردم، منتقدان و اصحاب رسانه قرار گرفت.
کاسه را گرفتم دستم. آخرین قاشق تیلیت را که دهان اسماعیل گذاشتم، پاشدم.