خطر ترور و حذف فیزیکی برای چهرههای مهم سیاسی همیشه مطرح است و میزان اهمیت آن در طول زمان نهتنها کاهش نیافته، بلکه میزان ضریب امنیتی شخصیتها را افزایش نیز داده است. محمدرضا شاه نیز از این قاعده مستثنا نبود و دو بار مورد سوءقصد جدی قرار گرفت: اولینبار، در 1327 توسط ناصر فخرآرایی در دانشگاه تهران که منجر به سرکوب حزب توده، تبعید آیتالله کاشانی و افزایش قدرت شاه شد و دومینبار، در 21 فروردین 1344 توسط رضا شمسآبادی در کاخ مرمر که چندان تبعات سیاسیامنیتی خاصی بهدنبال نداشت.