از ابتدای دهه محرم امسال سعی کردم در چند شماره چالشها و مسائلی که یک مادر برای حضور در هیئات و مجالس روضه اباعبدالله با آنها روبهرو میشود با زبان روایت مطرح کنم. آنچه در روایتها ذکر شد، تجربه منِ مادر بود و در این گزارش نیز جمعبندی مباحث قبلی بیان میشود.
از ابتدای دهه اول محرم 1446 تاکنون، صفحه کانونهای روزنامه «اصفهان زیبا» فعالیت خود را معطوف به برنامههای سطح شهر در این دهه کرده است.
امسال برای اولینبار اواسط خیابان صغیر بعد از حسینیه کربلاییها موکب دمنوش راهاندازی شد و متولیان آن در دهه اول محرم پذیرای عزاداران بودند
عصر روز تاسوعا خیابان کمال و صف طولانی مردم برای گرفتن کلهپاچه نذری. این صف از بنبست کنار تکیه میرزا داوود تا خیابان کمال کشیده شده است.
قصه دعاهای آخر مجلس برای من قصه عجیبی است. میرفتیم روضه و آخر برنامه که میشد دستها را بلند میکردیم، بعد از دعا برای تعجیل در فرج یکی از مهمترین دعاها، دعای برای بیماران بود.
هنوز منتظر وقوع پیشبینیاش برای سرنگونی دولت دهم پس از هدفمندی یارانهها یا نتیجه دعوتش از روحانی برای نجات اقتصاد و یا هشدار وقوع تورم ۳ رقمی در دولت شهید رئیسی هستیم که قلم به دست گرفته و علیه مردم سیاهه مینویسد.
جناب دکتر رنانی! یادداشتی شگفتانگیز از شما دیدم که اصفهانیهای متمدن و پیشرفته را بهخاطر کثرت رأی آزادانه و دموکراتیکشان به دکتر جلیلی موردتوهین و تحقیر و مذمت قرار دادید و آن دیار را به این خاطر یک روستا نامیدید؛ به قول خودتان روستای نصفجهان!
در کانال تلگرامی آقای رنانی چرخ میخورم. تنوع موضوعها سرسامآور است. از هر دری سخن رفته است؛ اما یک وجوه اشتراکی هم به چشم میخورد.
یادداشت اخیر دکتر رنانی و نگاهی که او به انتخاب مردم داشته است، چیز جدیدی نیست. ما در روشنفکران غربزده، این نوع تحلیل و نگاه را که برخاسته از نوعی خودشیفتگی و خلسه نارسیستی است، دیده بودیم.
سالهاست «محسن رنانی» را از دور میشناسم و چند باری خواسته یا ناخواسته پای صحبتهای او نشستهام.
اصفهان، کلانشهری است در جغرافیای ایران که در طول تاریخ، همواره مدنیت خود را به رخ سایر مناطق این کشور و حوزه تمدنی جهان اسلام کشیده است و عناوین متعددی که این شهر در طول تاریخ داشته، چه در دوران پایتختی و چه در غیر آن، همیشه افتخارآفرین بوده است.
معمولا محققانی که در مکتب «والت وایتمن رستو» (محقق دانشگاه MIT و مشاور امنیت ملی در دوره ریاستجمهوری جان اف کندی) پرورش یافتهاند، معتقدند که رشدوبلوغ جوامع در شهر رخ میدهد و آخرین مرحله تکوین جوامع بشری وقتی اتفاق میافتد که به مصرف انبوه دست مییابند.