به گزارش اصفهان زیبا؛ خدای متعال در آیه پنج سوره ابراهیم، دو دستور مهم به موسی نبی علیهالسلام میدهد: اول اینکه قوم خودت را از تاریکیها به سمت روشنایی بیاور و دوم آنکه ایامالله را برای آنها متذکر شو. شاید به یک اعتبار و سنجش، چکیده همه وظایف نبوت و پیامبری همین دو کار مهم باشد. اینکه مردم با راهنمایی پیامبران و اولیای الهی از ظلمت و تاریکی، بهسوی روشنایی راهی پیدا کنند.
تاریکی چیست؟ تاریکی تمام لحظاتی است که بدون توجه به مبدأ آفرینش و خلقت یعنی خدای متعال میگذرد. همه لحظاتی که فراموش میکنیم برای چه به این دنیا آمدیم و چه مأموریتی بر عهده ما گذاشته شده. تا عمق جانمان درگیر دنیا شدهایم و آه عمیق میکشیم. بهخاطر دغدغههای دنیایی رغبت و انگیزهای برای عبادت کردن پیدا نمیکنیم و یکهو به خودمان میآییم میبینیم یک روز بر ما گذشته در حالی که چند رکعت نماز را هولهولی خواندهایم و دیگر هیچ.
دستور بعدی این است که ایامالله را متذکر شو.
«ایامالله» چیست؟ بهانه نگارش این کلمات، توضیح همین بند است. ایامالله یعنی لحظات باعظمت و بزرگ. یعنی روزهایی که ذاتا نسبت به روزهای دیگر دارای ارزش بیشتری هستند. ماه شریف رجب یکی از همین ایامالله است. رجب عزیز، ذاتا لحظاتش ارزشمندتر است از روزهای دیگر. ایامالله یعنی فرصت ویژه. وقت طلایی. یعنی ثانیههایی که زمین به آسمان نزدیکتر شده. شناسنامه ماه رجب، همان دعای معروفی است که وارد شده بعد از هر نماز بخوانید. یا من ارجوه لکل خیر. ای خدایی که از او امید هر خیری میرود یا مَنْ یعْطِی مَنْ سَأَلَهُ؛ ای خدایی که وقتی بندگانت از تو درخواست و دعایی دارند اجابت میکنی. یا مَنْ یعْطِی مَنْ لَمْ یسْأَلْهُ وَمَنْ لَمْ یعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَرَحْمَةً؛ و ای خدایی که حتی به آن بندگانت که تو را فراموش کردهاند و دعا هم نمیکنند، از فضل و رحمت و دلسوزیات هدیه میدهی و دعای نکردهشان را اجابت میکنی. بله. رجب عظیم و بزرگ ماه اجابت دعاهای نکرده است.
دعاهای بر زبان و قلب جاری شده که جای خودش را دارد. رجب ماه نرم شدن قلب است. ماهی است که انوار فضل الهی از عرش میتابد و میآید و میگردد دنبال قلبهای زنگار گرفته. دنبال آنهایی که وقتی در ظلمت خودشان بودند عهد کرده بودند که من دیگر با خدا کاری ندارم. نه نماز میخوانم، نه دعا میکنم، نه تسبیح دستم میگیرم. نور که تابید قلب نرم میشود. خدا رحمت کند سید عبدالله فاطمینیا را. با همان فارسیای که ته لهجه ترکی داشت میگفت: «حالا زد و نصف شب از خواب بیدار شدی، اذان صبح هم نداده بودند. نیم ساعت مانده به اذان. نگیری بخوابی! بیدارت کردند با تو کار دارند. حالش را داری یک وضو بگیر. نداری در همان رختخواب چند کلمه با زبان خودت مناجات کن. بگو خدایا تو خیلی خوبی. تو در حق من مهربانی و لطف زیاد کردی. من ولی بنده خوبی نبودم.» عبدالله فاطمینیا از خودش که نمیگفت. ترجمه آیه قرآن است که مؤمنان آن کسانی هستند که حتی موقعی که به پهلو خوابیدهاند خدا را یاد میکنند.
آسمان باید به زمین نزدیک باشد که اینطور عبادت کردن روزی من و شما بشود و در رجب آسمان بسیار به زمین نزدیک است. حالا که تا اینجای مطلب را همت کردی و همراه من آمدی، اگر یک گل صلوات به پیامبر خاتم هدیه کنی برایت این روایت شریف را نقل میکنم که وجود نورانی پیامبر رحمت فرمود: «ماه رجب را اصبّ نامیدهاند؛ چون در این ماه رحمت الهی بر امت من فرومیریزد.»
فروریختن را کجا به کار میبرند؟ جایی که چیزی بدون انتظار و بدون حساب بریزد.
من میتوانم تصور کنم که وجود پر خیروبرکتشان وقتی این روایت را نقل میکردند از شعف و شادی هدایت امت، لبخند ملیحی هم به آن صورت ماه و زیبایشان نشسته بود که از امت نهفقط خوبان و اهل ذکر، که هرکسی که خدا را به وحدانیت و من را به ختم رسالت قبول داشته باشد، بخواهد یا نخواهد در این ماه زیر ناودان رحمت خدا پاک و پاکیزه و نورانی و معطر میشود. حالا فکرش را بکن اگر کسی با توجه چندبار در روز استغفار کند به «استغفرالله و اتوب الیه» و بین خود و خدا شرمنده شود از عمری که در تاریکی گذرانده، قطره اشکی هم شوق و شعف روی گونهاش سر بخورد، چقدر سعادتمند است.
در اعمال خاص ماه رجب نیامده اما جا دارد روزانه و صبح و شب خدا را شکر کنیم که از رحمتش توفیق درک این ماه عظیم را پیدا کردیم و در ساعاتی که زیر رحمت بیحساب و بیعدد لطف و فضل پروردگاریم برای مسیر بینهایتی که در پیش داریم توشه برداریم که مسیر دور است و دست ما خالی.
