به گزارش اصفهان زیبا؛ بسیاری از نویسندگان و تحلیلگران غرب، از جمله «ریچارد نفیو» که به عنوان معمار تحریمهای ایران شناخته میشود، ایران را به عنوان یکی از مهمترین منابع بیثباتی در خاورمیانه مطرح کردهاند.
دو مقاله آخر نفیو، یعنی «آخرین شانس ایران» و «آیا یک توافق خوب با ایران ممکن است؟»، با همین نگاه نوشته شده، اما یک تفاوت اساسی باهم دارند. در این دو مقاله که به فاصله کمتر از 5 ماه منتشر شده، لحن تهدیدآمیز و جنگطلبانه نویسنده به شکل محسوسی به تاکید روی دیپلماسی تغییر کرده است.
نفیو در مقاله «آخرین شانس ایران»، به تحولات اخیر در برنامه هستهای ایران و واکنشهای آمریکا میپردازد.
او اشاره میکند که ایران دیگر دوران اولیه برنامه هستهای را پشت سر گذاشته و امکان دسترسی سریع به تسلیحات هستهای را دارد و به طور همزمان این وضعیت باعث افزایش فشارهای بینالمللی و خصوصاً تنشهای عمیقتر با آمریکا شده است.
در مقابل، در مقاله «آیا یک توافق خوب با ایران ممکن است؟»، نفیو، تحلیلگر غرب روی امیدواری به دستیابی به یک توافق هستهای تاکید دارد.
نفیو در حالی عنوان مقاله قبلی خود را «آخرین شانس ایران» انتخاب کرد که از همین تیتر میتوان میزان تهدیدآمیز بودن آن را دریافت.
اما در مقاله جدید خود که سه روز قبل در فارنافرز منتشر کرد پس از طرح این موضوع که «برخی از الزامات جدید ایران میتواند قابل گفتوگو و تعامل باشد، به شرطی که دولت آمریکا هم آماده باشد به دنبال رویکردی هوشمندانه و عاقلانه باشد»، در آخرین جمله مقاله می نویسد: «دولت (ترامپ) فرصت طلایی برای رسیدن به توافق دارد. باید از این فرصت استفاده کند.»
آنچه از برآیند مقایسه دو مقاله مشخص میشود این است که ایران با وجود فشارهای داخلی و خارجی، موفق شده از طریق مدیریت هوشمندانه، موضع تحلیلگران و سیاستمداران آمریکایی را از تاکید مداوم روی حمله نظامی به سمت مذاکره سوق دهد و در نتیجه، انعطاف ایجاد شده پیش و پس از نامه ترامپ کمک کرد تا به اصطلاح خود غربیها، توپ دیگر در زمین ایران نباشد.
ایران با استحکام در برابر تحریمها، مقاومت در برابر فشارهای سایر بازیگران خارجی، همراهی با شرکای استراتژیک منطقهای و بینالمللی و تاکید بر حقوق شناخته شده خود، توانسته خط قرمزهای خود را به خوبی حفظ کند و در عین حال دریچهای را برای گفتوگو نگه دارد.
بنابراین ترکیب هوشمندانهای از مقاومت و دیپلماسی، به ایران کمک کرده است تا حتی نظر برخی از منتقدان سرسخت غربی را تغییر دهد.
این سیاستورزی دقیق در سیاست خارجی ایران، با ترکیبی از ثبات داخلی، انعطاف در دیپلماسی و قدرتنمایی هدفمند همراه بوده است.
ایران با اطمینان به ظرفیتهای علمی، نظامی و منطقهای خود، توانسته موقعیت چانهزنی خود را تقویت کند و این موضوع را به خوبی منتقل کند که هیچ جایگزینی برای مذاکره نیست و حتی بیش از این، در مذاکره هم هیچ جایگزینی جز به رسمیت شناختن حقوق ایران وجود ندارد.
