«ناصر ابراهیم‌زاده» از قنادی‌اش در دارخوین می‌گوید:

شیرینی «ناصر قناد» در جبهه!

«ناصر ابراهیم‌زاده» معروف به «ناصر قناد»، از 10سالگی طعم دنیای کیک و شیرینی را چشیده و در قنادی «بابک» و «قنادی نوشین» اصفهان چندسالی کام مردم را شیرین کرده است.

روایت خلبان «نیک‌مرد» از عملیات نفس‌گیر رمضان:

تا پای مرگ!

«کردستان» و ناآرامی‌هایش نقطه شروع پروازهای نظامی و عملیاتی‌اش است و «بصره» نقطه پایان آن؛ درست وقتی که عراقی‌ها در حین «عملیات رمضان» او را در آسمان می‌زنند، هلی‌کوپترش آتش می‌گیرد و خودش هم تا پای مرگ می‌رود!

روایت «قدیر عرب» از مسئولیت خبازی در لشکر امام حسین (ع):

گردان نانواها!

در دوران جنگ، مسئله تغذیه نیروها به‌خصوص تأمین نان، اهمیت زیادی داشت. آشپزخانه ممکن بود دو وعده یا یک وعده باشد؛ ولی لشکر هر سه وعده به نان نیاز داشت.

بیسیم چی

ضمیمه پایداری/ دوره جدید شماره سوم/ ضمیمه شماره 4601/ چهارشنبه 14 تیر 1402

گفت‌وگو با «قدرت‌الله میرزایی»، طراح نخستین سلاح انفرادی در ایران:

هنوز هم من را با یک تفنگ در کنارم می‌شناسند!

قدرت‌الله میرزایی، بنیان‌گذار تعمیر سلاح در سپاه و مبتکر و طراح نخستین سلاح انفرادی در ایران به نام «رسا» است و شاید به همین دلیل است که می‌گوید: «هنوز هم من را با یک تفنگ در کنارم می‌شناسند.»

مدیر نمونه!

امروز در «بیسیم‌چی» از مردی می‌گوییم که توانست در هشت سال جنگ تحمیلی صنایع مهمات‌سازی را در اصفهان راه‌اندازی کرده و روز و شب خود را وقف جنگ کند تا مبادا جایی، کمبودی برای رزمندگان احساس شود.

مرد آهنی!

روایت متفاوتی از هشت سال جنگ تحمیلی در گفت‌وگو با «قدرت‌الله میرزایی»؛ طراح نخستین سلاح انفرادی در ایران و بنیانگذار تعمیر سلاح در یگان‌های رزم سپاه و مدیر صنایع مهمات‌سازی اصفهان در سالهای جنگ
در ضمیمه بیسیم‌چی روزنامه اصفهان زیبا چاپ چهارشنبه ۱۳ تیرماه ۱۴۰۲ بخوانید

روایت «رسول مقاره‌عابد» از مسئولیتش در لشکر امام حسین (ع):

خاطرات جامانده در کاست‌ها!

از بچگی عشق نوار کاست داشت و همیشه در تب و تاب تهیه و ضبط نوارهای صوتی بود. همین شد که در دوران جنگ هم در همین راستا فعالیت کرد و مسئولیت‌ صوت واحد تبلیغات لشکر 14 امام حسین (ع) را از اواخر سال 62 تا شش ماه بعد از جنگ برعهده گرفت.

روایت‌های مسئول تغذیه لشکر امام حسین(ع):

از خط مقدم تا آشپزخانه!

برنامه غذایی ما بسته به آنچه در آشپزخانه داشتیم، متغیر بود. همیشه غذای خط‌ها با هم فرق داشت. غذای خط اول، دوم و سوم جدا بود. مسلما بهترین غذا از آنِ بچه‌های خط اول بود.

چرا منِ اصفهانی، شوکت‌پور را نمی‌شناسم؟!

منِ اصفهانی خجالت می‌کشم بگویم شوکت‌پور را نمی‌شناسم. منِ اصفهانی خجالت می‌کشم بگویم در اصفهانی که شهره به شهید و شهادت است، اسمی از شوکت‌پور نشنیده‌ام؛ حتی عکسش را هم بر درودیوار شهرم ندیدم.

گپ‌وگفتی کوتاه با همسر شهید شوکت‌پور:

هرچه از او بگویم، کم گفتم!

اولش راضی به صحبت‌کردن نیست. ما اصفهانیم، او تهران! روی خط تلفنش می‌مانم تا چنددقیقه‌ای حرف بزند. می‌گوید: «این حرف‌زدن‌ها تأثیری هم دارد؟!» خسته شده از حرف‌زدن‌های مکرر و گمنامی همسرش! می‌گوید مگر شهید شوکت‌پور را کسی می‌شناسد وقتی «حتی یک کوچه هم به نامش نکردند!» گله‌هایش را به جان می‌خرم. قبول می‌کند؛ اما مصاحبه‌مان می‌افتد به یک روز دیگر. این بار اما با اشتیاق بیشتری صحبت می‌کند؛ با اشتیاقی که به‌جامانده از هشت سال زندگی مشترک با حسن شوکت‌پور است. «خورشید همتیان»؛ همسر سردار شهید حسن شوکت‌پور، حالا از همه این سال‌ها برایمان می‌گوید.

رودررو با «حسن محمدی» و روایت رفاقتش با شهید حسن شوکت‌پور:

بدون پا هم، پای‌کار جنگ بود!

همه آدرس او را می‌دهند؛ «حسن محمدی»! رزمنده‌ای که شاید از همه بچه‌های لشکر امام‌حسین‌(ع) به شهید حسن شوکت‌پور نزدیک‌تر و با او هم ایاق‌تر بوده است.