هُدی و بُشری!

هدی و بشری را چندسالیست که میشناسم. ۱۰ شب اول محرم به همراه مادرشان به مهد هئیت می‌آمدند برای کمک.

و تاریخ، تکرار شد…!

آن روزها اعتبارش از امروز بیشتر بود. هنوز اینقدر سبک و کوچک نشده بود و ابهت توخالی‌اش را اینقدرها از دست نداده بود. اگر از دریچه چشم مردم دنیا نگاهش می‌کردیم، ابرقدرتی بود با هیبت. اما از همان روزها در چشم مردم ما نَه تنها ابرقدرت نبود حتی دانشجوهای ما با شجاعت و شهامت تمام شعارشان مرگ بر آمریکا بود.

روایتی از تاریخ انقلاب، دفاع مقدس و تجربه‌های تاریخی ایران که الهام‌بخش اتفاق‌های این شب‌ها در خیابان‌هاست

خیابانِ ایران!

دنیا این روزها حیرت‌زده ایران است. انگشت‌به‌دهان مانده از «خیابان» ایران اما ایرانیان به این روزها عادت دارند. ملت ایران در حیات نورانی‌اش روزهایی این چنین را بسیار بسیار زیسته است.

کربلا را به چشم دیدم

نمی‌دانم چرا از میان تمام فیلم‌ها و عکس‌هایی که توی کانال‌های خبری می‌دیدم، آن یک عکس را انتخاب کردم و توی گالری گوشی‌ام ذخیره کردم؛ حتی آن را گذاشتم روی پروفایلم.

۱۷ تابوت شهید روی شانه‌های شهر!

از حوالی ظهر، میدان فیض اصفهان آرام‌آرام شکل دیگری به خود می‌گیرد. خیابان‌های منتهی به میدان پر از مردمی است که هرکدام به سمتی می‌آیند؛ برخی شاخه‌های گل در دست دارند، برخی پرچم ایران، و برخی هم عکس‌هایی از رهبر شهید و جدید کشور را بالا گرفته‌اند.

او برای دشمن نه، برای «وطن» زانو زد!

ساعت ۲ و ۴۵دقیقه دوشنبه ۱۸ اسفند؛ اگرچه حمله هوایی به سمت استانداری اصفهان انجام شده بود ولی در اصل حمله به مردم بود.

مهدی سهرابی از شهدای هوافضای اصفهان در جنگ دوازده‌روزه است؛ رزمنده‌ای که همسرش او را شهیدی امام‌حسنی معرفی می‌‌کند

مثل مادر امام حسن سوخت مثل پدرش، فرقش شکافته شد!

«مهدی سهرابی» از رزمندگان غیور و دلیرمرد اصفهانی در هوافضای اصفهان در جنگ دوازده روزه است که 27 خرداد ماه امسال توسط موشک‌های اسرائیل مجروح و دچار 95 درصد سوختگی می‌شود.

حماسه‌ای که از دل غم متولد شد!

مسجد، کنج کوچه‌ای است توی یکی از خیابان‌های شهر. ساعت از ده شب گذشته است. شاخه‌های سَرو سایه انداخته روی درب نیمه‌باز مسجد و نوری سبز رنگ از داخل مسجد افتاده توی کوچه.

این شب‌ها خیابان‌ها شده است بیت رهبری!

خبر سنگین بود؛ شهادت حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در هیچ کلمه و جمله‌ای گنجانده نمی‌شد.

اصفهانی‌ها با تعدادی از شهدای جنگ رمضان وداع کردند

تشییع شهدا در میانه آتشِ جنگ!

باز شهید آوردند و دوباره مردم آمدند این‌بار اما «حماسی‌تر» از همیشه. میدان بزرگمهر بار دیگر حماسه‌ آفرید این‌بار اما در میان «آتش و دود جنگ».

«حاج حسین رضایی» از شكل‌گیری واحد زرهی لشكر 14 امام‌حسین(ع) می‌گوید

تانک، جنگ سخت و شهادت مردانه!

«غرش تانك در شب عملیات، به نیروهای پیاده قوت قلب می‌داد. اگر دو تانك با یك گردان 350 نفره همراه می‌شدند، نیروها آرامش می‌گرفتند و اگر واحدهای زرهی عقب‌نشینی می‌كردند، كاملاً باعث تضعیف روحیه نیروها می‌شد. عراق هم از این موضوع اطلاع داشت و از شیوه‌های مختلف تلاش می‌كرد، تانك‌های ایران را از بین ببرد. تانك، جنگ سخت و مردانه‌ای دارد و شهادت آن هم مردانه است.»

«فریدون» با حسین رفت و با حسین آمد!

جمعه بود، حال دیگری داشتم. از صبح چندمین بار بود که طول اتاق را طی کرده بودم. چای ریخته بودم اما نتوانستم بخورم. بچه‌ها گریه می‌کردند. مثل این‌که آنها هم پریشان بودند.