شاید چند سالی است که نوک پیکان منتقدان مباحث شهرسازی به سمت عمودی شدن و ارتفاع سازی در شهر اصفهان رفته است و نقدهایی از ساختوسازهای بیضابطه در بعضی از مناطق شهری شده باشد.
شاید شما هم وقتی از کنار یک ماشین رفتوروب شهری عبور کنید، طعم خاک را بهخوبی چشیده باشید و از عملکرد ضعیف این جاروبها که بهجای جمعآوری خاک و خاشاک آن را به اطراف پراکنده میکنند و هنگام حرکت ردی از گرد خاک را بهجا میگذارند …
شهر و شهرنشینی از جدیترین و مهمترین مباحثی است که توجه جدی به آن میتواند پایههای توسعه ایران مدرن و سالمی را بنا کند …
باند سفیدی بهصورت عمودی از میانه سرش تا پیشانی با چسب چسبانده بود. خودش را یک معلم بازنشسته معرفی کرد.
مسجد الیادران (الرحمن) مربوط به دوره قاجار است و در دل محله الیادران واقع شده است. این اثر در ۱۲ مهر ۱۳۷۷ با شماره ثبت ۲۱۲۳ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امیرقلی امینی از چهـرههای شاخص عرصه روزنامهنگاری در تاریخ اصفهان است.
مسیرم به سمت محله الیادران را از خیابان صارمیه و از کنار مغازههایی که بوی تخمه و آجیل تازه و برنج شمالی را میکشاند زیر دماغم، شروع میکنم.
یکی از نمادهایی عجیب محله الیادران مزار باباعلمدار است.
وقتی بخواهی زیروبم یک محله و کاستیهایش را بیرون بکشی، باید با آدمهای محله گپ بزنی.
وارد خانه تاریخی مشرف به نهری باقیمانده از رودخانه زایندهرود در محله الیادران شدیم؛ خانهای که روزی محل روضهخوانی مرحوم آیتالله روضاتی بوده است که مردم محل از او به نیکی یاد میکنند.
چند خانه تاریخی متعلق به دوران صفویه، قاجار و پهلوی در محله الیادران گنجینههای نهفته در منطقه یک شهرداری اصفهان است.
به خوبی یادم هست که در گذشته الیادران صفای دیگری داشت؛ ازطرفی خانههای خشت و گلی و از طرف دیگر، درختان سرسبز و مادی آن که پر از آب بود و از کوچه اصلی محله نمایان میشد، حالوهوای دیگری داشت.