پیمودن راه پرپیچوخم انقلاب، همواره پر از ابهام و علامت سؤال بوده است و معمولا اینگونه نیست که بدانیم دقیقا چه باید بکنیم و آینده چگونه خواهد شد.
آدمها تشنه سعادت واقعی هستند و برای همین مدام از خود میپرسند «چه باید بکنیم؟»
گاهی اوقات زنوشوهری را میبینید که زندگی خوبی دارند؛ زیرا به میزان لازم برای یک زندگی مشترک، میانشان تناسب وجود دارد …
پرسشی وجود دارد: «بلندقدترین فرد شهر کیست؟»
حدس نمیزنم؛ بلکه حتم دارم که بسیاری از خوانندگان این کلمات، یکبار هم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را مطالعه نکردهاند. یک انقلابی یکبار هم که شده باید از روی قانون اساسی بخواند؛ زیرا انقلاب جز از راه نظام و نظامسازی جلو نمیرود.
تصور انقلاب بدون نظام، تصوری بیهوده است. نظام بالاترین تجلی حقیقت انقلاب اسلامی تا به امروز بوده است.
تمام ماجرای اسلام از یک «نه» شروع شد. «بگویید لاالهالاالله تا رستگار شوید».
برای بعضی آدم های این سرزمین، انقلاب اسلامی صرفا یک رخداد سیاسی است.
انقلاب اسلامی ایران یکی از مهمترین رویدادهای قرن بیستم جهان بود؛ انقلابی که از همان نخستین سالهای پیروزیاش تا به امروز، سرمنشأ بسیاری از تحولات بوده است.
یکی از شعارهای اصلی انقلاب اسلامی ایران، عدالت اجتماعی بود. هدفی اقتصاد مردمی با ایجاد فرصتهای برابر برای همه افراد جامعه، کاهش فاصله طبقاتی و حمایت از اقشار کمدرآمد، به تحقق آن کمک میکند ….
«هواوی»، «سامسونگ»، «الجی» و … تنها نمونهای از خروار خروار مثالی هستند که میتوان برای استفاده از دانش بومی در جهت توسعه دیپلماسی فناورانه زد.
در جهان شبکهای و عرصه ارتباطات کنونی، زبان صرفا وسیلهای برای مکالمه نیست؛ بلکه بهعنوان ابزاری راهبردی در خدمت دیپلماسی و توسعه قدرت نرم به کار میرود …