تفکیک جنسیتی
ریاستجمهوری زنان، مطلوب اما ناممکن است!
هشتماه مانده تا انتخابات ریاستجمهوری 1400 باز هم مانند دورههای گذشته صحبت از حضور و عدم حضور کاندیداهای زن به میان آمده است. موضوعی که البته این روزها با جدی مطرح شدن آن از سوی رسانهها، فعالان سیاسی و کارشناسان نگاهی متفاوتتر از گذشته به آن شده است و از طرفی سخنگوی شورای نگهبان نیز ورود زنان به عرصه این رقابت را بلامانع میداند. بسیاری از صاحبنظران، عدم حضور زنان در انتخابات ریاست جمهوری دورههای گذشته را به نداشتن صلاحیت لازم از سوی زنان ربط میدهند و واژه رجل سیاسی را شایسته هیچیک از داوطلبان زن نمیدانند؛ در حالیکه با نگاهی گذرا به سابقه و تجربه زنان در این عرصه ما شاهد نمایندگان، اعضای شورای شهر، فرمانداران و معاونان رئیسجمهور زنی هستیم که در تاریخ سیاسی ایران از کارنامه خوبی برخوردارند و در مقابل نیز مردانی هم بودند که بدون داشتن سابقه سیاسی قابل دفاع به انتخابات ریاست جمهوری راه پیدا کردهاند.
پروندهای برای جنجال یک جلد
«بیسلیقگی»؛ مفهومی که مرد شماره یک وزارت آموزشوپرورش را واداشت تا رو به لنز دوربین رسانهها بنشیند و بابت رخ دادن آن از یک «جامعه» معترض، عذرخواهی کند: «یک بیسلیقگی در حذف تصویر دختران از کتاب سوم ابتدایی انجام شده است؛ لذا از این بابت عذرخواهی و آن را اصلاح میکنیم.» ماجرا از غیبت دانشآموزان روی جلد کتاب ریاضی سوم دبستان شروع شد؛ جلدی که در فضای مجازی دستبهدست چرخید و کنش و واکنشهای زیادی را به دنبال خود همراه کرد و باعث شد تا کاربران فضای مجازی به این بهانه و با به اشتراک گذاشتن سایر کلیشههای جنسیتی موجود در کتابهای درسی و همچنین با قراردادن عکس «مریم میرزاخانی»، نابغه ایرانی در جلد کتاب ریاضی به این رویکرد آموزشوپرورش بتازند؛ انتقادهایی که استدلال و توجیه تصمیمگیرندگان آن نیز نتوانست، منتقدانش را توجیه کند؛ آنجا که گفته شد: «ازآنجاکه تصویر قبلی بسیار شلوغ و تعداد مفاهیم ریاضی مطرحشده در آن تصویر بسیار زیاد بود، پیشنهاد دوستانی که از منظرهای هنری، زیباشناسی و روانشناسی بخشهای مختلف کتاب را بررسی میکنند بر این بوده است که تصویر خلوتتر شود.
چند تصویر از تاریخ اجتماعی چهارباغ
خیابان چهارباغ در شهر اصفهان جایگاهی دارد که هم نکات مثبت و هم نکات منفی، خواهناخواه به آن تحمیل میشوند. قصه چهارباغ فقط در کالبد خیابان و جدولبندی آن خلاصه نمیشود؛ بخش مهم آن معطوف به «چهارباغیان» است؛ یعنی کسانی که در چهارباغ میروند و میآیند. اصولا خیابان بدون مردم معنا ندارد. خیابان وقتی خیابان است که مردمی از آن گذر کنند. این مردم هم جزوی از تاریخ و هویت خیابان محسوب میشوند؛ پس باید موردمطالعه قرار گیرند. رفتار، نگاه، رویکرد، کنش، وسیله نقلیه، آواز و خلاصه همهچیز آنها در خیابان به همین امر معطوف میشود.
شرکت پیام اصفهان زیبا
آرشیو کامل روزنامه
