قدمت چندین و چند ساله دارد؛ شاید بیش از 50 سال. آیین عزاداری در برخی از روستاهای حواشی اصفهان مثل «باغملک» و «اراضی»، «بارچان»، «اسدآباد» و «دهسرخ»، «کوشکچه» و… چندین و چند سال است که برگزار میشود و سینه به سینه از این نسل به آن نسل منتقل شده. روستاییان از زمانی که به یاد میآورند در روزهای تاسوعا و عاشورا نذری پختهاند و به منظور پاسداشت یاد «امام حسین» (ع) میزبان آدمهای مختلف از شهرهای دیگر شدهاند و شانه به شانه یکدیگر عزاداری کردهاند. تا همین دو سال پیش، ظهرهای تاسوعا و عاشورا کمتر خانهای را در این روستاها میشد یافت که درهایشان را به روی عزادارن نگشوده باشند و با دود کردن اسفند و سبز کردن سبزه پذیرای آنها نباشند.
اصفهان به شور و شِین و شیون شهریور سیاهپوش شد. این شهر دردی بر سینه دارد از روزگاری کهن که با پرچمهای سیاهِ عزا آن را نمایان میکند. محلهها، مساجد، تکایا و خیابانهای شهر سیاهپوش شدند. صدای نوحه از گوشه و کنار شهر بلند بود. غم محرم دل مردم را فراگرفت. رنگهای سبز، سرخ و سیاه حالا چند روزی است که رنگهای غالب این شهر فیروزهای هستند. حیات شبانه شهر تا پاسی از شب در خیابانها ادامه داشت و به شهر شور خاصی بخشید. باد خنک شهریوری میوزید و عطر گلاب و بوی اسفند را در هوا میپراکند. کافی بود اهلدل باشی و به تماشا بروی و نمی اشک بنشانی به پهنای صورتت.
در پی حادثه عاشورا و به شهادت رسیدن سرور شهیدان امام حسین(ع) و یاران ایشان در دشت نینوا، حضرت زینب، امام سجاد(ع)، امالبنین و رباب اولین کسانی بودند که به سوگواری برای امام حسین(ع) و شهدای کربلا پرداختند. حضرت زینب(س) با قرائت خطبهای قراء در مجلس یزیدبنمعاویه، تأثیر شگرفی در حال حاضران مجلس گذاشت. درواقع حضرت زینب را باید اولین بنیانگذار مناسک عزاداری عاشورا به شمار آورد. مناسکی که توسط حکام آلبویه رسمیت یافت. دیلمیان یا حکام آلبویه توانستند در زمان خلافت المستکفی از ضعف خلیفه عباسی بهرهمند شوند و برای اولین بار اقداماتی در جهت نکوداشت امامان شیعه به اجرا درآورند. معزالدوله دیلمی نهتنها دشنام دادن به آل علی (ع) را متوقف کرد، بلکه دستور داد در روز عاشورای حسینی سال 352 ه.ق تمامی بازارها تعطیل و مراسم عزاداری و تعزیه برای سالار شهیدان برگزار شود.