دیدن گذشته شهر فقط از دایره کلمات مقدور نیست. گاهی اوقات یک تصویر، نقاشی یا عکس، بیش از دهها صفحه نوشته به شما مطلب منتقل میکند. کتابهایی که اصفهان را با تصویر به ما نشان داده باشند، بسیار اندک هستند. یکی از آنها نقاشیهای اوژن فلاندن است. دیگری عکسهایی است که ارنست هولستر برای ما به یادگار گذاشته است. ما در این مطلب کتابی را که بر اساس نقاشیهای اوژن فلاندن تهیه و تدوین شده است معرفی میکنیم.
در ادامه گزارش از خدمات مناطق، سازمانها و معاونتهای شهرداری، در این شماره صفحه مدیریتشهری، سیـــد احـــمد حـــسیـــنینیا، مـــعاون شهرسازی و معماری شهرداری اصفهان و علی اصغر شاطوری مدیر منطقه 7 شهــرداری اصـــفــهــان، گـــزارشی از فعالیتها و اقدامــات انـجــامشــده در این مجموعههارا ارائــه دادنــد که در ادامه میخوانید.
همــه مــا هـزاروهفتصد نفر، هفت متر بالاتر از سطح زمین، زیر آبشار مقرنسهای یکی از زیباترین نمادهای معماری اسلامی ایران، روی چوبهای داربست ایستادیم و درباره روند مرمت بقعه شیخ عبدالصمد اصفهانی نطنزی شنیدیم؛ اتفاقی که به مدد صفحه ادارهکل میراث فرهنگی استان اصفهان (@isfahan_cthh) در قالب لایو اینستاگرامی، محقق و همانجا هم دو خبر تازه اعلام شد: خبر پایان روند مرمت بقعه و خبر بازسازی قریبالوقوع یکی از ازارههای مسجد جامع نطنز با 20 تکه کاشی زرینفام تاریخی.
دبیرستان سعدی، یکی از ابنیه نسبتا تازه اما پرروایت واقع در دولتخانه صفوی اصفهان است. بنایی که ایده اولیهاش به ابتکار کارمند بلژیکی دولت ایران برای راهاندازی «مدرسه مالیه» در اصفهانِ حوالی 109 سال پیش برمیگردد و بعد پای آندره گدار و ماکسیم سیروی فرانسوی برای ساختش به میان کشیده شده و حوالی 84 سال پیش بهطور رسمی افتتاح میشود. این بنا کاربریهای مختلف و فرازوفرودهای بسیاری را از سر گذرانده که خواندنشان جذاب، آموزنده و راهگشاست. در مطلب پـــیــش رو به قلم عبدالمهدی رجــایـــی روایتهای تـاریــخـــی ایـــن مـدرســه را میخوانید.
شهرها بستر رسوب تمامی لایههای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و… هستند که به وسیله شهروندان درطول تاریخ حیات یک شهر تولید میشوند، به همین دلیل کالبد شهر و شهروندانش هر دو جزو میراث یک تمدن هستند. همانطور که همه دانههای شهر در شکلدهی آن موثر هستند، اما بعضی از آنها شاخص میشوند و در کنار ویژگیهای اختصاصی، نقش ویژه خود را در عرصه عمومی میآفرینند، مانند نقشجهان، چهلستون، چهارباغ و هشتبهشت؛ مثل شهروندان. در عین اینکه حضور همه آنها شهر را میسازد ولی برخی از آنان با زیست اجتماعی متفاوتشان اثرگذاری بیشتری پیدا میکنند و خود را وارد عرصه عمومی میکنند، مانند تاج، شهناز، ارحام صدر، دهش و همدانیان.
علاقه به آبادانی و آرامش را میتوان در ریشههایش جستوجو کرد؛ در تولد به تاریخ 7تیر1323 در محله مسجد حکیم کوچه کتابی که آن روزها یکی از آبادترین محلههای اصفهان بوده و زندگی در سالهای کودکی و تا 4 سالگی در خانه پدریاش که خانهای قاجاری و زیبا شامل بیرونی و اندرونی بوده است. پدر، پدربزرگ و مادربزرگ پدریاش از زرگرهای بنام اصفهان بودهاند؛ اما خودش هنر معمارانه زندگیکردن را میآموزد. با مهندس محمود درویش درباره زندگی 76سالهاش و تجربه و نگاهش در معماری به گفتوگو نشستیم.
زرینشهر بهعنوان یکی از شهرهای مهم در سطح استان اصفهان، میراثدار پروژههای نیمهتمام در طول سالهای گذشته بوده و مردم این شهر روزانه از کنار کارگاههایی عبور میکنند که رشدی در آنها دیده نمیشود و سختی و عذاب توقف و کندی این پروژهها بر دوش آنان سنگینی میکند. پروژه پارکسوار زرینشهر بهعنوان یکی از مهمترین و شاخصترین پروژههای چند سال اخیر شهرداری با زیربنای 9500 مترمربع بهعنوان پایانه مسافربری در سال 1390 آغاز شد؛ اما امروز باوجود پیشرفت فیزیکی 80 درصدی در سازه آن، به دلیل کمبود منابع مالی و افزایش بیشازپیش هزینهها بلاتکلیف مانده است.