سه شهر قزوین، تبریز و اصفهان از یکسو و سه کشور هند، ایران و ترکیه از سوی دیگر، یک وجه مشترک مهم و پیونددهنده شاخص در هنر خوشنویسی دارند؛ چهرهای تاریخی به نام «میرعماد حسنی» که میراث جاودانه او همچنان نهفقط در این شهرها و کشورها که در شماری از موزهها و مجموعههای خصوصی دنیا جاری است. به مناسبت سالروز قتل این چهره مهم تاریخ خوشنویسی، پای صحبتهای محمدرضا عموزاد مهدیرجی نشستیم تا او در جایگاه نویسنده کتاب «بینظیر خطه خط (مروری بر زندگی و آثار میرعماد حسنی)» برایمان از زندگی پرفرازونشیب هنرمندی بگوید که گرچه ناجوانمردانه کشته شد و برای همیشه در جوار نقشجهان آرمید، اما میراثش هنوز در جایجای جهان جاری و ساری است.
«جایگاه مکتب میرعماد در خوشنویسی» این پرسشی است که محمد شهبازی از استادان برجسته خوشنویسی با بیان نکاتی به آن میپردازد. شهبازی از سال 58 کار خوشنویسی را آغاز کرده و نزد اساتیدی چون استاد عباس حبیبی، استاد ابریشمکار، استاد اکبر ساعتچی، استاد امیرخانی و … مشق خوشنویسی کرده است. او نزدیک 20 سال است که با تغییر سبک از نستعلیق معاصر به شیوه صفویو بهخصوص سبک میرعماد، هنر خوشنویسی را پی میگیرد. مطالعات نظری فراوان شهبازی روی مکتب میرعماد به او این توانایی را میدهد تا درباره فرازوفرودهای خوشنویسی ایران بهخصوص دوره صفویه و مکتب میرعماد تحلیلهایی ارائه دهد.