۲۸ آبان ۱۳۵۹، سالروز شهادت دریاقلی سورانی، ناجی آبادان

دریاقلی! رکاب بزن، یا علی بگو

هر کجای ایران باشی یا حتی ایرانی باشی در هر گوشه دنیا، فرقی نمی‌کند. شب‌های پاییزی آبان که می‌شود، اگر خوب گوش کنی ، صدای نفس‌نفس‌زدنش را می‌شنوی.

مشق عشق

خانه مادر که می‌روم، پر است از روایت؛ آن‌قدر که درودیوارش با آدم حرف می‌زنند. مادر راوی بزرگی است. یک دفتر ۸۰ برگ خریده‌ام تا روایت‌های مادرم را در آن بنویسم.

هیئت، برای همه مخاطبان هیئت

هیئت در طول تاریخ شکل‌گرفته است. درست است که هیئت، برخاسته از روح اندیشه شیعی است، اما این روح مدام در طول روزگار به شکلی متفاوت از دیروز آشکار شده است …

دولت و هوش مصنوعی

استفاده از هوش مصنوعی در ساختار سازمانی دولت‌ها باتوجه‌به تحولات صورت‌گرفته در حوزه هوش مصنوعی نه‌تنها یک امکان، بلکه مسیری است که در ایران نیز ظرف چند سال آینده باید برای تحقق آن، گام‌های اساسی برداشت.

یک معامله‌ دو سر برد

رفتن به باشگاه ورزشی فکری است که احتمالا حداقل یک بار به ذهن همه‌ ما خطور کرده است.

کتابخانه بابا

بابا وقتی رفت از خودش دو تا یادگاری گذاشت. چیز زیادی نداشت. به قول خودش نه باغی نه ملکی نه زمینی. راحت سرش را گذاشت زمین و رفت.

امروز همچون 25 آبان، چگونه مقاومت را زندگی کنیم؟

مقاومت؛ مأموریت یا پروژه؟

بحث را در ادبیات نگرش سیستمی و به‌طور مشخص، سیستم‌های طبیعی مطرح‌کرده و در ابتدا یک تعریف ساده از سیستم ارائه می‌کنم.

امروز همچون 25 آبان، چگونه مقاومت را زندگی کنیم؟

مقاومت می‌کنم پس هستم!

هنگامی که در خصوص مقاومت صحبت می‌کنیم، همواره نوعی نگرانی از اقبال عمومی در قبال مسئله را طرح می‌کنیم؛ درحالی‌که می‌شود در ابتدا مسئله را به‌صورت فردی محل توجه قرار داد و سپس به‌سوی ابعاد اجتماعی آن حرکت کرد.

امروز همچون 25 آبان، چگونه مقاومت را زندگی کنیم؟

کج‌فهمی دین؛ مانع پیوند مقاومت، دین و زندگی

در ادبیات دینی و تاریخ شیعی، در مواجهه با جامعه، هیچ‌گاه انتظار یکسانی از همه آحاد جامعه نمی‌رود. اصولا همیشه خواصی وجود دارند که سرچشمه یک‌سری اندیشه‌ها هستند و سرزمین‌هایی را شکل می‌دهند که جامعه به‌مرور از آن‌ها تأثیر می‌پذیرد.

این خرس‌های خواب‌آلو و عصبانی!

مهر و آبان که از راه می‌رسد و از میانه فصل برگریز پاییز عبور می‌کند، خلق‌وخوی خرس‌ها هم به هم می‌ریزد و تغییر حالت می‌دهد.

معرفی کتاب «گدار»، نوشته حامد عسگری

قصه‌ای با بوی نخل‌های بم

از دوران لیسانس می‌شناسمش. از همان زمان که در همایش‌ها و برنامه‌های دانشگاه آزاد واحد تهران شمال، در سِمت مجری پشت تریبون می‌ایستاد و برنامه‌ها را هدایت می‌کرد.

من و آن‌ها

زن‌ها فین بالا می‌کشیدند و اشک صورت را با گوشه چادر پاک می‌کردند. آخر روضه بود و شیخ حسین مثل همیشه سر به آسمان، دست‌ها را از هم باز کرده بود …