گفت‌وگوی «اصفهان زیبا» با محمود بابایی، خوش‌نویس و کتیبه‌نگار، درباره نمایشگاه «غوغای سحر»

در خلوت سحر «غوغای سحر» را خلق کردم

حوزه هنری اصفهان این روزها میزبان آثار «محمود بابایی، هنرمند خوش‌نویس است. نمایشگاه «غوغای سحر» حاوی آثاری با مضمون آیات قرآن، روایات و اشعار شعرای فاخری هم چون حافظ و مولوی در قالب هنر دیرین و پرطرفدار ایرانی خوش‌نویسی با خط نستعلیق و سیاه‌قلم است.

تاریخ انتشار: ۱۰:۵۲ - دوشنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۴
مدت زمان مطالعه: 4 دقیقه
در خلوت سحر «غوغای سحر» را خلق کردم

به گزارش اصفهان زیبا؛ حوزه هنری اصفهان این روزها میزبان آثار «محمود بابایی، هنرمند خوش‌نویس است. نمایشگاه «غوغای سحر» حاوی آثاری با مضمون آیات قرآن، روایات و اشعار شعرای فاخری هم چون حافظ و مولوی در قالب هنر دیرین و پرطرفدار ایرانی خوش‌نویسی با خط نستعلیق و سیاه‌قلم است.

هنر خوش‌نویسی در ایران از دیرباز جزو هنرهای پیشین این بوم و دیار است و هنرمندان و بزرگان بسیاری در این عرصه قلم‌زده‌اند. پیشینه این هنر در ایران به هزاران سال پیش بازمی‌گردد؛ مهم‌ترین نمونه‌های آن در دوره هخامنشی، برجستگی‌های سنگی و نقش‌های سفید است که این هنر در دوره ساسانی رشد پیدا کرد.

با ظهور اسلام در ایران نیز خوش‌نویسی به‌عنوان هنری مهم در تزئین کتب و آثار هنری اسلامی شناخته شد و خوش‌نویسان معروفی هم چون میرعلی‌خان زرین قلم و میرزا غلامرضا اصفهانی در این دوره فعالیت می‌کردند. خوش‌نویسان معاصر ایرانی نیز با تأثیر از سنت‌های قدیمی خوش‌نویسی سبک‌های گوناگونی را توسعه داده‌اند و دست به خلق آثار زیبایی زده‌اند. خط نستعلیق یکی از زیباترین و مهم‌ترین گونه‌های خوش‌نویسی ایرانی است که طی قرن‌ها تکامل‌یافته و به نماد هنر و فرهنگ فارسی تبدیل‌شده است و سیاه‌قلم نیز یکی از پرطرفدارترین قالب‌های خوش‌نویسی ایرانی است که در لغت به معنای مشق سیاه یا مشق کردن با مرکب سیاه بر روی کاغذ است.

محمود بابایی در خصوص نمایشگاه «غوغای سحر» به اصفهان‌زیبا می‌گوید: «علت نام‌گذاری این نمایشگاه به “غوغای سحر” این است که آثار به نمایش گذاشته در این نمایشگاه، اکثرا درزمانی طلایی و از نیمه‌شب تا سحر خلق شده است.»

آثار هنری باید در معرض دید عموم قرار گیرد

محمود بابایی بیان می‌کند: «به نمایش گذاشتن آثار یک هنرمند هرچند سال یک‌بار در معرض دید عموم و به‌خصوص کارشناسان و صاحب‌نظران، لازمه پیشرفت هر هنرمندی است؛ به‌خصوص در خوش‌نویسی که امری ضروری است. در این نمایشگاه‌ها معایب و محاسن آثار تولیدی شناخته ‌شده و می‌توان از نظر کارشناسان نیز استفاده کرد.»

او ادامه می‌دهد: «هرچند که تولید آثار هنری و قطعه‌بندی و ارائه آن‌ها در قالب نمایشگاه، کاری است که لازم به‌صرف انرژی و هزینه زیادی دارد، ولی به دلیل علاقه‌ای که من شخصا به این هنر و دیده شدن این آثار دارم، این دشواری‌ها را به جان می‌خرم. همکاری ارگان‌های دولتی و به‌خصوص در این نمایشگاه، همکاری ویژه حوزه هنری اصفهان و گروه خوب آن‌ها سبب شد که ما ترغیب شویم، انگیزه بیشتری برای برگزاری این نمایشگاه پیدا کنیم و به فکر برگزاری نمایشگاه‌های آتی نیز باشیم و ان شاالله همه هنرمندان بتوانند با این همکاری‌ها آثار خود را به زیبایی ارائه کنند.»

او اضافه می‌کند: «مضمون آثار قابل‌مشاهده در این نمایشگاه شامل آیات قرآن، روایات و یا اشعاری از حافظ، سعدی، مولوی و صائب و غالبا تک‌بیتی‌هایی با مضامین عمیق است که بتواند مخاطب عام را نیز به خود جذب کند. لازم به ذکر است که نوع خط غالب آثار به نمایش گذاشته‌شده در این نمایشگاه، سیاه‌مشق است که با خط نستعلیق تحریر شده و به‌عنوان خط دوم چند اثر نیز با خط نسخ ایرانی و به‌صورت محدود با خط شکسته و ثلث قابل‌مشاهده است.»

در خلوتم، غوغای سحر را خلق کردم

این هنرمند خوش‌نویس و کتیبه‌نگار بابیان اینکه اکثر آثار به نمایش گذاشته‌شده در این نمایشگاه، از سال 1398 تا امسال به تحریر درآمده است، اظهار می‌کند: «هدف از برگزاری این نمایشگاه به اشتراک گذاشتن آثاری است که من در خلوت خود دست به خلق آن‌ها زده‌ام و این آثار اکثرا در زمانی طلایی یعنی از نیمه‌شب تا سحر خلق‌شده است و علت نام‌گذاری نمایشگاه با عنوان “غوغای سحر” نیز به همین علت است. بیش از 60 اثر در این نمایشگاه به نمایش گذاشته‌ شده است که اکثر آثار دارای ابعاد 50 در 35 و کوچک تر هستند و چند اثر نیز در ابعاد 50 در 70 به تحریر درآمده است.»

بابایی خاطرنشان می‌کند: «با توجه به اینکه افتتاحیه این نمایشگاه روز دوشنبه پنجم آبان ماه و در وسط هفته برگزار شد، ولی باهمت و تلاش حوزه هنری، مراسم افتتاحیه به‌خوبی برگزار شد و استقبال خوبی نیز از آن صورت گرفت که از این بابت بسیار خوشحالم و امیدوارم مجددا این‌گونه برنامه‌ها تکرار شود و همان‌گونه که هنرمندان از این نمایشگاه حمایت کردند و در روز افتتاحیه به استقبال آن آمدند، از نمایشگاه‌های دیگر نیز حمایت کنند و دیگر نمایشگاه‌ها باشکوه بیش‌تری برگزار شود و میزان استقبال از آن‌ها نیز رو به رشد باشد.»

باید به آثار هنری اعتبار داد

او در خصوص چالش‌های پیش رو هنرمندان در این عرصه مطرح می‌کند: «به نظر من بزرگ‌ترین دغدغه هنرمندان خوش‌نویس، در قالب اعتباربخشی به آثار هنری است.»

بابایی اضافه می‌کند: «هنرمندان با زحمت بسیار و هزینه بالا آثار خود را تولید می‌کنند و این آثار به‌جز دیده شدن در معرض عموم، نیاز به حمایتی دارد که باید غالبا از سوی ارگان‌های دولتی یا شرکت‌های خصوصی انجام شود. به‌عنوان‌مثال پیشنهاد می‌کنم که ارگان‌های دولتی مثل ارشاد و سایر سازمان‌ها زمانی که نیاز به تولید هدایای تبلیغاتی دارند، از آثار خلق‌شده توسط هنرمندان برای جشنواره‌ها و برنامه‌ها استفاده کنند و آن‌ها را به‌عنوان یک هدیه ارزشمند در نظر داشته باشند.»

بابایی بابیان این نکته که هدف او از برگزاری این نمایشگاه دیده شدن و علاوه بر آن، فروش آثار هنری است، توضیح می‌دهد: «امیدوارم از این نمایشگاه استقبال شود و بتوانم تعدادی از این آثار را به فروش برسانم. من در سال 1387 در نگارخانه کوثر واقع در میدان نقش‌جهان، اولین نمایشگاه انفرادی خود را با 35 اثر برگزار کردم و نمایشگاه غوغای سحر نیز دومین نمایشگاه انفرادی من با بیش از 60 اثر است. هم‌چنین من در بیش از 30 نمایشگاه گروهی و بیش از 30 جشنواره ملی و استانی شرکت کرده‌ام که در آن‌ها رتبه‌هایی را نیز کسب کرده‌ام.»

بسیاری از علاقه‌مندان، به دلیل شرایط اقتصادی از فعالیت هنری دور هستند

این هنرمند ادامه می‌دهد: «من در حال حاضر بیشترین زمان خود را صرف خوش‌نویسی، تمرین و آموزش به هنرجویان می‌کنم و درزمینه کتیبه‌نویسی و کتیبه‌نگاری نیز مشغول به فعالیت هستم؛ من اطلاع دارم که افراد زیادی مشتاق به یادگیری این هنر هستند، ولی به دلیل شرایط نامساعد اقتصادی از فعالیت‌های هنری دور هستند و امیدوارم که شرایط مساعد شود و من نیز بتوانم به دلیل علاقه زیادی که به آموزش و ارائه هنر خود به علاقه‌مندان دارم، در این زمینه فعالیت داشته باشم و راهنمای هنرجویانی باشم که به قلم‌زدن در این عرصه علاقه دارند.»

او در پایان خاطرنشان می‌کند: «در پایان از همه افرادی که در این زمینه حامی و همراه من بودند تشکر می‌کنم. من در جایگاهی که در حال حاضر هستم، خود را مدیون زحمات افرادی هم چون استاد اولم جناب آقای آوخ، آقای اسدی، استاد محمدرضا رحیمی که بیشترین زمان را از ایشان کسب فیض کرده‌ام، می‌دانم؛ هم‌چنین از پدر، مادر و خانواده بزرگوارم تشکر می‌کنم که در این مسیر حامی من بوده‌اند.»