به گزارش اصفهان زیبا؛ نقطه شروع استفاده از تکنولوژی پمپ در بهرهبرداری از منابع آب زیرزمینی مربوط به دهه 40 شمسی است. این روند متأسفانه در دهه 60 و 70 شمسی به اوج خود رسید.
با تصویب قانون برقیکردن چاههای کشاورزی بهمنظور استفاده بهینه از منابع انرژی و سرمایهگذاری کشور در سال 1380 عملا مشکلات استفاده از تکنولوژی پمپاژ به حداقل رسید و بهرهبرداری کنترل نشده از منابع آب زیرزمینی با کمترین هزینه انرژی در دسترس قرار گرفت که نتیجه این رویکرد در بحرانی شدن منابع آب بالغ بر 600 دشت کشور تاثیر بسیاری داشت.
سطح آب زیرزمینی که در تعادل با منابع آب تجدیدپذیر هر دشت و منطقه توسط قنات و چشمه بود، ظرف کمتر از ده سال با افت شدید مواجه و تقریبا بخش اعظمی از قناتهای کشور تحتتأثیر این تکنولوژی، خشک یا با کاهش معنیدار آبدهی مواجه شدند؛ شوربختانه تأثیر منفی این تکنولوژی محدود به خشکشدن و بحرانی شدن دشتهای کشور نیست و دامنه گسترده این تاثیر به موضوعات زیست محیطی و به خصوص فرونشست دشتها رسیده که در اکثر مناطق غیر قابل برگشت است.
این روزها بحث استفاده از پنلها و راه اندازی نیروگاه های خورشیدی مطرح است؛ درحالیکه استفاده بدون برنامه از هر تکنولوژی، تبعات منفی را به همراه خواهد داشت؛ حتی با یارانههای کامل دولتی و هزینه صفر انرژی، استفاده از این فناوری برای تولید محصولات حیاتی مانند گندم، به دلیل نابودی دشتهای کشور، زیان بزرگی به همراه دارد. هر تصمیم نادرستی در این مسیر، بحران موجود را عمیقتر خواهد کرد.
