به گزارش اصفهان زیبا؛ تقاطعنهایی، فیلم بلند اول سعید جلیلی در مقام کارگردان و به تهیهکنندگی مهدی مددکار، فیلمی جنایی بود که در روز دوم جشنواره فیلم فجر در اصفهان، به پرده اکران رسید.
پایان فیلم مبحثی است که بیشتر از بخشهای دیگر میتوان راجع به آن گفتوگو کرد.
اصلا به نظر من یک نکته مثبت فیلم این بود که مخاطبان را به فکر درباره چگونگی ماجرا و تجزیه و تحلیل اتفاقات ترغیب میکرد.
ولی نکته مثبت در همینجا به پایان میرسد و مخاطب پس از فکر کردن به سیر علی و معلولی داستان، درمییابد که فیلمنامه منطقی مبتنی بر دنیایی که برایش پرداخته، ندارد.
فیلمنامه عاری از کاشتهای متعدد برای منطق پایان فیلم بود و این پایان نه نقطه چرخش، بلکه به یک غافلگیری بس بیمنطق شباهت داشت.
البته از این نکته هم نگذریم که پس از پرده اول فیلم که کسلکننده و سردرگم بود، فیلم توانست در حد خودش روایت پرکششی داشته باشد و همچنین کارگردانی قابل قبولی را ارائه دهد.
هرچند که همین امر هم ناشی از برخی ایدههای موفق ولی تکراری و خردهپیرنگی بود که نقشی در پیشبرد داستان نداشت و گویا تنها فایدهاش این بود که کمیت فاجعه را در ذهن مخاطب بالاتر ببرد.
از لحاظ کارگردانی، پرده دوم و سوم به مراتب روایت و فضاسازی بهتر و قابلقبولتری از ابتدای فیلم داشت، اما هنوز هم مخاطب نمیتوانست به طور کامل، عمق فاجعه را درک کند.
بازیهای فیلم، کموبیش تیپیکال بود و اساسا فیلمنامه اجازه عمیقتر شدن را به بازیگران نمیداد.
در کل این فیلم، هرچند قابلیت این را داشت که برای یک بار دیده شود، اما به نسبت فیلمهای اول دیگر، نمیتواند نمره قابلقبولی دریافت کند و انتظار زیادی برای جوایز سیمرغ داشته باشد.
