ادبیات فانتزی یکی از شاخههای جذاب ادبیات است که طیف سنی مخاطبانش، کودک و نوجوان تا بزرگسال را شامل میشود.
ترکیببندی این عکس با قرار گرفتن سه شخصیت در سطوح مختلف، روایتی چندبعدی از سوگ و ماتم را ارائه میدهد. دیوار نماد تکیهگاهی است که افراد به آن پناه بردهاند و نشاندهنده سنگینی بار واقعیت است.
احساسی که آن روز در دل جمعیت موج میزد، اندوهی عمیق از یک فقدان بود؛ از دست دادن پدری که سایهاش بر سر امت بود. در کنار این غم سنگین، خشم زیادی بود؛ خشمی که در دل جمعیت میجوشید و با چشمهایی که گریه و غیرت در آنها یکی شده بود، جریان داشت.
دو روز مانده بود به تشییع رهبر شهید. از جایی که مستقر بودیم، مسیری طولانی تا مصلی داشتم و مجبور به تردد با مترو بودم.
روز سهشنبه ساعت سه و نیم صبح بود. مردم در جاده حرم تا حرم قدم میزدند تا خودشان را به مسجد جمکران برسانند.
ساعت ۶:۳۰ صبح، میدان انقلاب مملو از جمعیتی بود که در انتظار عبور پیکر شهیدشان ایستاده بودند.
هفته گذشته ایران در تکاپو و غوغا بود. ملت ایران بعد از چهار ماه آقای شهیدش را به همراه خانوادهاش روی شانههایش تشییع کرد و در جوار نورانی و آرام امام رئوف به خاک سپرد.
سالهاست نام بنیاد برکت با مدرسهسازی، ایجاد اشتغال، توسعه زیرساختها و محرومیتزدایی در مناطق کمبرخوردار گره خورده است؛ اما در سالهای اخیر این بنیاد، در کنار مأموریتهای عمرانی و اقتصادی خود، به حوزهای ورود کرده که شاید کمتر از سایر فعالیتهایش درباره آن سخن گفته شده باشد؛ «تربیت نوجوانان».
«ثار» در گفتمان شیعی، فراتر از یک واژه تاریخی، مفهومی بنیادین در فلسفه سیاسی است. اوج ظهور این اصطلاح در واقعه عاشورا بود که به نیرویی محرک برای عدالتخواهی مادامالعمر شیعه تبدیل شد؛ اما چرا با وجود کشتهشدن قاتلان کربلا، فریاد «یا لَثاراتِ الحسین» خاموش نشد؟
اکنون روزهایی را میگذرانیم که فقدان رهبر عزیزی را تجربه میکنیم که در ویژگیهای شخصیتی اش بی نظیر بود ، رهبری که بر دلها حکومت میکرد. رسانههای مسلط جهانی که سالها تلاش کردند با وارونهسازی واقعیت، تصویر او را مخدوش کنند و ذهنها را با غبار تردید بپوشانند، از فهم یک حقیقت عاجز بودند ، آنجا که خداوند با بندگان مخلَص خود با مصداق و الف بین قلوبهم رفتار میکند و نور ایمان و محبت بندگان خاص خود را در دلهای انسان های پاک و آزاده تسری میدهد.
«انتقام» از آن دسته موضوعهایی است که بهسبب دامنه گسترده موضوعهای پیرامونی، همواره کانون توجه اندیشمندان بوده است.
پیش از آنکه فعالیتهای فرهنگی در میدان اجرا دیده شوند، معمولا آنچه کمتر به چشم میآید، زیرساختهای فکری و محتوایی این فعالیتها است.