به گزارش اصفهان زیبا؛ روزگاری ثانیهشماری میکردیم معاون مدرسه به سمت زنگ مدرسه برود، عقربه ساعت به ثانیه آخر زمان تحصیلی برسد و معلم تکالیف را داده باشد تا پس از شنیدن صدای زنگ مجبور به حضور بیشتر از زمان کلاس نشویم و از کلاس خارج شویم.
بالاخره زمانی که صدای زنگ به صدا درمیآمد، بهگونهای که یک بمب در حال انفجار در مدرسه قرار گرفته از کلاس خارج میشدیم و در حیاط مدرسه برای بیرون رفتن از فضایی که ثانیه به ثانیهاش مفید و با نظم مشخصی سپری شده بود میدویدیم. این سالها که از فضای مدرسه و آموزشو پرورش خارج شدیم همهچیز متفاوت است.
چرا زمان برگزاری کلاسها رعایت نمیشود؟
در دانشگاه دلت میخواهد یک روز، فقط و فقط یک روز تا ساعت مشخصشده آموزش ببینی؛ چراکه این روزها اگر کلاسی زمان آموزشی مشخصشدهاش در برنامه سه ساعت باشد، تو درنهایت دو ساعت در کلاس حضور داری و میتوانی آموزش ببینی.
فکر نکنید که تنها مقصر این ماجرا دانشجوست؛چراکه این استاد است که کلاس را مدیریت میکند. حتی در برخی از روزها اساتید کارهای مهمتری از کلاس و درسدادن به دانشجویان دارند و خودشان به دانشجویان پیشنهاد میدهند که زمان کلاس زودتر از موقع مشخصشده به پایان برسد. در این روزهایی که زمان کلاسها به شکل عجیبغریبی سپری میشود، یکی از کلاسهایی که داشتیم تا 20 دقیقه مانده به انتهای زمان آموزشی طول کشید.
در حس و حال خوبی بودم که مستخدم دانشکده زمانی که کلید را در قفل درِ کلاس میچرخاند، گفت: «از کلاس خارج شوید میخواهم در را قفل کنم.» همه از کلاس خارج شدیم و در فضای بینور راهرو دانشکده با چراغقوههایی که به سمت پاهایمان گرفته بودیم قدم برمیداشتیم. اینجا یک سؤال در ذهن همه ما ایجاد شد. اگر قرار است چراغهای دانشکده خاموش شود و مستخدم دانشکده درها را قفل کند، چرا تا ساعت 6 و 45 دقیقه کلاس برگزار میکنید؟ هنوز سؤال ایجادشده در ذهنمان پاسخ داده نشده بود که در راهرو صدای اعتراض دانشجویان از نبود نور با صدای «مراقب باشید» استاد درهمپیچیده شده بود. در همین لحظات یکی از دانشجویان به دلیل بیدقتی و تاریکی روی زمین افتاد و همه جهات نورهای چراغقوه تلفنهای همراه دانشجویان به سمت او گرفته شد. این بار اگر دانشجو بخواهد تا آخرین ساعت مشخصشده آموزش ببیند و استاد از کلاس درس فراری نباشد، کادر دانشکده اجازه ندادند زمان آموزشی کلاس به پایان برسد.
اساتید دل به دل کلاس نمیدهند
قصههای فرار استاد و همکاریاش با دانشجویان برای پایاندادن به آموزش و نگذراندن تایم آموزشی در این سالها بهاندازهای زیاد بوده که به یک اتفاق طبیعی و روزمره تبدیل شده است. البته بهغیراز سپرینشدن زمان آموزشی کلاس باید به اساتیدی اشاره کرد که اگر دانشجو بودند، به دلیل تعداد غیبتهایی که داشتند، اکنون حذف شده
بودند.
این موضوع خصوصا در دوران شیوع کرونا زیاد شنیده میشد که اساتید ساعت رسمی کلاس را تغییر میدانند و در عوض در طول روز، به شغل دوم خود میپرداختند؛ یا مثلا در حین اشتغال به امر دیگری، کلاسهای درس را هم برگزار میکردند.
اما مسئله این است که دیگر در آن دوران زندگی نمیکنیم و نباید چنین مسائلی تکرار شود. بااینحال متأسفانه باید به اساتیدی اشاره کرد که کلاسهای جبرانی جلساتی را که لغو شده است، برگزار نمیکنند. باید به اساتیدی اشاره کرد که بهجای تشویق دانشجویان به مطالعه، یادگیری و حضور در فضای آموزشی، پیشنهاد ترک این فعالیتها و فضا را قبل از تمامشدن ترم تحصیلی به دانشجو میدهند. باید به آموزش دانشکدههایی اشاره کرد که نظارتی بر عدم حضور دانشجو و استاد از اولترم تحصیلی تا آخر آن را ندارند.
تنها دانشجویان متضرر میشوند
همه ما دانشجویان از یک مسئله بهخوبی آگاهی داریم. تنها کسی که در این ماجرا متضرر خواهد شد، نه استاد است و نه دانشگاه. در این ماجرا فقط دانشجو آسیب خواهد دید؛ چرا که استاد از وقت خود برای برنامههایی که در طول روز دارد استفاده میکند و حقوق زمان مشخصشدهای را دریافت میکند که آن را کامل سپری نکرده است.
دانشگاه هم هزینه کامل را بدون دادن آموزش کامل از دانشجو دریافت کرده است. اما دانشجویی که هزینه پرداخت کرده و آموزش کمتری دیده است، چه کند؟ دانشجویی که نسبت به چارت آموزشی برنامهریزی کرده است و اکنون وقت ارزشمند خود را به دلیل بینظمی در تایم آموزشی کلاس از دست داده است، چه کند؟
