به گزارش اصفهان زیبا؛ هیچگاه تا این اندازه برای نوشتن متنی مستاصل نبودهام. در سالهای اخیر فیلمهای ضعیف و توهین آمیز به شعور مخاطب در جشنواره کم نبودهاند اما با تمام ضعفهایشان بالاخره به نحوی بودند که میشد درباره آنها حتی به صورت مختصر صحبت کرد.
ولی فیلم به اصطلاح سینمایی «دستتنها» اثر امیرحسین ثقفی، گویی دست همه آثار ضعیف چند سال اخیر را از پشت بسته است. در فوتبال ایتالیا جایزهای وجود دارد به نام «سطل زباله طلایی» که پایان هر سال میلادی به بازیکنی اهدا میشود که در آن سال بدترین عملکرد را از خود به نمایش گذاشته است. ایده و فکر بدی نیست اگر چنین جایزهای برای بدترین فیلم جشنواره فجر طراحی و در زمان اختتامیه آن را در کنار سایر جوایز به فرد منتخب تقدیم کرد. شاید با اهدای این جایزه شاید کمی هم به فیلمسازان و هم به سیاستگذاران تلنگر وارد شود که آقا این چه وضعش است؟
البته نقد اصلی این ماجرا نه به فیلمساز وتهیهکننده، که به دبیر جشنواره، شورای سیاستگذاری جشنواره و البته هیئت انتخاب فیلمهای متقاضی حضور در جشنواره است. اهالی سینما امید زیادی داشتند که با تغییر رئیس سازمان سینمایی چرخدنده کمیت در تولید و پخش آثار از کار بایستد و جای خود را به تولید آثار کمتر ولی باکیفیتتر بدهد که گویی خیلی زود با این امید خداحافظی کنیم. فرایند تولید فیلمهای چندان به دولت جدید مربوط نمیشود؛ اما تعداد آثار اکرانی در جشنواره فجر ارتباط مستقیمی با سیاستهای سینمایی دولت فعلی دارد.
واقعا چه اصراری است وقتی میتوان جشنوارهای با حضور حدود بیست فیلم برگزار کرد که هم به جشنواره کیفیت و غنای بیشتری دهند و هم کنداکتور خلوتتری در پخش آثار داشته باشد، تمام هموغم مسئولان برگزاری جشنواره، جشنوارهای با فشردگی هرچه تمامتر و البته با کیفیت نازلتر برگزار کرد؟ آن هم در شرایطی که همه معتقدیم جشنواره فیلم فجر، ویترین سینمای ایران است!
