قدر ایران
ایران را قوی و عزیز بداریم؛ چرا که عشق به وطن، از ایمان راستین انسان خبر میدهد و انسان مؤمن، هرگز در خاک وطن، به ذلّت و زاری نمیمیرد تا از ترس چنین مُردنی، بتواند در عظمت این سخن شک کند.
تفکر انتقادی سلاحی که هر ایرانی باید بدست بگیرد
در زمان جنگ، دشمن با استفاده از ثمر بذرهای جنگشناختی که در طول سالیان دراز کاشته، به انجام عملیات روانی متعدد با ساختارهای گوناگونی اقدام میکند. در جنگ تحمیلی حاضر، دشمن آمریکاییصهیونیستی عملا جنگ را در صحنه نبرد باخته است. آنها هیچ کدام از اهداف خود را نتوانستند در عرصه جنگ رودررو محقق سازند.
کف خیابان
چه کسی فکرش را میکرد. همان دختر نیمکتهای آخر کلاس، حالا در ردیف اول، کنار من ایستاده باشد؛ اما این بار، نه در کلاس درس و دانشگاه، جایی که اسمش را گذاشتهاند: «کف خیابان».
صفحه آخر
گلّه دارم، کوچ اقبال من است!
صدای بعبع و معمع برهها و کرهها (بزغالهها) و زنگولهها دو بار در ییلاق سمیرم طنینانداز میشود و کوه و دشت و پهنههای وسیع مرتعی این دیار کوهستانی را فرامیگیرد …
در حاشیه گردهمایی مردمی برای حمایت از عملیات موشکی وعده صادق ۲، میدان امام(ره) اصفهان
رهبر عالیمقام، تشکر از انتقام
از خوشحالی در پوست خود نمیگنجم. با اینکه دیشب تا صبح زل زده بودم به شبکه خبر و با دوستانم در فضای مجازی داستانک مینوشتیم تا ما هم سهمی در این غرور ملی داشته باشیم …
در حاشیه مراسم تشییع مادر شهید خرازی؛
بیدار باش!
خواب ماندم. ۲۰ دقیقه تا ساعت ۹ و شروع مراسم مانده و من خوشبینانه ۴۵ دقیقه تا گلزارشهدا فاصله دارم. اسنپ میگیرم، مستقیم گلزار شهدا.
حاجیهخانم طبیه تابش، مادر سردار شهید حسین خرازی، در منزل ابدیاش آرام گرفت؛
وداع باشکوه با مادر بچههای لشکر امام حسین(ع)!
دیروز نقطهای بود برپایان فراق سیوهشتساله مادر از حسین. سیوهشت سالی که لحظهبهلحظهاش آرزوی این وصال را داشت. دیروز مادر تنها نبود.
توحیدمان لنگ میزند
اولین چیزی که بعد از شنیدن خبر شهادت حاجقاسم مثل صاعقه از ذهنم عبور کرد، این بود که حالا چه بلایی سر محور مقاومت میآید؟
در انتظار منتقم دشت خونین
میدانید؛ چشمانتظاری خیلی سخت است! شاید همین الان یک دنیا اندوه با خواندن این جمله روی دلهایتان بنشیند. اصلا وقتی قرار است منتظر بمانی، دلشورهات دوچندان میشود، عرق سرد پیشانیات را میپوشاند و دنبال دستآویزی هستی که روی زمین نگهت دارد.
حالا تو کجای جهانی؟!
من از سریال امام علی(ع) خیلی میترسیدم! دیدن فضای تاریک فیلم و گریمها در سن حدود هفت یا هشتسالگی برایم سنگین بود. علاوه بر آن اصلا دوست نداشتم امام علی(ع) آخر فیلم شهید بشوند.
قلبهای واحده امت ناصره
هنوز مزه تلخ آن لحظات خوفورجا اردیبهشت در خاطرمان است. آن موقعی که از هر سو خبری میآمد و معلوم نبود سرنوشت آن بالگرد ریاستجمهوری چطور شده است؟ تا اینکه خبر اعلام شد، ایران سیاهپوش شد و مردم به خیابانها آمدند.
دنیای ناشناخته کلاس اول!
چایی شیرینم را قلپقلپ هورت میکشیدم. انگار با هر هورتکشیدنی، کمی از اضطرابم را هم قورت میدادم. صدای مامان از آشپزخانه بلند شد که مراقب باش چای روی مقنعهات نریزد!
ازدستدادنهای مدام
اینکه میگویند جنگ یک سرباز را نمیکشد، بلکه یک خانواده را میکشد، واقعیتی است که شاید درک آن برای آنها که دوران نبرد و دفاع را ندیدهاند، سختتر باشد.
یک لقمه آرامش
آهنگ «باز آمد بوی ماه مدرسه، بوی شادیهای راه مدرسه» مدام تکرار میشود توی سرم.
روایتی داستانی از اول مهر یک تازه مدرسهای:
فارغالتحصیلی در پنج دقیقه
فقط یک طلوع خورشید تا رسیدن به رؤیاهایم مانده بود و شب چقدر دراز بود. انتظار بهسر آمده بود و دیگر نیاز نبود یواشکی مداد و دفتر خواهرم را بردارم و خطخطی کنم …
شرکت پیام اصفهان زیبا
آرشیو کامل روزنامه
