استان شکلگیری اردوهای راهیان نور به سالهای بعد از دفاعمقدس بازمیگردد؛ زمانی که نسلهای جدیدی پا به میدان گذاشته بودند که بهدنبال آشنایی بیشتر با رخدادهای جنگ هشتساله ایران و عراق بودند. حالا با گذشت 40 سال از آن زمان بار دیگر نام اردوهای روشنگری با عنوان «راهیان پیشرفت» به گوش میخورد.
بیش از چهل سال پیش، آن زمان که دشمن برای وجببهوجب این خاک دندان تیز کرده بود و قصد داشت به بهانه خاک، ایمان و معنویت این سرزمین را به غارت ببرد، جنگی نابرابر را شروع کرد که بنا داشت پس از یک هفته خود را به پایتخت ایران اسلامی برساند.
13 جمادیالثانی که بر یکی از روزهای شمسی تقویم مصادف میشود، بهانهای میشود برای «تکریم مادران و همسران شهدا»؛ همان کسانی که در روزهای جنگ و جبهه، جهادها کردهاند.
در تعریف عامیانه دانشجو، یعنی کسی که بهدنبال کسب علم و دانش است. ولی آیا وظیفه دانشجو فقط تلاش برای بالابردن سطح علمی خودش است؟ آیا او بهعنوان کسی که بخشی از سرمایه کشور برای پیشرفتش هزینه شده است، در قبال جامعه تکلیفی ندارد؟
در این روزها شاهد شهادت انسانی هستیم که با وجود آسیب در جنگ سخت مردانه در میدان جنگ نرم ایستادگی کرد و جوانان شایستهای در زمینههای علمی و فرهنگی در کشور تربیت کرد.
گروههای خیر و جهادی راهی دشوار پیش رو دارند. اینکه کار حسابشده و واقعا برای رفع نواقص و کمبودها باشد و از طرف دیگر تازه باعث بروز مشکلات دیگری نشود، خود به تحقیق و بررسی بیشتر، اقدام آگاهانه و مشارکت و همکاری سازمانهای مختلف نیازمند است.
این روزها ذکر حصه، منطقهای در شمال شرقی اصفهان و یکی از محلههای حاشیهنشین شهر، نقل مجالس خیر است؛ مجالسی که عدهای دورهم جمع شدهاند تا با همفکری و مددجمعی آستینی بالا بزنند و باری از دوش مردم محروم این منطقه بردارند.
پایگاه بسیج شهید صیاد شیرازی فعالیت خود را از ۱۳۷۹ آغاز کرده، اما از 1394 فعالیتهای شاخصی داشته که بهصورت متمادی در سطح استان و کشور در میان سایر پایگاههای بسیج برتر بوده است.
ریشه تاریخی بسیج مردم، به صدر اسلام و زمانی بازمیگردد که پیامبر اعظم(ص) مردم را از زن و مرد و پیر و جوان برای تبلیغ دین و آمادگی در برابر تجاوز قدرتهای وقت فراخواند.
مجموعههای فرهنگی همچون سایر نهادهای دیگر درکنار تأثیرات مثبت اجتماعی همواره با مشکلات کوچک و بزرگی دست و پنجه نرم کردهاند. البته قسمتی از این مشکلات نیز متوجه گردانندگان و متولیان این مجموعههاست.
آنچه سبب نخستین گامهای ما برای کنشگری در این فضا بود، در کنار وضعیت ناگوار مردم غزه، مشاهده اعتراضات مردمی در کشورهای دیگر، حتی کشورهای اروپایی و آمریکایی بود.
همه ما با شنیدن آوای جنگ به یاد تفنگ، خمپاره، حمله و هجوم و مفاهیمی چنین سخت و سرد میافتیم؛ اما جنگ تنها به این میدان عینی و ملموس محدود نمیشود.