بعد از آنکه تبوتاب جنگ تا حدودی فروکش کرد و کلاسهای دانشگاهها دوباره برگزار شد، یکی از استادان به دانشجویانش گفت: «بنویسید؛ هرچه میبینید بنویسید، نوشتههای امروز شما، تاریخ روایی و تحلیلی آینده را خواهد ساخت.» بر همین اساس، در صفحه «کانونها» به دنبال ثبت و مستندکردن دیدههایمان هستیم.
برنامه «شهر زیبا» از تولیدات تلویزیونی سالهای اخیر است که با تمرکز بر چهرههای فرهنگ و هنر اصفهان، تلاش کرده روایت متفاوتی از این شهر به مخاطبان ارائه دهد.
شعر برای ما ایرانیها تفنن نیست و از طرف دیگر، حاصل موهومات یک ذهن منزوی از جامعه نیست. شعر راه سلوک شاعر و بستر انتقال معناست.
گاهی شعر و بیتی ورد زبان و ماندگار میشود و وقتی به دنبال چراییاش بگردیم، به فاکتورهایی میرسیم که به آنها دقت نکرده بودیم.
تفکر شهید خامنهای هیچگاه نه در دوگانه و تمایز امتملت قرار داشت، نه یکی را به نفع دیگری حذف میکرد و نه قائل به این بود که ایران را باید از پیوستگیاش بگیریم و ایرانِ دوره خاصی را مطرح کنیم
روند تولید سرود «اینجا ایرانه» از ماجرای مهسا امینی شروع شد. آن زمان، همه نهادها در عرصه حجاب و عفاف مشغول تولید کار بودند. به همین دلیل، به این نتیجه رسیدیم بهجای اینکه مستقیماً به حجاب بپردازیم و به این دلیل که مخاطب نوجوان دربرابر این مسئله موضع جدی داشت، موضوع جشن تکلیف را برای مخاطب کودک مطرح کنیم.
میگویند میزان تجربه هر انسان را از زخمهایی که بر دلش نشسته و چروکهایی که بر چهرهاش افتاده است، میتوان سنجید؛ همین زخمها و چروکهاست که در گذر ۸۴ بهار سپری شده، محمود زمانیقلعه را به این باور رسانده است که کار و تلاش سن و بازنشستگی نمیشناسد.
اگر مبدا را دهم اسفند ۱۴۰۴ بدانیم، به دهم مردادماه که برسیم، بیش از ۱۵۰ شب است که جامعه ایرانی با یک پدیده نوظهور مواجه شده است؛ برپایی داربستهایی که سازهای خیابانی را تداعی میکنند و عموما با ارائه خدماتی همراهاند؛ مثل پذیرایی، پخش موسیقی، امانتِ پرچم و پلاکارد.
طی این سالها، چندین کتاب درباره قهرمانان این تیپ، فرماندهان و رزمندگانش منتشر شده است. برخی از این آثار شاخصتر بودهاند و کتابی همچون «خاتون و قوماندان» به تقریظ رهبر معظم انقلاب نیز رسیده است. بااینحال، قصههای این قهرمانان همچنان ادامه دارد.
شاید اگر کسی تنها نتیجه فینال جام جهانی ۲۰۲۶ را ببیند، تصور کند آنچه یکشنبهشب رخ داد، صرفا قهرمانی یک تیم فوتبال بود؛ اما واقعیت این است که جهان، بیش از آنکه شاهد یک مسابقه صد و بیست دقیقهای باشد، نظارهگر تقابل دو روایت از نظم جهانی بود.
تشییع امام شهید در عراق فقط یک مراسم سوگواری نبود؛ یک رخداد سیاسی، فرهنگی و حتی تمدنی بود. صحنهای که در آن، مردم یک کشور دیگر برای شخصیتی از دل تجربه تاریخی ایران، با چنان شوری به خیابان آمدند که بسیاری از قواعد معمول روابط بین دولتها و ملتها را زیر سؤال برد.