در دوران صفویه به طب و طبابت اهتمامی شایسته مبذول میشد.
سيدمحمد صمصام مشهور به «بهلول اصفهان»، از چهار پنج دهه پيش، بخشی از حافظه تاريخی مردم اصفهان است.
آفتاب در عرش و زایندهرود بر فرش اصفهان جاری بود؛ اصوات الهی در بال پرنده و یال اسبهای دونده.
زاده سوم ماه مهر 1307 خورشیدی؛ از شاگردان «مهدی نوایی» که ایشان نیز شاگرد «نایب اسدالله» بودهاند.
یکی از دلایلی که دوران صفوی را نقطه اوج دورههای پادشاهی ایران، پس از اسلام میدانند، به سبب حضور بزرگمردان و عالمانی بوده است که در دستگاه سلطنت صفوی حضور داشتهاند.
درباره سرسبزی و عنبرآگین بودن هوای اصفهان و پرآبی زایندهرودش بسیار گفتهاند. درختان کهنسال چهارباغ صفوی، سندی زنده از قدمت آبادانی این خاک بودهاند.
محله سنبلستان که امروزه حدواسط دو خیابان عبدالرزاق و ابن سینا قرار دارد، یکی از شش محله اصلی اصفهان قدیم بوده است.
در شرقیترین بخش اصفهان که روزگاری «جی قدیم» نام داشت، پلی از دوره ساسانیان برجا مانده که هیبت و شکوه تاریخیاش در گذر ایام بیگزند مانده است.
صبح روز چهارشنبه 11 بهمن سال 1289 خورشیدی، خیابان سپه با آنکه هنوز یک گذر فرعی بود، شاهد اتفاق خونباری شد.
بر بالای بام عالیقاپو نشسته است. باد خنک و آرامی میوزد و دستنوشتههایش را آشفته میسازد.
من «الکساندرا یارمولسکا ریماشوسکا» هستم. اوایل اردیبهشت ماه سال 1323 شمسی بود که من به همراه چند صد کودک لهستانی دیگر، از میانه جنگجهانی دوم به اصفهان فرستاده شدیم.
به خواستِ مادر شاه سلطانحسین صفوی، مدرسه چهارباغ حوالی سال 1700 میلادی ساخته شد.