اصفهان شهر معماری و پابهپای آن، مرمتگری است؛ شهر مسجدهایی که به بلندای تاریخ، رازونیازها در دلشان نهفته؛ شهر کاخهایی که پذیرای بزم و پایکوبی سرخوشان بودهاند؛ شهر کاروانسراهایی که خاطره بروبیای آدمهای سفرکردهاش هنوز هم زنده است و شهر خانههای کوچک تاریخی که در آنها زندگیها کردهاند؛ با همه تلخیها و شیرینیهایش.
این روزها برای مردم، دیدن فروچاله عادی شده است. فروچالههایی که در پس فرونشست و فرسودگی سیستم فاضلاب شهری، به وجود میآیند. هیولای زیرزمین اصفهان، هر بار از دل یک خیابان شهر، دهان باز میکند و قسمتی از یک خیابان را میبلعد.
در حال حاضر کمتر شهروند اصفهانی را میتوانید پیدا کنید که با 3 یا 4 مشکل اصلی اصفهان آشنا نباشد. از هرکسی که درباره این سهچهار مورد بپرسید، فورا میگوید آب، آلودگی هوا و فرونشست.
فراهم کردن زیرساخت برای داشتن یک شهر فعال و پویا، بسیار اهمیت دارد. حرکت در شهرهایی با زیرساختهای مناسب، بهراحتی اتفاق میافتد و شهروندان زندگی بهتری خواهند داشت.
با توجه به تغییر الگوی رشد شهری و جمعیت، بازنگری در حرائم بافت تاریخی اصفهان اقدامی جدی و ضروری برای آینده میراث، زیست شهری و هویت تاریخی شهر اصفهان محسوب میشود.
در روز 17 دیماه گزارشی در صفحه «شهر زندگی» پیرامون تخلفسازی و توسعه غیرقانونی در شهرک صنعتی محمودآباد و نظارت نداشتن ارگانهای مربوطه بر این شهرک، به چاپ رسید.
سال 1384، اوایل فارغالتحصیلی از دوران تحصیل در دانشگاه و جدا شدن از فعالیتهای پرهیاهوی دانشجویی بود که با گروه فرهنگی تشکیلشده از بروبچههای دانشگاه، به روزنامه اصفهانزیبا دعوت شدیم.
ساختوساز شهرکهای صنعتی آلاینده طبق قانون، در شعاع زیر 50 کیلومتر و در حریم شهرهاممنوع است. برخی شهرکها دقیقا در کمتر از این شعاع قرار دارند و حالا طبق همین قانون، اگر امکان جابهجایی آنها وجود نداشته باشد، توسعه آنها ممنوع است و از سمت مراجع ذی صلاح در استان باید برخورد لازم با تخلف آنها انجام شود.
چندی پیش گزارشی در خصوص محله راران در منطقه 15 شهرداری و متصلشدن این محله به شبکه فاضلاب تهیه کردیم که در آن، مدیر آبفای منطقه6 شهراصفهان، بودجه سنگین احداث شبکه فاضلاب برای این منطقه را دلیل اتصال پیدا نکردن این محله به شبکه فاضلاب بیان کرد و راه حل آن را اختصاص بودجه کشوری برای این موضوع دانست.
اصفهان به عنوان یکی از کلانشهرهای تاریخی جهان اسلام، همواره موضوع مطالعات شرقشناسان و مورخان بوده است. محله «دارالبطیخ» یا در گویش محلی دالبتی که بعدها به نام دردشت شناخته شد، نه تنها یک سکونتگاه شهری بلکه قلب تپنده دیوانسالاری امپراتوری سلجوقی در قرن پنجم و ششم هجری بود.
کلنگ روبانپیچ که محکم روی نقطه مشخصشده زمین خورد، طنین صلوات در فضا پیچید. مردان بزرگ شهر چنان لبخند روی لب داشتند و از کلنگی که به زمین زدهاند، مطمئن بودند که کسی نمیتوانست به قولهایی که قبل از کلنگزدن دادهاند، شک کند.
این روزها وقتی در مناطق مختلف شهر اصفهان قدم میزنی، با ساختمانهایی روبهرو میشوی که سالهاست بلاتکلیف سر جایشان ایستادهاند. آهنهایی که قرار بوده ستون یک ساختمان شکیل باشند و شاید سرپناهی برای کسی، زنگزده رها شدهاند و فقط دیواری دورشان کشیده شده است.