اگرچه در دهه چهل طرح پیادهراهسازی چهارباغ عباسی بر روی میز مدیران شهری وقت بهعنوان «طرح جامع شهری» قرار گرفت؛ اما دیری نپایید که ماهیت این طرح در دهه 50 تغییر یافت.
یکی از خصوصیات توسعه و گسترش شهرها و محلهها در طول تاریخ، خاصیت زایش و استقلال محلههای جدیدتر از دل محلههای مادر است.
در طرحهای جامع و تفصیلی شهر، باتوجهبه ظرفیتهای هر محله و منطقه، نوعی از شهرسازی، معماری و دستورالعملهای ساختوساز و صدور پروانه به اجرا درمیآید.
محلههای متعدد و متنوع شهر اصفهان در طی سدههای متوالی با هویتهای منحصربهفرد به زیست و تکامل خود ادامه دادهاند و هر یک روایتگر گوشهای از تاریخ پرفرازونشیب این سرزمین کهن هستند.
بیش از دو دهه است که اصفهان جزو استانهایی تعریف شده که محوریت توسعه آن رویکرد گردشگری و دانشبنیان است …
نزدیک به یکصد سال از ورود صنعت برق به شهر اصفهان میگذرد و در طی این سالها توسعه این صنعت با فرازوفرود بسیاری همراه بوده است …
متعاقب تشکیل جلسات متعدد برای مرحله دوم بازنگری طرح جامع شهر اصفهان و تدوین این طرح با رویکرد نوین، این سؤال اساسی مطرح میشود که توسعه شهر اصفهان در چه شرایطی قرار دارد و به کدام سمتوسو در حال حرکت است.
هر شهر و محله دارای نمادهایی بوده که معرف این مکانها در بین عموم جامعه است. یکی از محلههای شهر اصفهان با نمادهای متنوع و گوناگون، محله رهنان است.
سالها و دهههای قبل که سیاستگذاری در ایران بهسوی مدار توسعه چرخید، آنچه اعمال و پیاده شد، ابعاد ملی داشت و سیاستهای ابلاغشده و اعمالشده، از بالا به پایین جاری بود.
توسعه همواره با شهرنشینی قرین است و پیامدهای ناخواسته و ناگزیری برای شهر و ساکنان آن به همراه خواهد آورد.
با روی کار آمدن حکومت صفویه و انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان بیشترین عملیات شهرسازی و گسترش پایتخت به سمت جنوب شهر متمرکز شد.
کی از جنبههای مهم توسعه در هر کشوری این است که این پدیده اجتماعی سیاسی، با مسئله شهرنشینی قرابت زیادی دارد؛ حتی میتوان گفت لازم و ملزوم یکدیگرند.