مامان گفته بود امام جواد پسر امام رضاست و آرزوهایمان را زود برآورده میکند. بالای ایوان ایستادم، چشمهایم را محکم روی هم فشار دادم، سرم را رو به آسمان گرفتم و آرزو کردم ای کاش تا شب بابا یک ماشین کنترلی قرمز برایم بخرد!
اگر شهر را یک مجموعه حاصل از روابط شهرنشینان در نظر بگیریم، برای فهمیدن چیستی آن، باید ماهیت روابط موجود در شهر را کشف کنیم؛ البته باید بدانیم که همه روابطی هم که در شهر وجود دارد الزاما «رابطه شهری» نیست و هرکدام از آنها درابتدا ذیل مجموعه خودشان قابل بررسی است.
تعداد کودکان کار کم نیست؛ اگرچه عدد و رقم درستی از آنها ارائه نمیشود ولی مشاهدات میدانی نشان میدهد که بر همین تعداد نیز روزبهروز افزوده میشود.
موضوع امنیت همیشه یکی از چالشها، نگرانیها و نیازهای اساسی بشر در دوران مختلف بوده است. نگاهی کوتاه به جنگ هشت ساله یا جنگ در کشورهای منطقه این مسئله را ثابت میکند. اما امنیت اطلاعات مهمترین رکن زندگی در دنیای حاضر و دهههای آینده است.
در روزهای اخیر، اگر بگوییم با «پدیده گلزار» در جامعه روبهرو شدهایم، بیراه نگفتهایم؛ سلبریتی که نوجوانان طرفدارش، پس از عمومیشدن خبر ازدواجش و انتشار تصاویر و ویدئوهایی از این مراسم، دست به رفتارهای عجیبوغریبی زدند.
منِ اصفهانی خجالت میکشم بگویم شوکتپور را نمیشناسم. منِ اصفهانی خجالت میکشم بگویم در اصفهانی که شهره به شهید و شهادت است، اسمی از شوکتپور نشنیدهام؛ حتی عکسش را هم بر درودیوار شهرم ندیدم.
انجامدادن زندگی در شهر – مثل هر کرد و کار دیگری که انجام میدهیم – از فکرکردن به آن آسانتر است؛ زیرا ما تا اندازه زیادی به چرایی و چگونگی کارهایی که میکنیم واقف نیستیم.
پیش از پرداختن به نگاه دکتر داوری اردکانی درباره شهر باید به این نکته دقت کرد که ایشان معمولاً در پرداختن به مسائل گوناگون سعی دارد ما را با ابتدائیات حکمت و تفکر روبهرو کند.
توی خیابان سلمان فارسی که قدم بزنی، ذهنت به هزار فرعی سرک میکشد. میکشد و میکشاند تو را به گذشتهها. به گذشتههای دور این محل و گذشتههای نزدیک زندگی خودت؛ مثلا از گذشتههای دور همین پل شهرستان.
اکنون به وضعیت جدیدی از استعمار رسیدهایم که آن را «استعمار فرانو» مینامند. این استعمار نه به واسطه قدرت سخت، بلکه با اعمال قدرت نرم، محقق میشود که با عناوینی چون، تهاجم فرهنگی، شبیخون فرهنگی، ناتوی فرهنگی و در نهایت جنگ رسانهای شناخته میشود.
هوش مصنوعی، مصنوعی از مصنوعات بشر، دهها سال است وجود دارد؛ اما نه به پرسروصدایی این وقتها، به گونهای که آنچنان بر سر زبانها بیفتد که ماهها اخبارش در صدر باشد و مایه بیم و امید بشر شود؛ با پرسشهای بیشمار. پرسشهایی که شاید برخی از آنها اولینبار به شکل اساسی زمانی مطرح شد که رایانهها متولد شدند.
وجود چتر گفتمانی بهعنوان عنصری معنادهنده، بهوجودآورنده اتمسفر مشترک، نظامدهنده، دارای هژمونی، پویا و تکمیلشونده میتواند این خلأ را برطرف و کمک کند شهرداری با عبور از بخشینگری، اکنوننگری و سیاستزدگی به مواجهه عالمانه با مسائل اصفهان بپردازد.