به گزارش اصفهان زیبا؛ داربستها که میرود بالا و با پارچههای سیاه پوشانده میشود، دلم را گره میزنم به روضههای خانگی در خیابان کمال؛ خیابانی متفاوت که گُلهبهگُلهاش روضه خانگی برپاست.
خدا رحمت کند حاج عباس قلیانی را که یک ماه پیش به رحمت خدا رفت. خانهاش اواسط خیابان کمال در بنبست آشتیکنان است. وقتی کافه حاج عباس در زیر پل خواجو تعطیل شد، قلیانها را به خانه آورد تا به مدت 20 شب با آنها از عزاداران حسینی میزبانی کند.
40 سال حاج عباس خودش را غلام حضرت اباعبدالله(ع) کرد و خانهاش را مأمنی برای وعاظ قرار داد؛ خانهای قدیمی که قدمتی بیش از 50 سال دارد. هنگام عزا سرتاسر کوچه را با پارچه و پرچمهای سیاه میپوشانند و بچهها هیاهوکنان از این سر کوچه به آن سر کوچه میدوند. صدای مداح بنبست را پر کرده است از آه و سوز روضه. قدم که به خانه میگذاری چشمت میافتد به ویترین کلاهخودها و لباسهای فولادی که تعزیهخوانها میپوشند؛ به قوریها و استکانهای قدیمی و عتیقه. اینجا همهچیز دستبهدست هم داده است تا تو را ببرد به یک روضه دلچسب و دوستداشتنی.
آنسوتر ردیف قلیانهای قدیمیتر را میبینی و پیرمردهایی که همزمان با گوشدادن به نوای مداح، قلیان میکشند و چایهای عنابی را مینوشند.
طبقه بالا زن ها نشستهاند. اغلب کهنسالان محله هستند. مادرانی پیر با چادرهای گلگلی که با صدای مداح بر مصیبتهای گذشته بر حضرت امام حسین(ع) گریه میکنند. روضه از ساعت 21 شب شروع میشود با دو سخنران و یک مداح. سینیهای چای با قندانهای پر از پولکی و نبات مابین عزاداران میچرخد.
هممحلهایها سالهاست که پا به این خانه میگذارند و از روضههای این خانه بهرهمند میشوند. شام این خانه غذاهای سنتی است نظیر آبگوشت و ترشی، گوشت و لوبیا، تاسکباب و حلیمبادمجان. غذا را در ظرفهای مسی و روحی میآورند و ترشی را در کاسههای کوچک بین عزاداران توزیع میکنند. حاج عباس و همسرش سالها بود که از عزاداران با این مدل غذا پذیرایی میکردند. امسال که حاجآقا فوت کرده عروس و پسر و نوههایش روضه را برگزار میکنند؛ روضهای که دلنشین و جذاب است.
