کانون‌های فرهنگی بازوی تربیتی مدارس هستند

این روزها تصمیم گرفته‌ایم با عینکی دیگر سری به کانون‌ها و مجموعه‌های فرهنگی بزنیم؛ نه اینکه تاکنون چنین نکرده‌ایم که اصلاماهیت این صفحه چنین بوده است؛ اما این بار می‌خواهیم در کنار تمام گفت‌وگوهایی که با مسئولان کانون‌ها و مجموعه‌های فرهنگی داشتیم، علاوه بر بیان مشکلات و سازوکارهایی که باید برای رفع آن‌ها اتخاذ شود، کمی هم از اعضای کانون‌ها بگوییم.

تاریخ انتشار: ۱۰:۲۸ - شنبه ۲۷ مرداد ۱۴۰۳
مدت زمان مطالعه: 3 دقیقه
کانون‌های فرهنگی  بازوی تربیتی مدارس هستند

به گزارش اصفهان زیبا؛ این روزها تصمیم گرفته‌ایم با عینکی دیگر سری به کانون‌ها و مجموعه‌های فرهنگی بزنیم؛ نه اینکه تاکنون چنین نکرده‌ایم که اصلاماهیت این صفحه چنین بوده است؛ اما این بار می‌خواهیم در کنار تمام گفت‌وگوهایی که با مسئولان کانون‌ها و مجموعه‌های فرهنگی داشتیم، علاوه بر بیان مشکلات و سازوکارهایی که باید برای رفع آن‌ها اتخاذ شود، کمی هم از اعضای کانون‌ها بگوییم.

بعد از آشنایی با زندگی برخی از چهره‌های هنرمند، نخبگان علمی، ورزشکاران و شاغلان موفق، به ارتباطشان با کانون‌ها و مراکز فرهنگی پی بردیم؛ اشخاصی که نوجوانی و جوانی‌شان در تعامل با این مراکز فرهنگی گذشته است و موفقیت شغلی، هنری، علمی‌ و… فعلی خودرا وابسته به حضور در این مجموعه‌ها می‌دانند یا گروه دیگری که به فقدان رشد و شکوفایی توانایی و استعدادهایشان در کانون‌های فرهنگی منتقد هستند. به همین خاطر تصمیم گرفتیم این بار روایتی متفاوت از افراد موفق داشته باشیم؛ گفت‌وگو با نخبگانی در بطن مراکز فرهنگی.

مربی دیروز، دبیر امروز

معلم خوب و کاربلد از آن‌دست نعمت‌هایی است که مدیران مدارس همیشه به دنبال آن هستند، کارشناسان تربیتی بر اهمیتش تأکید می‌کنند و سیاست‌مداران در عرصه کلان، گاه موفقیت و پیشرفت بلندمدت کشور را نتیجه حضور چنین افرادی در مدارس می‌دانند؛ بااین‌حال به دلایل مختلف همواره یکی از چالش‌های مدارس کمبود معلم‌های خوب است؛ معلم‌هایی که علاوه بر تدریس متبحرانه، به پرورش دانش‌آموزان نیز خود را متعهد بدانند.

حال یکی از این معلم‌های متعهد به آموزش‌وپرورش دانش‌آموزان را در میان مربی‌های مجموعه فرهنگی یادگاران امام (ره) یافته‌ایم؛ شخصی که تعامل دوجانبه با مجموعه فرهنگی و آموزش‌وپرورش را بازی دو سر برد می‌داند: «زهرا علی‌عسگری هستم؛ معلم ادبیات متوسطه اول».

چند سال از ورودتان به مجموعه یادگاران می‌گذرد؟

اوایل که به‌عنوان عضو وارد مجموعه شدم، ۱۸ساله بودم؛ یعنی حدودا 12 سال پیش بود. آن زمان به‌مرور به‌صورت گروهی شروع به مطالعه کتاب‌های تربیتی مثل کتاب‌های شهید مطهری کردیم و همین مطالعات باعث شد پس از مدتی، به‌عنوان مربی مجموعه انتخاب شوم. ثمره این انتخاب تا الان هم ادامه دارد و در این مدت مربی گروه‌های سنی مختلف شده‌ام؛ خصوصا در این چند سال اخیر که ارتباطم با نوجوان‌ها بیشتر شده است.

تجربه ارتباط با نوجوان‌ها چه تأثیری بر شغلتان داشته است؟ بالاخره موهبتی بوده که پیش از آغازبه‌کار در مدارس فرصت تعامل با دانش‌آموزان نوجوان را هم داشته‌اید.

روند فعالیت من در مدارس با تحصیل در دانشگاه فرهنگیان شروع شد و از همان 18سالگی در دانشگاه پذیرفته شدم.اینکه می‌گویید چه تأثیری داشته، قطعا تأثیر مثبت است. یکی از ویژگی‌های مدرسه این است که به دلایل مختلف نمی‌شود راحت با دانش‌آموزان ارتباط برقرار کرد. ازیک‌طرف، ساعات آموزشی محدود است و از‌طرف دیگر،نگاه دانش‌آموزان به معلمشان به‌عنوان کسی است که باید از او نمره بگیرند. هرچند من و شاگردانم ارتباط خیلی خوبی باهم داریم، بالاخره یک‌سری حجاب‌هایی در مدارس هست که ارتباط بی‌واسطه را کمی مشکل می‌کند.

در مقابلش، در مجموعه فرهنگی محدودیت زمانی نداریم و به‌نوعی با بچه‌ها زندگی می‌کنیم. این ارتباط نزدیک باعث می‌شود با چالش‌ها و دغدغه‌های نوجوانان آشنا شوم و بدانم با چه مسائلی درگیر هستند؛ به‌طورمثال، گاهی برخی از شبهه‌ها برای نوجوان‌ها پیش می‌آید که در مجموعه مطرح می‌کنند. من با آن‌ها آشنا می‌شوم و آمادگی پاسخ‌گویی پیدا می‌کنم. حالا اگر همین پرسش در کلاس هم مطرح شود، توانایی جواب‌دادن دارم. نه‌تنها به دانش‌آموز پرسشگر پاسخ می‌دهم، برای کل کلاس هم روشنگری می‌کنم. اما در مقابل، برخی از همکاران باتجربه مدرسه به دلیل فقدان ارتباط مستقیم با نوجوان‌ها، نمی‌توانند پاسخ‌گوی پرسش‌ها باشند و حتی مدیریت آموزشی کلاس هم از عهده‌شان خارج می‌شود.

تأثیر متقابل هم بوده است؛ اثرات مثبتی که اشتغال در مدرسه برای فعالیت شما در مجموعه داشته باشد؟

یکی از تفاوت‌های مدرسه با مجموعه فرهنگی این است که دانش‌آموزان بافرهنگ‌ها و شخصیت‌های مختلف در مدرسه هستند؛ درحالی‌که شخص وقتی می‌خواهد عضو یک مجموعه شود، می‌داند که آنجا یک مجموعه هنری است، یا یک مجموعه فرهنگی. درواقع افراد هم افقی در یک مکان باهم جمع می‌شوند. تنوع شخصیتی دانش‌آموزان در مدارس باعث شد با دغدغه‌های مختلفی مواجه شوم و با استفاده از ظرفیت حضور استادان در مجموعه، مهارت ارتباطی‌ام را رشد دهم.

امیدوارم روزبه‌روز در هر دو عرصه‌ موفقیت‌های بیشتری کسب کنید و دست‌کم دانش‌آموزان شما تعامل با معلمی را که هم به پرورش اهمیت می‌دهد و هم به آموزش، تجربه کنند.

واقعا مسئله پرورش در مدارس مظلوم واقع‌شده و بیشتر آموزش است که فربه شده. امیدوارم در این شرایط کانون‌ها و مراکز فرهنگی به‌عنوان بازوی پرورشی مدارس، در تعامل با مدارس فعالیت خودشان را گسترش دهند؛ کما اینکه مجموعه‌های مختلف ازجمله مجموعه فرهنگی یادگاران امام(ره) تا حدودی این ارتباط با مدارس را آغاز کرده‌اند.