به گزارش اصفهان زیبا؛ «رفیق بازی» کار نویی بود در اصفهان. شیوه جدیدی برای معرفی قهرمانانی از جنس شهدا. «رفیق بازی» توانست از همه کارهای تکراری و کلیشههای خستهکننده و دههشصتی در معرفی شهدا فاصله بگیرد و در معرفی آدمهایی مثل احمد کاظمی که بعد از گذشت بیست سال از شهادتش هنوز هزار و یک کار نکرده برای معرفیاش روی زمین مانده، چند قدم جلوتر برود.
مهمترین قوت «رفیق بازی» شیوه جدید برنامه و فرم متفاوت آن بود؛ همین که خیال مخاطب را راحت میکرد که قرار نیست باز هم پای برنامهای بنشیند که هیچ ایده و خلاقیتی در آن نیست. «رفیق بازی» از نظر کنار هم قراردادن طیفهای مختلف جامعه با پوشش اجتماعی متفاوت برای دیدن یک اثر هنری، موفق عمل کرد؛ آن هم در شرایط فعلی جامعه که ایجاد حس مشترک مربوط به وطن دوستی و تلاش برای ساختن ایران همدل، بسیار نیاز است.
آوردن محمد معتمدی پای گود هم نقطه مثبت دیگر این برنامه بود. اینکه خوانندهای حاضر شود برای آرمانش و برای شهدا در یک برنامه پرحاشیه بخواند؛ حتی اگر به قیمت از دستدادن مخاطبان و البته همصنفانش باشد. «رفیق بازی» فارغ از همه حاشیهها و ضعفهایی که بر قوتهایش غلبه کرد، در بخش موسیقی کار ارزشمندی بود؛ اما کاش در بخش نمایش هم قدرتمندتر حاضر شده و از نظر نگارش داستان و نمایشنامه، بهتر وارد میشد. بخشهای نمایشی آن، متأسفانه نتوانست مخاطب را راضی کند!
