داستان شکلگیری گروه فرهنگی «نورالهدی» به ۱۳۹۴ بازمیگردد؛ روزهایی که من دانشجوی دانشگاه معارف در رشته علومتربیتی بودم. در آن دوران، با نگاهی به فضای فرهنگی شهر اصفهان، یک خلأ بزرگ و محسوس توجهام را جلب کرد. احساس کردم جای فضایی اختصاصی، شاد و درعینحال پرمغز برای جشنتکلیف دختران در فعالیتهای فرهنگی سطح شهر بهشدت خالی است.
مسیر فعالیت حرفهای من، سیری معکوس اما هدفمند داشته است. کارم را از ۱۳۸۶ بهعنوان کارشناس فرهنگی در دانشگاه اصفهان آغاز کردم؛ اما هرچه پیشتر رفتم، احساس کردم برای ایجاد تغییر بنیادین در تربیت، باید به سالهای آغازین زندگی بازگردم.
از عنوان کار معلوم است که میخواهم چه بگویم؛ من مهمان یک جشن «عبادت» شده بودم. شاید ظاهر کار تفاوت چندانی با جشن تکلیف زمان خودم نداشت؛ همان تزیینات و مهمانها که نهایتا کمی بهروزتر شده بود؛ اما خب من هیچوقت مجری جشن تکلیف نداشتم.
بهاحتمال زیاد شما هم در فضای مجازی به تصاویری برخوردهاید که هشتگ Minimalist دارند؛ در مورد این سبک عکاسی میگویند باید از جنبه روزمرگی به آن نگاه کنیم، یعنی همان دنیای اطراف ما که همه چیز آن طبیعی است و با نگاه طبیعی کشف میشود.
محمد موحدیان عطار، گرافیست و نقاش اصفهانی، جزو اولین نسل هنر گرافیک است و موهایش را در این عرصه سفید کرده است.
یازدهم اسفند، دومین شبی است که خبر شهادت رهبر اعلام شده. حوالی ساعت ۸:۳۰ شب به چهارراه نظر میرسم. فضای مستطیلشکل میان چهارراه بسته شده است و مردم آن میان ایستادهاند.
«گریه کن، گریه کن، گریه کن»؛ چون گاهی باید گریه کرد و دیگر هیچ، انتخاب دیگری پیشرو نیست. گاهی زندگی، نَفَس، تسلی، در پناه گریه معنا مییابد، در آغوش اشکهای شفاف و روان و پرسروصدای نوزادی که بعد از انتظاری طولانی به روی دنیا چشم باز میکند.
طی دو ماه گذشته، برنامهسازان صداوسیما بیش از همیشه در تکاپو برای وطن بودهاند. آنها شب و روزشان را برای تولید برنامههایی با محوریت جنگ رمضان گذاشتند تا بتوانند میان مردم روحیه وطنپرستی را تقویت کرده و بعثت ایرانیها را با شیوههای مختلف روی آنتن شبکههای استانی و سراسری روایت کنند.
میراث فرهنگی در اذهان عمومی صرفاً به بناهای تاریخی، صنایع دستی، گنجینهها، آداب و رسوم قدیمی و بخشهایی از سبک زندگی گذشتگان اطلاق میشود؛ درحالیکه یکی از زیرمجموعههای مهم میراث فرهنگی، یعنی میراث مکتوب، جایگاه کمرنگتری در افکار عامه مردم دارد.
تیرماه به میانه رسیده؛ اما ادای بهار را درمیآورد؛ مثل پیرزن صندلی روبهرویی که شالش را با گلهای درشت و سرخ کتش همرنگ کرده. با انگشت سبابه، لب کیفدستی ورنیاش ضرب گرفته و آهنگی تند را زمزمه میکند.
۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، موکب یکی از مدارس غیرانتفاعی شهر اصفهان. ساعت ۲۳:۲۶ عکس را ثبت میکنم.
دهه کرامت سال جاری هجدهمین جشنواره تئاتر رضوی برگزار شد و بهعنوان اولین رویداد هنری پس از جنگ تحمیلی سوم، طی سه روز ۱۲ گروه از ۱۰ شهر ایران به رقابت با یکدیگر پرداختند.