«ژان باپتیست تاورنیه» از جهانگردانی است که در ابتدای پادشاهی شاه سلیمانصفوی در اصفهان بودهاست.
میدان نقشجهان با ابعاد وسیعش، بهترین مکان برای بازی چوگان بوده است. در این بازی، دو تیم ششنفره سوار بر اسب، با چوبهای بلند و سرکجی که در اختیار داشتند، میبایست گوی مسابقه را از چنگ یکدیگر ربوده و وارد دروازه حریف کنند.
خبر آمدن سیل به گوش مردم رسیده بود. همه برای تماشا و سیر و سیاحت بهسوی زایندهرود هجوم آورده بودند. ازدحام عجیبی در سرتاسر مسیر زایندهرود دیده میشد.
حاج محمدحسین کازرونی، از تجار اواخر عصر قاجاریه و اوایل عصر رضاشاه است. او را دومین مرد ثروتمند اصفهان بعد از حاج محمدابراهیم ملکالتجار میدانستند با تاسیس دو شرکت«اسلامیه» و «مسعودیه»، با هدف ترویج کالاهای وطنی، به عرصه فعالیت اقتصادی وارد شد.
تکیه بابارکن الدین قدیمی ترین بنای تاریخ دار تخت فولاد است که به واسطه ارادت شیخ بهایی به بابارکن الدین بیضاوی، بیش از پیش در اصفهان قرب و منزلت یافته است تا آنجا که اصفهانی ها پل خواجو را به خاطر نزدیکی اش به مزار او، پل بابارکن الدین می نامیدند.
بازارهای بزرگ شهرهای ایران، دارای ورودی هایی هستند که بزرگترین سرای این بازارها را قیصریه مینامیدهاند.
حالا بیش از چند صد سال از زمانی که مالکیت برجهای کبوتر را به عنوان یک پشتوانه مالی محکم پشت قباله نوعروسان مینوشتند، گذشته است.
باغ گلهای اصفهان گل سرسبد فضاهای سبز شهری است که با رویکردی چندگانه میتواند علاوه بر جدابیتهای گردشگری شهر اصفهان، سهم مهمی در تحقیق و رشد گونههای مختلف گیاهی داشته باشد.
فضلالله دهش ملقب به عطاءالملک، زاده اردیبهشت 1240 در اصفهان بود. او پس از تحصیل صنایع در دانشگاه بمبئی، به ایران بازگشت و پس از سفری که به منچستر انگستان داشت، اولین کارخانه نساجی در اصفهان را با نام «کارخانه وطن» راهاندازی کرد.
گردش و رفتوآمد امرا و درباریان و شاهزادگان سلطنتی عهد صفوی در چهارباغ، بیشتر به صورت سواره انجام میشده است.
«تونی هوانسیان» از ارامنه فریدن اصفهان، در جوانی با دوربین عکاسی یک بازرگان آلمانی به نام «گایر» که نزدش کار میکرد، تجربیاتی کسب کرد و موفق شد به دربار ظلالسلطان راه یابد و عکسهایی از خانواده این پادشاه قاجاری ثبت کند.
چهارباغ اصفهان تا همین چند دهه پیش پررونقترین خیابان شهر بود؛ نه محلی برای گذر که محلی برای ماندن و دیدارها. هر قشری از جامعه پاتوقهای خودش را در چهارباغ داشت. اهالی فرهنگ و هنر هم پاتوقهای روشنفکرانه خودشان را در چهارباغ برپا میکردند.