
پـزشـکـی هـستـم عـاشــق سفر، عکاسی و غذا. در دوران کرونا که حجم کاریام بسیار بیشتر شد و امکان سفر هم خیلی کمتر، تصمیم گرفتم سفر در شهر محل زندگیام، اصفهان را در زمان بین شیفتهای طولانیام تجربه کنم. برای همین هتلهایی را که به نظرم جذابتر بودند، انتخاب و سفرهای یکروزهای را با مسیرهای گردشگری ابداعی خودم برنامهریزی کردم! حالا میخواهم از این تجربه جذاب برایتان بنویسم که اگر شما هم دوست داشـتـیـد بتوانید انجامش دهید.













شماره جدید گردشگر مثبت با عنوان «صد گنج عیان نهان از میراث ناملموس ایران» با حضور شهردار اصفهان، طی مراسمی در خانه استاد امیرهوشنگ جزیزاده که گالریموزه مینیاتور مکتب صفــــــوی اصفهان است، رونمایی شد. چاپ مینیاتـورِ چوگان، اثر استاد بر جلد جدیدترین شماره کتــــــــابمجلـــــــه گردشگـــــــر مثبـــــت و مصادفشدن انتشار این شماره با دو مناسبت سالروز تولد 88 سالگی استاد جزیزاده و هفته نکوداشت اصفهان، بهانهای شد تا به احترام هنرمندی که میراثبانِ گرانقدر یکی از مهمترین میراث ناملموس جهانی ایران است، به خانهآتلیه او برویم و مراسم رونمایی از شماره ویژه گردشگر مثبت را در فضای ویژهای جشن بگیریم.













وفا عباس (Wafa Abbas) یک روزنامهنگار پاکستانی عاشق اصفهان است. دانشجوی زبان فارسی ساکن اسلامآباد که سفر اصفهان باعث شده حسابی دلبسته این شهر شود و حتی اسم یکی از هایلایتهای صفحه اینستاگرامش را «اصفهانیام» بگذارد. او سفرنامهای به زبان انگلیسی برای سرویس میراث و گردشگری روزنامه اصفهانزیبا نوشته که ترجمه آن را به مناسبت هفته نکوداشت اصفهان، امروز در این صفحه میخوانید. این سفرنامه کوتاه شرح دو نیم روز از سفر اوست و قرار است در آینده بیشتر و عمیقتر درباره اصفهان برایمان بنویسد.













چنان خانههای تاریخی مهم و ارزشمندی در اصفهان وجود دارند که اگر مردم بخت دیدنشان را به دست بیاورند، معنای واقعی دو مفهوم مهم «خانه» و «زندگی» را بهطور کامل متوجه میشوند. خانه الفت، خانه امینالتجار، خانه باجغلی، خانه کیانپور، خانه ملاباشی و خانه بهشتیان شش جواهر اصفهان هستند که در کتابی به نوشته مریم قاسمی سیچانی و آزاده حریری به طور مفصل معرفی و تحلیل شدهاند. از این میان برای پنج خانه اتفاق خوب مرمت در سطوح مختلف افتاده اما از یکی، هیچ نمانده جز جای خالی در میانه بازارچه حسنآباد و یک دنیا حسرت برای علاقهمندان میراث فرهنگی.













اصفهان یک شهر معمولی نیست. این شهر صاحب گنجینههایی است که اگرچه در این شهر قرار دارند، اما صاحب آنها کل مردم جهان هستند؛ بنابراین حفظ و نگهداری از آنها یکی از وظایف ضروری هر اصفهانی است. پس بیراه نیست اگر بگوییم در این شهر هر نسل که آمدهاند و رفتهاند دغدغه اصلی آنها حفظ و نگهداری از این گنجینهها بوده است؛ اینکه چطور در بهترین شرایط آنها را حفظ کرده و به بهترین شکل آنها را عرضه بدارند.













از میان خیابانهای اصفهان شاید هیچ خیابانی مثل احمدآباد مابین سنت و مدرنیته سرگردان نمانده باشد. الباقی تکلیف خود را روشن کردهاند که یا این سویی هستند یا آن سویی. اما خیابان احمدآباد حالت بینابینی دارد: از یکسو، فـروشگـاههـــای بــزرگ و مــدرن در ایـن خیابان خودنمایی میکنند و از سوی دیگر، هنوز از کوچهپسکوچههای آن بوی دیوارهای کاهگلی به مشام میرسد و گذرهای کجومعوج قـدیـمـی، ما را به اعصار گذشته میبرد؛ با نامهایی مانند کوچه «کهران» که همان محله قدیمی کهران را بر دوش خود دارد یا کوچه «قراولخانه» که نشان از دوران قراول و پاسـبـان میدهـــد. خـیـابــان احمدآباد درواقع از میان سه محله صفوی یعنی احمدآباد، یزدآباد و کهران میگذرد و از هر سه این محلهها آثار و نشانههایی در این خیابان و اطراف آن وجود دارد.













ظهر روز گذشته (چهارشنبه 25 فروردین) طی نــشستــی آنــلاین قدرتاله نوروزی، شهردار اصفهان با جوناک یونگ، شهردار گیونگجو از کره جنوبی دیدار و گفتوگو کرد. در ابتدای این نشست شهردار گیونگجو با بیان اینکه ما بسیار مایل هستیم همکاری اصفهان با گیونگجو به قوت خود باقی مانده و حتی قویتر و گستردهتر شود، گفت: «اصفهان با داشتن گذشته تاریخی بسیار غنی و همچنین پایتخت ایران در دوره ساسانی از شهرهای مهم ایران به حساب میآید. از طرفی گیونگجو نیز مانند اصفهان علاوه بر داشتن پیشینه تاریخی، از جمله پایتختهای امپراطوری شیلا نیز بوده است.»













ایام نوروز همیشه فرصتی فراهم میکند تا افراد به تنهایی یا با خانواده برای بازدید به شهرهای مختلف با هواپیما، قطار، اتوبوس و خودروهای شخصی سفر کنند، اما امسال همچون سال گذشته شیوع بیماری کرونا باعث شد که محدودیتهایی برای سفر کردن به وجود آید و سازمان پایانه مسافربری مجبور شد محدودیتهایی در این مجموعهها اعمال کند و همین موضوع باعث کاهش تعداد مسافران شد و این موضوع نشان داد که افراد به دلیل رعایت دستورالعملهای بهداشتی از این خدمات استفاده نمیکنند.













آیا رفتارهای اجتماعی ناپسند در گذر زمان تصحیح خواهند شد؟! ابزارهای تصحیح چه چیزهایی میتوانند باشند؟! جواب پرسش اول مثبت است و یکی از جوابهای پرسش دوم این است که روزنامهها با انتشار مطالبی در توصیف، تحلیل و نقد این رفتارها میتوانند تلاشها و برنامهریزی برای تصحیح این رفتارها را به یک مطالبه اجتماعی تبدیل و پیگیریهای لازم را برای به ثمر نشستنشان انجام دهند. مخصوصا که شماری از این رفتار بر کیفیت رضایت گردشگران از اصفهان بهعنوان یک مقصد گردشگری مهم در سطح محلی، ملی و بینالمللی تأثیر دارد. در متن پیش رو، سه روایت جذاب از سه رفتار اجتماعی دهه40 که بر صنعت گردشگری هم تأثیرگذار بودهاند، ارائه کردهایم.













در نوروز امسال تقریبا یک استادیوم آزادی گردشگر نوروزی در اصفهان اقامت کردند. سازمانهای مختلف بازیهای آنلاین برای گردشگران تدارک دیدند و جایزههای ریزودرشت اهدا کردند. بساط خدمات برای سفرهای باجناغی برچیده شد. کافهها و رستورانها و اقامتگاهها نفسی تازه کردند. توازن گردشگری بازهم رعایت نشد؛چنانکه سر برخی از جاذبههای مهم گردشگری اصفهان بیکلاه ماند و…. اجازه بدهید اولین صفحه گردشگری امسال را با نگاهی به اوضاع گردشگری اصفهان در نوروز ۱۴۰۰ آغاز کنیم.













امروزه اصفهان به عنوان یکی از مقاصد اصلی گردشگری ایران و حتی جهان شناخته میشود و آثار باشکوه آن چشم هر بینندهای را خیره میکند. اما برای اینکه این آثار به شکل فعلی درآید و روی عموم باز باشد، مسیری طولانی طی شده است. مهمترین آثار باقیمانده که بیشتر به عصر سلجوقی و صفوی مربوط است، ابتدا توانستند از گزند ناآرامیهای پس از سقوط صفویه مصون بمانند. سپس بخت این را پیدا کردند که از تخریب و نابودی عمدی به دست ظلالسلطان نجات یابند. همچنین از دعواها بر سر مالکیت نیز رها شده و به تدریج مسیر بازسازی را طی کردند تا آنکه سرانجام توانستند بخشی از شکوه گذشته خود را بازیافته و به یکی از مقاصد مهم گردشگری تبدیل شوند.













کمتر سر خود را به بالا میتابانم تا حد نهایی ساختمانها در چشمم جا شود. بدنه کوچهها محصوریتی بهوجود آورده که در پس آن احساسی از دنج بودن فضا را در من پدید میآورد. سمت غربی خیابان ملک، در بدو ورود، امتداد مادی فرشادی، ساختمانی چهره خشن و سیمانی خود را به رخ میکشد. رویِ زبر و خشنی که در میان دریای آشفتگی نماهای فعلی، از نماهای رومی گرفته تا نماهای شیشهای کبرهبسته، روح آشفتهام را تسلیبخش است.