بعد از نماز مغرب مسیر آرامآرام خلوت میشود. صداهای آدمها و نواهای مداحیهای فارسی و عربی جایشان را به صدای کشکش کفشها و دمپاییها روی خاک میدهند؛ صدایی که فقط اینجا معنای خودش را پیدا کرده و در قلب آدمها نشسته؛ آنها که روز را برای رفتن انتخاب کردهاند تا این ساعت محلی را برای استراحت و خواب پیدا کردهاند.
حتما افرادی را دیدهاید که بیشتر روزهای سال مریض هستند و دائم در مطبها در رفتوآمدند.
ترکهای روی دیوار، برای «علی» و باقی دانشآموزان مدرسه {…}، حالا یک چیز عادی و معمولی است.
مروزه پیشرفتهترین تلسکوپهای بشری به ستارهشناسان امکان میدهند دورترین نقاط جهان را ببینند.
امشب مهمان منزل جوانی بودیم.
عـــــزای مشــــاعـــل مخصــوص اهــالـــی نجف اشرف است.
میانه مسیر، کودکی چهارساله سرتاپا مشکیپوش ایستاده و با قدمهای کوچکش به دنبال زوار میدود.
سنگتراشی یا هنر حجاری در ایران، قرنها قبل از میلاد مسیح با ایجاد لوازمی برای شکار حیوانات و تأمین وسایل اولیه زندگی، از قبیل ابزار کشاورزی آغاز شد و تا دوره ساسانیان از رونق و توجه بسزایی برخوردار بود؛ اما در دوره نخست ظهور اسلام، سنگتراشی بهدلیل ممنوعیت پیکرتراشی از سوی اسلام، رونق و رواج خود را از دست داد.