استراتژی تامین مالی شهری در بورس، پایان دوران اتکا به عوارض سنتی و بودجههای قطرهچکانی شهرداریها است. سالهاست که وقتی صحبت از توسعه شهر و ساخت کلان پروژهها میشود، نگاه همه به جیب شهرداریها و عوارض پرداختیِ مردم دوخته شده است. اما در روزگاری که تورم، هزینه پروژههای عمرانی را سر به فلک کشانده، این فرمول کلاسیک دیگر جواب نمیدهد. کلانشهرهای ما تشنه زیرساختهای جدید هستند، اما وامهای بانکی با بهرههای سنگین، زنجیره ساختوساز را فلج کرده است. راهکار چیست؟ باز کردن پای بازار سرمایه به اقتصاد شهر، همان حلقه مفقودهای است که میتواند شهروندان را از یک عوارضدهندهی صرف، به سهامدار و شریک سودآور شهر تبدیل کند.
تصور کنید میخواهید یک شهر جدید بسازید؛ آن هم در دل استپهای بادخیز و یخزده آسیای میانه، جایی که دمای هوا در زمستان به منفی ۴۰ درجه سانتیگراد میرسد!
این دقیقاً همان چالشی بود که قزاقستان در اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی با آن روبرو شد؛ زمانی که تصمیم گرفت پایتخت خود را از آلماتی خوشآبوهوا، به بیابانهای شمالی (شهر آستانه) منتقل کند.
اما سرمایه را چگونه باید به چنین برهوتِ یخی کشاند؟ آن هم در کشوری که هنوز به شدت درگیر قوانین خشک، دستپاگیر و فسادزای بهجامانده از دوران اتحاد جماهیر شوروی بود.
مدیران قزاقستان میدانستند که سرمایهگذار خارجی ژاپنی، اماراتی یا اروپایی، از سرمای زمستانِ آستانه نمیترسد، بلکه از سرمای بوروکراسی و ناامنیِ قضایی فراری است.
در این گزارش تحلیلی، به بررسی یکی از هوشمندانهترین استراتژیهای اقتصاد شهری جهان میپردازیم: اینکه قزاقستان چگونه با ابتکار مرکز مالی بینالمللی آستانه و استفاده از تکنیک مهندسی حقوقی، یک فرش قرمز واقعی برای سرمایههای جهانی پهن کرد.
تصور کنید در کلانشهری با ترافیک بیدادکننده زندگی میکنید. راهحل سنتی مدیران شهری چیست؟ احتمالاً ساختن یک بزرگراه دوطبقه و ریختن هزاران تن بتن جدید در شهر را پیشنهاد میدهند. اما در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی، شهردار سئول تصمیمی گرفت که در نگاه اول یک خودکشی سیاسی بود. او دستور داد یکی از شاهرگهای اصلی ترافیک سئول را تخریب کنند.
این بزرگراه عظیم ویران شد تا رودخانهای مرده پس از دههها دوباره به جریان بیفتد. پروژه چئونگگیچئون تنها یک مانور محیطزیستی نبود. این طرح، یکی از موفقترین الگوهای مشارکت عمومی-خصوصی و بازآفرینی شهری در جهان است. پروژهای که نشان داد چگونه تخریب بتن میتواند میلیاردها دلار ثروت خلق کند.
سعید ابراهیمی، معاون برنامهریزی و توسعه سرمایه انسانی شهردار اصفهان، اعلام کرد که شهرداری اصفهان با کسب جایزه خشت طلایی بار دیگر توانست جایگاه پیشتاز خود را در حوزه نوآوری، سرمایهگذاری و توسعه پایدار شهری تثبیت کند.
یکی از مهمترین ابزارهایی که در تحلیل توسعهمندی جوامع به کمک تحلیلگران میآید، تحلیل از بعد اقتصاد شهری است.
طی سالهای اخیر، حضور بازیگران جدید همچون شهرها در عرصه بینالملل قابلتوجه است؛ فضایی در چارچوب دیپلماسی شهری که مستقل از حکومت مرکزی پیش میرود و با ایجاد ارتباط مؤثر میان شهروندان از اقصا نقاط جهان، به ارتقای سطح کیفیت شهری میانجامد.
مدیر منطقه هفت شهرداری اصفهان گفت: یکی از محورهای استفاده از شرکتهای دانشبنیان موضوع حملونقل است، اگر بتوان بین شرکتهای دانشبنیان و شهرداری به عنوان محور اجرایی و مدیر حملونقل شهری پیوند برقرار کرد، برکات زیادی برای شهر دارد چرا که در بسیاری از موارد این فاصلهها باعث بروز مشکل شده است.
شهرها باید نقش فعالی در ایجاد اقتصاد پایدار و بهبود کیفیت زندگی همه ساکنان شهرها داشته باشند. تجربه کشورهای توسعهیافته نشان میدهد تلاشهای اقتصادی و توسعه اجتماعی شهر زمانی موفق میشود که بهوسیله یک فرایند استراتژیک هدایت شود. بر همین اساس، دیدگاههای جدیدی در تهیه طرحهای توسعه شهری موردتوجه قرار گرفت که بتوانند مسیر حرکت بهسوی توسعه پایدار شهری را هموار سازند. جوهر اقتصادی شهرها، چگونگی مدیریت آنهاست. سه عامل در سنجش اهمیت مدیریت شهری برای توسعه شهرها ایفای نقش میکنند: افزایش شتاب تغییرات اقتصادی، شمایل مهارنشدنی فقر و محرومیت اقتصادی.
در تحلیل و بررسی اقتصادی موضوع تفکیک مدیریت کلان اجرایی کشور در حوزه راه و شهرسازی باید به این نکته اساسی توجه کرد که مباحث علمی اقتصاد تا حدی مستقل و متفاوت از مباحث مالی هستند، چرا که در اقتصاد علاوه بر بحث قیمت و کمیت مباحثی چون شبه قیمتها، کارایی بلندمدت عوامل و تعادل بین منابع و نیازها نیز مدنظر است؛ بنابراین تحلیل اثرات تفکیک مدیریت کلان اجرایی کشور در حوزه راه و شهرسازی از نگاه اقتصادی صرفاً به اثرات هزینهای و بودجه توجه نداشته و مباحثی چون کارایی بلندمدت عوامل و مدیریت بهینه امور را نیز مدنظر دارد.
تاریخچه روابط بین دولتها تابع رجحان سیاست بر فرهنگ بوده است، تاریخچه درخشانی هم نیست، زیرا به گواه تاریخ جنگها و تیرگی روابط به نسبت صلح برجستگی بیشتری دارند. آنچه باید به آن توجه شود این نکته است که روابط بین ملل در فرایند روابط بین فرهنگی و در سایه روابط دولتها بیرنگ شده است.
آیین اختتامیه چهارمین جشنواره شــهـــرپـــژوهــی و نــخســتــیــن جشنواره فنپژوهی با شعار «اصفهان شهری زیستپذیر» ظهر روز سیزدهم تیرماه در حالی برگزار شد که این رویداد از سوی برگزارکنندگان آن گامی مهم در راستای ایجاد پیوند میان مجموعه شهرداری اصفهان با اندیشمندان، پژوهشگران، صاحبان ایدههای نو برای اداره شهر، شرکتهای دانشبنیان، مراکز علمی و دانشگاهها و کلیه افرادی دانسته شد که در راستای بهبود کیفیت اداره شهر قادر به حمایت از مدیریت شهری هستند. در این مراسم، شهردار اصفهان، معاون برنامهریزی و توسعه نیروی انسانی شهرداری اصفهان، رئیس سازمان مدیریت و برنامهریزی استان و دبیر علمی جشنواره سخنانی را درباره اهمیت برگزاری این رویداد بیان کردند.
شهر در ابتداییترین تعریف خود مکانی برای زیست همه اقشار جامعه است. فضایی که با برخورداری از امکانات و داشتههای مختلف و متنوع، شرایط زندگی برای همه همه شهروندانش را در همه رتبهها و ردههای مالی و اقتصادی فراهم میکند و این امکانات را به صورت عادلانه و مساوی در اختیار آنها قرار میدهد. در شهری که عدالت فضایی به معنای گفته شده در همه نقاط اجرایی شود، شهروندان چنین احساس میکنند که در دریافت امکانات بخشی از امکانات عمومی و اولیه شهر مانند فضای سبز، هوای پاک، وسایل حمل و نقل عمومی، پاتوقهای شهری و فضاهای تفریحی و… با دیگر همشهریهایشان برابر و مساوی هستند و در دریافت برخی دیگر از امکانات به خصوص لازم است که هزینهای بپردازند و بی شک کیفیت این امکانات به توان مالی و اقتصادی آنها وابسته است.