نوریصفا طی حرکتی پربرکت در طول زندگی کوتاهش، به یک فهم واقعی از خودش تبدیل شده بود. فهمی که همه انسانها تجربههای کوچکی از آن را داشتهاند و درک میکنند چقدر زیبا و خواستنی است. اما این زیبایی و خواستن فقط در حد یک حس و حال جذاب و موقتی است.
تولید یعنی ایجاد پدیدهای نو، هدفمند و مبتنی بر آگاهی. این معنا یک امر فرهنگی است و محدود به هیچ زمینه و شغلی نیست. مادر خانهدار، مهندس، دکتر، دانشآموز، رئیسجمهور، معلم و…همه و همه میتوانند تولیدکننده باشد.
آیتالله میرزا محمدجواد حسینآبادی زندگی پرثمری داشت. ایشان نه تألیفات پرتعداد معروف و نه شاگردان پرشمار و سرشناسی داشت. بلکه راز ثمربخشی این شخصیت بزرگ، «کامل» بودن او بود.
در 25 آبان سال 1361، اجزای مختلف این شهر، از فرهنگ سنتی و لهجه پرانحنایش، آجـــــــرهای پلهــــــای زایندهرود و نقاشیهای دیوار آثار تاریخیاش گرفته تا اقشار علما و بازاریان و مردم کوچهبازار، بار دیگر معنا و هویت یکپارچه خود را به ظهور رساند تا آن روز، «روز اصفهان» شود؛ روزی که 370 شهید عملیات محرم قدم به زادگاه خود گذاشتند تا اصفهان در تشییع «شهادت» به میدان آید.
صمصام اصفهانی با آن ظاهر ساده و بیآلایش و رفتارهای طنازانهاش، به همان میزان که محبوب بود، در نظر عـــوام یکتختـــهاش هـــم کـــم بـــود! درحالیکه کرامات و صاحبدلیها و علم سرشار او جای هیچ شکی در ذکاوت او، ذکاوتی فراتر از فهم عموم جامعه، باقی نمیگذارد.
شهید اکبر آقابابایی، نابغه تاکتیک و طراحی جنگی بود. بعد از تصرف فاو توسط رزمندگان اسلام و شکستهای بعدی رژیم بعثی، دشمن با خطمشی جدید، با هواپیماها و سلاحهایی که غربیها در اختیار صدام قرار دادند، به بمباران تأسیسات نفتی و زدن مراکز اقتصادی ایران روی آورد. بهتدریج نابرابری در امکانات و تجهیزات و ادوات […]