رسانه‌ها در هشت ماه گذشته چگونه تجمع‌های مردمی را بازنمایی کرده‌اند و چرا این حضور به پرداختی فراتر از گزارش‌های توصیفی نیاز دارد؟
خیابان در جریان است رسانه‌ها چطور؟
هبر انقلاب بارها از وظایف مردم و مسئولان در این برهه حساس سخن گفته‌اند. یکی از تأکیدهای ایشان، «استمرار حضور آگاهانه و بازدارندۀ ملت مبعوث در تجمع‌های میدانی» است. حالا پرسش این است: با گذشت بیش از هشت ماه از حضور مردم در این تجمع‌ها، رسانه‌ها چگونه این حضور را بازتاب داده‌اند؟
سعید مؤذنی در نمایش «آخرین تاریان» تقابل خیر و شر را در قامت دو سرباز اسرائیلی و فلسطینی به تصویر کشیده است
روایتی از انقراض اسرائیل روی صحنه تئاتر
مؤذنی در تازه‌ترین تجربه کارگردانی خود، نمایش «آخرین تاریان» را به صحنه برده است؛ اثر منتخب بیستمین جشنواره تئاتر مقاومت که در بستر جنگ فلسطین، روایتگر جدال یک تک‌تیرانداز اسرائیلی به نام «آدریل» و فرماندهی فلسطینی به نام «عبدالله» از پشت بی‌سیم است.
بازخوانی مسئولیت سازمان‌های فرهنگی در خلق، حفظ و توسعه ظرفیت‌های فرهنگی
تأملی در منطق ظرفیت‌آفرینی نظام مدیریت فرهنگی
بازخوانی مسئولیت سازمان‌های فرهنگی در خلق، حفظ و توسعه ظرفیت‌های فرهنگی
فرهنگ
سینما در انتظار نوروز
سینمای ایران پس از دو نوروز غم‌باری که پشت سر گذاشت، حالا قرار است از هجدهم اسفند امسال، حیات تازه‌ای را شروع کند. طی ماه‌های گذشته، سیگنال‌های مثبتی از سوی مخاطبان در جهت استقبال از سینماها دریافت شد که آخرین نمونه آن، گیشه حدودا 10میلیاردی سینماهای مردمی جشنواره فجر بود. این رخداد ثابت کرد که مخاطبان باوجود قرمزبودن بسیاری از استان‌ها و شهرها، از آثار این دوره استقبال به عمل‌آورده و در دوره‌ای که کمتر کسی تصور می‌کرد، از این فیلم‌های عمدتا گمنام، استقبال درخوری صورت گیرد، چنین گیشه‌ای رقم خورد و صاحبان آثار را ترغیب کرد تا برای اکران نوروز 1401 متقاضی شوند.
سیر تحول آبرنگ از صفوی تا معاصر
نمایشگاه سیر تحول آبرنگ از صفویه تا امروز در گالری نقش قلم برپاست.
آوازی استوار بر نغمه‌ها و معنای درونی شعر
ناصر یزدخواستی هنرمندی متواضع، بی‌تکلّف و به غایت مهربان و خوش قلب بود. در طی این سال‌ها همواره در محافل و مجالس مختلف، پیرمرد بلند قامت، خوش چهره و خوش لباسی را می‌دیدیم که گذرِ روزگار کمرش را خم کرده بود. او سال‌های آخر عمر خود را در تنهایی و انزوا گذراند. هر بار که دیداری با او تازه می‌کردیم در حالیکه موجی از غم در چشمانش بود از بدی و نامرادی روزگار می‌گفت و از برخی هنرمندان و دوستان قدیمی خود گلایه‌مند بود که دیگر کمتر سراغی از او می‌گیرند.
بنیاد بقیه‌الله (عج)، حامی مراکز فرهنگی
«این روزها بار بسیاری از اقدامات فرهنگی کشور بر دوش کانون‌های فرهنگی است؛ کانون‌هایی که اغلب بودجه‌ای دریافت نمی‌کنند و با کمک خیّران و مردم اداره می‌شوند. این کانون‌ها به دلیل مواجهه با عامه مردم، می‌توانند برنامه‌های فرهنگی مؤثرتری اجرا کنند و تأثیر‌گذار باشند؛ اما در صورت حمایت می‌توان شاهد این اتفاق بود. البته همه کانون‌ها نمی‌توانند استقلال داشته باشند و مجموعه یا بنیادی فرهنگی، نقش حمایت‌کننده را بازی می‌کند. بنیاد فرهنگی بقیه‌الله (عج) یکی از این مراکز است که در سال 78 با هدف حمایت از فعالیت و مراکز فرهنگی تأسیس شد. این مؤسسه هیئت‌امنایی، غیردولتی و غیرانتفاعی است.»
عناوین ویژه آثار هنری
هر اثر هنری علاوه بر عنوان یا اسم یا عبارت خاص یا لوگوی پدیدآورنده، ممکن است به‌خودی‌خود نیز دارای عنوان خاصی برای خود اثر باشد. عنوان خاص اثر با عنوان خاص پدیدآورنده متفاوت است. عنوان پدیدآورنده همان‌گونه که گفتیم، معرف خالق اثر است و این عنوان منحصر به فردیت و شخصیت واحد هنری او محسوب می‌شود؛ به‌نحوی‌که این پدیدآورنده در ذیل تمام آثاری که خلق کرده است، از این عنوان استفاده می‌کند؛ مانند امضای «الف. بامداد» برای احمد شاملو که مختص او است؛ نه مختص یکی از آثارش.
قصه‌های «قصه‌گویی»
قتی از قصه‌گویی صحبت می‌شود، ناخودآگاه تصویر پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها به ذهن متبادر می‌شود؛ انگار داستان و قصه با این افراد کهن‌سال موی‌سپید گره خورده است؛ بزرگ‌ترهایی که با نقل قصه به بچه‌ها پندواندرزهای زیادی می‌دادند و به همین شکل نصیحت‌ها و درون‌مایه‌های تربیتی، حتی تاریخ کشور و ارزش‌هایی که بخش‌هایی از فرهنگ ایرانی را تشکیل می‌دهند، سینه‌به‌سینه نقل می‌شد.
اجرای نمایش جوخه حکم
تئاتر “جوخه حکم” با موضوعی جنایی و دادگاهی در تالار هنر به‌روی صحنه رفت. بهزاد سیفی، کارگردان این نمایش گفت : تئاتر “جوخه حکم” اقتباسی از درام تلویزیونی “۱۲ مرد خشمگین” اثر رجینالد رز است که در سال ۱۹۵۴ نوشته و در یک اپیزود برای تلویزیون تولید شد. او ادامه داد: با موفقیت این اثر، […]
مثلاً سی‌وسه‌پل اصفهان را ببرند تهران!
فکرش را بکنید سی‌وسه‌پل اصفهان را ببرند تهران! یا تخت‌جمشید را از شیراز منتقل کنند! یا یک روز برسد که آرامگاه فردوسی در توس نباشد و دوستدارانش قرار باشد جایی دیگر مزارش را زیارت کنند! حتما می‌گویید ناممکن است؛ چون میراث فرهنگی و داشته‌های یک شهر را نمی‌شود به جای دیگری انتقال داد! همان‌طور که این روزها حتی میراث ناملموس یک خطه را به نام آن ثبت می‌کنند و در پاسداشت و نگهداری‌اش می‌کوشند.
حضورِ غیابی
محمدرحیم اخوت چهره نام‌آشنایی در فضای فرهنگی‌هنری اصفهان است که در چند دهه اخیر حضور اثربخشی در فضای فرهنگی این شهر داشته است. مدتی بود که او به دلیل بیماری، در مجامع ادبی و هنری حضور نداشت و اتفاقا همین موجب شده بود بیش از آنکه به او بیندیشیم به آثارش و حیات ادبی ناشی از آن فکر کنیم. او حاضر غایبی بود که بسیاری مواقع دلتنگش می‌شدیم و جز مطالعه حاصل کارش که بیشتر و اغلب در کتاب آمده بود، چاره‌ای نبود؛ اما حاصل کار او چه بود؟ زیست هنرمندانه‌اش که کتاب‌های منتشرشده‌اش بخشی از آن بود، «حاصل» هفتادوشش سال زندگی‌اش بود.
محمدرحیم اخوت در قاب یک مستندِ ناتمام معطل بودجه
زهرا نیازی مستندساز اصفهانی فیلم ناتمامی از زنده‌یاد محمدرحیم اخوت و محمدعلی موسوی فریدنی ساخته که به دلیل نبود سرمایه‌گذار هنوز موفق به اتمام و ارائه آن نشده است. به گفته او، اصفهان نقطه مشترک و عشق بی‌پایان هردوی آن‌هاست و این مستند تلاشی است که عشق آن‌ها به شهر در قاب سینما به نمایش گذاشته شود.
معرفی منتخبی از هنرمندان تجسمی اصفهان در «شناس نامه»
مجموعه «شناس نامه» با معرفی جمعی از هنرمندان و کیوریتورهای نسل‌های مختلف هنرهای تجسمی ایران رونمایی می‌شود که در دهه 90 در اصفهان فعالیت هنری داشته‌اند.
وداع با نویسنده‌ای که اصفهان تمام دنیایش بود
محمد رحیم اخوت؛ نویسنده و داستان‌نویس معاصر اصفهان در اثر کهولت سن و عواقب آن و پس از طی یک دوره بیماری صبح امروز 23 بهمن ماه درگذشت.
شرکت پیام اصفهان زیبا
آرشیو کامل روزنامه
