گذشته‌ها گذشت، این نیز بگذرد!

صفحات روزنامه اخگر مربوط به زمستان 1308 شمسی را ورق می‌زدم، به دنبال خبر یا گزارشی که فاصله نود و یک‌ساله میانمان را بپیماید و برای مخاطب امروز و دیروز، با وجه مشترک اصفهانی بودن، یک پل ارتباطی معلق در زمان ایجاد کند. اما زمستان 1308 سرد بود و جانکاه، گویی که طبیعت جز سرمای گزنده و غافلگیرانه‌اش، ارمغان دیگری برای اصفهان نداشته است و در این میان چاپ روزنامه و دایر بودن دفتر آن نیز خود با مشکلاتی همراه بوده، گاهی به علت برودت هوا مجبور به تعطیلی و توقف چاپ می‌شده‌اند. عجیب آنکه، سرمای زمستان 1308 تا حدی بوده که گزارش کوتاه هواشناسی با عنوانی جالب، برآمدن آفتاب را مژده داده است:

سیمای زن هنرمند

موزه هنرهای معاصر اصفهان در پنجمین برنامه از رویداد «رود زنده هنر» که اختصاص به مرور آثار هنرمندان معاصر اصفهان دارد، به سراغ نوشین نفیسی و مرور آثار این هنرمند نوگرا و نام آشنای اصفهانی رفته است. نمایشگاهی که منتخبی از مجموعه‌های مختلف و مدیاهای متنوع آثار نوشین نفیسی از طراحی، نقاشی، هنر چیدمان و ویدئوآرت را دربرمی‌گیرد و مخاطبان را با اقیانوسی از ایده‌ها و فضاهای ذهنی و عینی روبه‌رو می‌کند. مادرانگی، خاطرات، حالات شخصی و ایده‌های زیست‌محیطی مضمون‌های عمده آثار نوشین نفیسی است که هرکدام باید در ساحت مناسب خودش دیده شود. این نمایشگاه به‌تازگی گشایش یافته و تا پایان فروردین 1400 به کارش ادامه می‌دهد.

تئاتر اصفهان، در گفتگو با بازیگران سینما و تلویزیون

عبور از دیوارها هم پای مارینا آبرامویچ

«عبور از دیوارها» زندگی‌نامه خود نوشت مارینا آبرامویچ هنرمند شناخته‌شده هنر اجراست که سحر دولتشاهی آن را ترجمه کرده و نشر اورکا و نظر آن را به چاپ رسانده‌اند. آبرامویچ که به مادر هنر اجرا نیز شهرت دارد هنرمندی یوگسلاوی تبار است که آثارش تأثیر خاصی در هنرمندان و علاقه‌مندان به هنر پرفورمنس و اجرا داشته است. او از بدنش به‌عنوان ابزار و رسانه اصلی خود در هنر استفاده می‌کند و به خاطر اجراهای خلاقانه و رادیکالش شهرت دارد.

معروفند، چون معروفند!

راه پس و پیش ندارد، ما همگی در دنیای سلبریتی‌ها به سر می‌بریم. به بعضی سلبریتی‌ها علاقه داریم و نوشته‌ها، حرف‌ها و عکس‌هایشان را در شبکه‌های اجتماعی دنبال می‌کنیم. ممکن است نسبت به چند سلبریتی هم دید خوبی نداشته باشیم و از فعالیت‌ها و رفتار این عده در محیط‌های عمومی یا فضای مجازی خوشمان نیاید. گاهی از سخنان و مواضع سلبریتی‌ها به وجد می‌آییم و گاهی هم از صحبت‌هایشان به شدت عصبانی و منزجر می‌شویم. 

فریدا کالو، هنرمند فاخر یا عروسک باربی؟!

هنگامی‌که فریدا کالو در سال 1954 از دنیا رفت، به‌‌عنوان هنرمندی موفق شناخته می‌‌شد که زندگی خصوصی‌‌اش به سبک فیلم‌‌های سینمایی تراژیک بود. بعضی از ابعاد زندگی‌‌اش مثل دو بار ازدواج کردن او با یک نقاش معروف‌‌تر، گروه‌‌های بوهمی یا کولی‌‌وار بین‌‌المللی پرزرق‌‌وبرقی که با آن‌‌ها آمدوشد داشت، طرفداری‌‌اش از سیاست‌‌های دست چپی و مشکلات پزشکی طولانی‌‌مدت و تضعیف‌‌کننده‌‌اش معروف بود. او شخصیت جذابی بود؛ اما تنها در سرزمین مادریش، مکزیک، چهرۀ آشنایی به‌‌حساب می‌‌آمد و در دنیای بزرگ‌‌تر جز در میان برخی گروه‌‌های مطلع چندان شناخته‌‌شده نبود.

حقوق عکاسی غیرحرفه‌ای و نشر غیرحرفه‌ای عکس

وقتی صحبت از حقوق عکاسی می‌کنیم، در ابتدا این‌گونه تصور می‌شود که با عکاسانی مواجهیم که با دوربین‌های حرفه‌ای و سه‌پایه و تجهیزات مشهود و سنگین مشغول ثبت تصاویر هستند. یا زمانی که از حقوق نشر عکس حرف می‌زنیم، تابلوهای بزرگ و گالری‌های مجلل یا چاپ عکس در روزنامه‌ها و نشریات معتبر به ذهن متبادر می‌شوند؛ اما درحقیقت در ابعاد قانونی قضیه، هیچ‌کدام از این شرایط به‌عنوان پیش‌نیاز و پیش‌شرط شمول عکاسی در حقوق هنرمندان نیستند؛ بلکه حتی عکس‌های موبایلی و نشر مجازی در شبکه‌های اینترنتی هم به همان اندازه تحت شمول قانون‌اند که عکاسی حرفه‌ای و  نشر رسمی عکس در قانون موردحمایت قرارگرفته  است.

سمپوزیوم مجسمه‌سازی اصفهان مجازی می‌شود

هفتمین سمپوزیوم مجسمه‌سازی اصفهان با حضور 13 هنرمند برجسته کشوری از 15 بهمن‌ماه تا 15 اسفندماه سال جاری برگزار می‌شود. این رویداد برای اولین‌بار و به‌منظور پیشگیری از گسترش ویروس کرونا به‌صورت مجازی و از راه دور برگزار می‌شود و هنرمندان مجسمه‌ساز در دو بخش سردیس و ترکیبات متریال به ساخت آثار می‌پردازند. برای تعامل بیشتر با مخاطبان و مشاهده روند ساخت اثر توسط هنرمندان، تصاویر و ویدئوهای این رویداد از طریق پایگاه الکترونیکی سازمان زیباسازی و صفحات مجازی این سازمان منتشر خواهد شد.

لذت زندگی با برق نگاه کودکان

 درودیوار خانه را به نام و نشان بزرگان ادبیات و به کام کودکان نقش زده‌اند. توران میرهادی، جبار باغچه‌بان، مهدی آذریزدی، فرهاد حسن‌زاده، هوشنگ مرادی کرمانی و … همه از توی تصاویرشان لبخند بر لب ما را نظاره می‌کنند شاید با این باور که خاطره خوب روزهای کودکی و کتاب اینجا جانی دوباره بگیرد.برخلاف روزهای شلوغ و پرجنب‌وجوش خبری از بچه‌ها نیست و به‌حکم کرونا حالا یک سالی می‌شود که کودکانه‌ترین خانه خیابان فرایبورگ رنگ سکوت و انتظار برای هیاهوی دوباره گرفته. این خانه اما برای نهضت‌خانم قریشی‌نژاد همان جایی است که بود و هرچند مدتی است با شیوع کرونا فعالیت‌ها مثل قبل ادامه ندارد اما سال‌هاست چشمان زندگی‌اش با برق نگاه بچه‌ها سو گرفته است.

نهضت قریشی‌نژاد عاشقانه کار و زندگی می‌کند

آشنایی من با انجمن دوستداران ادبیات کودک و نوجوان به صورت کاملا اتفاقی شکل گرفت. من در ابتدا به انجمن خواهر خانم قریشی نژاد، خانم بهجت قریشی‌نژاد می‌رفتم. هر وقت ایشان علاقه من را به کار کودک می‌دیدند می‌گفتند که تو باید به انجمن خواهرم یعنی انجمن دوستداران ادبیات کودک و نوجوان بروی و برای کار کودک ساخته شدی، اما من همت نکرده بودم. تا اینکه سال 1394 بر حسب اتفاق روزی برای شرکت در کلاس شاهنامه‌خوانی به انجمن رفته بودم که متوجه برگزاری جلسات ترویج کتابخوانی برای کودکان شدم. کلاس شاهنامه‌خوانی یک هفته درمیان شنبه‌ها برگزار می‌شد و آن شنبه‌ای که من به انجمن رفتم جلسات ترویج کتابخوانی در حال برگزاری بود. من از همان جا به نوعی مرید این جلسات و افراد حاضر در آن شدم و در هر برنامه آموزشی که انجمن دوستداران ترویج ادبیات کودک و نوجوان برگزار می‌کرد شرکت می‌کردم.

پایه‌های نهاد کودکی در اصفهان

اوایل ورودم به دانشگاه بود. پر از شور و هیجان بودم و دنبال فعالیت‌های مدنی و اجتماعی، اما این شور و هیجان خیلی دوامی نداشت. من ورودی سال 87 بودم و نیم‌سال دوم درس‌خواندنم به وقایع 88 و برخوردهای بعد از آن گذشت. اتفاقاتی که هنوز بعد از یازده سال، وقوعشان در من زنده است. آن روزها پر از سرخوردگی بودم. هیچ کاری به نظرم سرانجامی نداشت. انجام هر کار گروهی و تشکیلاتی به نظرم مسخره می‌آمد و دیگران هم بهتر از من نبودند، اما امیدوارتر چرا. یکی از دوستانم با همین امیدواری بیشتری که داشت، چندنفرمان را صدا زد که کاری برای مناطق محروم بکنیم.

به ذوق کودکان، به کام خودمان

سال 80 بود که در پارک هم‌قرار شدیم. آن سال به همراه خانم‌ها قریشی نژاد، عقیلی و میرخلف کنار هم نشستیم و به این فکر کردیم که طرح انجمنی با موضوع ادبیات کودکان و نوجوانان را بریزیم. هیچ وقت آن روز را فراموش نمی‌کنم که در کنار هلهله رود به کار با بچه‌ها فکر می‌کردم. چه ذوقی داشتم از اینکه حالا می‌توانم با بچه‌ها بخوانم، بنویسم و کار کنم… انگار یک زندگی دوباره پیدا کرده بودم.