دکتر اسماعیل آذر با اشاره به سابقه آشنایی با مرحوم هوشنگ عدیلی میگوید: «من با مرحوم عدیلی از نظر خانوادگی، خویشی بسیار کهنی دارم و به همین دلیل هم از زمانی که یادم میآید در جمعیتهای خانوادگی، من و مرحوم عدیلی با خانوادههایمان در کنار هم بودیم. بهخصوص در جشنها و نوروزها این دیدارها بیش از پیش بوده و این خویشاوندی قرابتی را میان من و آقای عدیلی بهوجود آورده بود. اما تنها از نظر خویشی این قرابت میان ما نبود و از لحاظ هنری هم پیوند و نزدیکی خاصی میان ما بود.»
نام زندهیاد هوشنگ عدیلی با عبارت «صنعت تبلیغات نوین در اصفهان» پیوند خورده است؛ بیشتر فیلمهای تبلیغاتی دهههای 30، 40 و 50 اصفهان که به جز جنبه تبلیغاتی بخشی از آرشیو و ثبت تاریخی شهر هستند توسط او تولید شدهاند. او خود را متعلق به شهر اصفهان میدانست؛ از این رو، توسعه فعالیتهایش را در اصفهان پی گرفت و بهرغم امکان فعالیت در تهران و نیز مهاجرت هیچگاه شهر و دیارش را ترک نکرد و تا روزهای پایانی زندگی نیز همانند تمام دوران زندگیاش در چهارباغ اصفهان زندگی کرد و اوقاتش را در این خیابان گذراند.
اداره کل امور هنری بنیاد شهید و امور ایثارگران به پاس قدردانی از خانواده شهدای سلامت، مجموعه مستند «روایت ایثار» را در دست تولید دارد. این مجموعه مستند در پنج قسمت 30 دقیقهای در حال تولید است و در هر قسمت زندگی یک شهید عرصه سلامت در دوران همهگیری کرونا به تصویر کشیده شده است. تا کنون چهار قسمت از این مجموعه در شهرهای اصفهان، یزد، شیراز و دزفول جلوی دوربین رفته و آماده پخش از شبکههای سراسری صداوسیماست. برای باخبرشدن از جزئیات این فیلمهای مستند با رحمت الله معینی یکی از تهیهکنندگان مجموعه و علیرضا طهرانی کارگردان این مستندها گفتوگو کردیم.
خیلی از ما در بحثهای جدی یا حتی رومزه افرادی را میشناسیم که بد بحث میکنند، البته شاید خودمان هم یکی از آنها باشیم. افرادی که میخواهند به هر نحوی که شده مناظره و حتی گفتوگوها را ببرند و بر حریف و همصحبت خود غلبه کنند. برای آنها حقیقت یا درستی حرفها و نظراتشان مهم نیست بلکه بیشتر شکست دادن حریف اهمیت دارد. هر کدام از این افراد روشهای متفاوتی برای پیروزی در بحث دارند؛ یکی بیش از حد حرف میزند، یکی صدایش را بلند میکند، یکی به سخنان دیگران گوش نمیدهد، یکی مظلومنمایی میکند، یکی دست روی نقاط ضعف طرف مقابل میگذارد و یکی مسائل مختلف را با یکدیگر قاطی میکند تا حریفش را خسته و گیج کند.
سال 99 سال غافلگیری دولت در هزینهکرد بودجه بود، اما در بخش فرهنگ، اوضاع چندان هم بغرنج نشد. کرونا اگرچه هزینههای مازاد بسیاری روی دست دولت گذاشت، قدرمسلم اینکه وزارت ارشاد، آن طور که بایدوشاید از هنرمندان و خانواده نهچندان بزرگ خود حمایت نکرد تا با همان بودجه حداقلی، به رتقوفتق امور جاری بپردازد.
فضای جلوخان و حیاط ورودی کاخ عالی قاپو دودآلود و پر از همهمه است. دود از چوبهای سوخته زیر دیگهای حلوا و کاچی پزان نذری برمیخیزد. بیست و یکم رمضان است و زنانی که چادرها را به کمر بسته و بالاسر دیگ، حلوا هم میزنند، در این اولین روز از اسفند سال یکهزار و سیصد و هشت خورشیدی، احتمالا کسانی هستند که از سرمای کشنده زمستان آن سال جان سالم به در برده، حالا به شکرانه زنده ماندن خود و خانوادههایشان، باقیمانده زغالی را که از قرار یک من، شش قران خریده بودند آوردهاند تا روی آتشش حلوای نذری بپزند. خانم صفوی هم آنجاست، همان بانوی فاضله که حالا بیشتر از بیست مقاله در روزنامه اخگر منتشرکرده است و در مطلب پیشین، با همسرش که از مبارزان مشروطهخواه اصفهان بود، آشنا شدیم.
«هرگز پشیمان نیستم. اگر دوباره به دنیا بیایم باز هم عکاس میشوم. با نگاه به گذشته به خود افتخار میکنم که هفتاد سال پیش یک پسربچه اصفهانی در شهری کوچک بودم و تصمیم گرفتم عکاس بشوم و با آنکه همه مخالف من بودند، با عزم راسخی که داشتم تصمیمم برای عکاس شدن را عملی کردم. به هرحال نمی توانم انکار کنم که زمان هم در موفقیت من یکی از عوامل اصلی بود.اینکه از کشور خارج نشدم و ماندم هم باعث خوشحالی ام است.من امکان مهاجرتم به غرب بیشتر از خیلی هایی بود که رفتند؛ اما من و همسرم ماندیم و در همین جا زندگیمان را مجددا ساختیم.البته در لحظاتی از زندگیام شانسهایی هم داشتم که به خوبی از آن استفاده کردم.نویسندهای می گوید: “آینده مانند باغ زیبایی است که برای بعضی ها یک لحظه در آن باز میشود و آن هایی که هوشیارتر هستند پایشان را لای در میگذارند و سپس با فشار خودشان را به درون آن باغ هل میدهند.برای خیلی ها آن در باز است.اما آن را نمی بینند.”
محمدرضا آریانفر نویسنده و نمایشنامه نویس پرکار خرمشهری نزدیک به دو دهه است که در اصفهان زندگی و کار میکند. کار حرفهای او نوشتن است و در این مسیر کتابهایی را در زمینههای نمایشنامه، رمان و شعر به چاپ رسانده است. آریانفر به سیاق اهالی جنوب پرحرارت و صمیمانه و البته صریح از دنیایی که در رمان ها و نمایشنامههایش خلق میکند میگوید. به خصوص از زنانی که تعیینکننده عاطفه و عشق هستند. بودن در اصفهان و پرسه در جای جای آن آریانفر را به یک عاشق تمامعیار اصفهان بدل کرده است. عاشقی که حتی اگر از این معشوق جفایی ببیند باز هم در هوایش نفس میکشد. مشروح صحبتهای این نویسنده را در ادامه میخوانید.
32 کارتونیستِ زن از شهرهای مختلف به مناسبت روز جهانی شهرها در ورکشاپی مجازی با عنوان شهر امن شرکت کردند. نمایشگاهی از این آثار نیز در گالری زمستانِ خانه هنرمندانِ تهران برپا شد. ایده این ورکشاپ به دبیری فیروزه مظفری از طرف ادارهکل امور بانوان شهرداری تهران، با همکاری مرکز ارتباطات و امور بینالملل شهرداری مطرح و حمایت شد. ایدهای که به پشتوانه طرح ارتقای احساس امنیت زنان در شهر، به دنبال فهم بهتر، شناسایی و بهسازی فضاهای بیدفاع شهری است و در این راه، به نگاه زنان کارتونیست نیز توجه کرده است؛ زنانی که در کنار تجربه زیسته خود از ناامنی در شهر، با دیدگاهی انتقادی آن را به چالش میکشند.
حقوق، علم نحوه پاسداری از مجموع حقهای تکتک مردم، در تمام زمینههای قابل تصور برای انسان است. این علم بی انتهاست، چون انسان به انتهای شناخت زمینههای زیستی خود نرسیده و حتی شاید نخواهد رسید. از این رو، هر روز و هر لحظه با کشف و پیدایش موضوعات تازه در زمینههای حیات، حقوق تازهای که معطوف به آنان باشد نیز خلق یا کشف میشوند. حقوق هنرمندان نیز از این جمله است. با اینکه ضرورت پرداختن به آن تا چند دهه قبل حس نمیشد، زیرا ضروریات زندگی انسان تا نیمههای قرن حاضر، بسیار دور از ضروریات معنوی بودند. اما از زمانی که حیثیتها با منافع مادی آمیخته شدند و جوامع یاد گرفتند که خدشه به حیثیت نیز مانند خدشه به مال دارای عواقب جبران پذیر یا جبران ناپذیر است، این ضرورت با دخالت نخبگان حقوقی تبدیل به قوانین مختلفی شد که اختصاصا یا با گریز به موضوعات هنری، تأمین کننده حقوق هنرمندان شدهاند.
چهارمین دوره جشنواره سراسری دانشجویی داستان کوتاه زایندهرود به همت معاونت فرهنگی جهاد دانشگاهی واحد اصفهان و با همکاری سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری اصفهان در بخشهای «زایندهرود»، «آزاد»، «داستان کوتاه کوتاه» و بخش ویژه «دانشجویان ایرانی خارج از کشور» برگزار میشود. جشنواره سراسری دانشجویی داستان کوتاه زایندهرود جشنوارهای دوسالانه است که امسال به دلیل همهگیری ویروس کرونا به شکل مجازی برگزار خواهد شد و تا اول اسفندماه پذیرای داستانهای کوتاه دانشجویان است. برای اطلاع از روند برگزاری و جایگاه این رویداد ، با سیاوش گلشیری دبیر چهارمین دوره جشنواره گفتوگو کردیم.
سیونهمین مراسم سالگرد درگذشت تاج آواز ایران، استاد جلال تاج اصفهانی به همت عمارت هنرمند وابسته به سازمان فرهنگی اجتماعی ورزشی شهرداری اصفهان و با تلاش و همکاری مجموعه فرهنگی تخت فولاد اصفهان در تکیه سیدالعراقین تخت فولاد و آرامگاه استاد تاج اصفهانی برگزار شد. این برنامه به دلیل همهگیری ویروس کرونا و رعایت پروتکلهای بهداشتی با جمع محدودی از مدیران شهری و دوستان و شاگردان استاد تاج برگزار شد و مخاطبان از طریق اینستاگرام شاهد و ناظر برنامه بزرگداشت بودند.