محدودیتهای اعمالشده ناشی از شیوع ویروس کرونا بار دیگر به تعطیلی بازارهای فرهنگی اصفهان منتهی شد و کتابفروشیها و فروشگاههای نوشتافزار نیز باتوجهبه قرارگیری در مشاغل گروه دو مجاز به فعالیت نیستند. اگرچه برخی فروشندگان این صنف در اصفهان فروش غیرحضوری را در پیشگرفتهاند، اما این راهکار نوپا هنوز جایگاه خود را بهدرستی نیافته و نیازهای این صنف آسیبپذیر را جبران نکرده است. دراینبین، تلاشهای صنف کتاب و نوشتافزارفروشها برای خروج از رده مشاغلی که باید تعطیل باشند همچنان بینتیجه مانده است و حال باید دید درصورتیکه کرونا همچنان افسارگسیخته باشد و محدودیتها ادامه پیدا کند، جان کمرمق کتابفروشیهای اصفهان که به طولانیشدن طرحهای فصلی فروش کتاب امید بستهاند تا کجا تاب خواهد آورد.
دومین سال است که کرونا هفته فرهنگی اصفهان را در بهترین زمان تقویمی اصفهان یعنی اردیبهشت تحتالشعاع قرار میدهد؛ برنامههایی که هریک رنگ و رونقی به شهر میبخشید و شهروندان اصفهانی را در یک ضیافت بزرگ میزبانی میکرد. هفته فرهنگی اصفهان که به همت سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری اصفهان چندسالی است برگزار میشود، امسال هم به فضای مجازی کوچانده شده است و شهروندان ازطریق پلتفرمهای فضای مجازی میتوانند شاهد و ناظر برنامههای متنوع این رویداد فرهنگی و هنری باشند. در هفته فرهنگی اصفهان 80 عنوان برنامه در قالبهای متنوع هنری و فرهنگی تدارک دیده شده است.
جنبش سینمـــــای آزاد ایران یکی از قدرنادیدهترین جنبشها و دورههای سینمایی تاریخ سینمای ایران است، دورهای که در آن مفهوم سینمای مستقل در تمام طول تاریخ سینمای ایران بهغایت خودش نزدیک میشود و پایههای فیلمسازی فیلم کوتاه در دهههای بعد از خود را شکل میدهد. بازخوانی دوباره این جنبش در سالهای اخیر توسط برخی مراکز تخصصی و گروههای سینه فیلی به دلایل مختلف پیگیری شده است. دفتر تخصصی سینمای سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری اصفهان یکی از این مجموعههایی است که متمرکزترین مطالعات را روی سینمای آزاد ایران و اصفهان شکل داده است.
سیزده ماه از همهگیری کرونا میگذرد و به نظر میرسد مشاغل و حرفههای هنری چارهای جز سازش و زندگی با شرایط دشوار کرونا ندارند. واقعبینی حاصل از نامعلوم بودن زندگی در زیر سایه شوم کرونا دو راه پیش رو میگذارد: تعطیلی و تسلیمشدن یا کنار آمدن با ایده و طرحهایی که حداقلها را تأمین میکند. طرح حداقلی گالریهای هنری هم برگزاری نمایشگاههایی بهصورت مجازی است؛ نمایشگاههایی که چندان هم موردعلاقه مدیران گالریها و هنرمندان نیست. حالا و پس از آزمونوخطاهایی که در عرصه نمایشگاه مجازی شکل گرفته است، با سه نفر از مدیران گالریها در اصفهان یعنی میترا پورمعمار، پروانه سیلانی و مریم حسینی درباره موفقیت یا عدمموفقیت نمایشگاههای مجازی و آنلاین و همچنین شرایط کنونی گالریها گفتوگو کردیم.
من عادت دارم وقتی دستگاه یا وسیله جدیدی میخرم، ابتدا دفترچه راهنمای آن را مطالعه کنم؛ مبادا آن وسیله قابلیتهای ویژهای داشته باشد و من ندانم و فقط به کارکردهای اولیهاش بسنده کنم؛ و مبادا کاری کنم که طول عمر آن کاهش پیدا کند. این میزان توجه من به دفترچه راهنما، با افزایش قیمت و پیچیدگی آن دستگاه، رابطه مستقیم دارد. اما به همه ما سالها پیش، یک دستگاه بسیار مجهز و پیشرفته به نام «مغز» داده شده است. چند نفر از ما دفترچه راهنمای آن را مطالعه کردهایم؟
سریالهای رمضانی هماکنون عمری دودههای در کنداکتور یکی از طلاییترین برهههای جذب مخاطب تلویزیون دارند؛ از سال 80 که ساخت یک سریال اختصاصی برای هر یک از شبکههای سیما، آغاز شد و این روند تا به امروز نیز ادامه دارد. روندی که طی حیات دو دههای خود، اتفاقات خوشایند فراوانی را در خود دید. چهرههای بسیاری مانند «رضا عطاران» با این سریالها، محبوبیت و گوشههای کشفنشدهای از پتانسیل خود را به مخاطبان شناساندند. ضمن اینکه زمان بسیار خوب پخش سریالها که پس از افطار بود، سبب شد تا مخاطبان بسیاری پای جعبه جادویی نشسته و به این ترتیب، چندین سریال توانستند به آثاری خاطرهساز در تاریخ تلویزیون تبدیل شوند.
در بررسی حقوقی آثار هنری، از آنجایی که اصلیترین محور بررسی، اصالت و متکی به ابتکاربودن اثر است، معمولا نمیتوانیم محلی برای آثار رونوشت یا کپی داشته باشیم. با این حال، برخی از آثار هنری وقتی قرار باشد از آثار فولکلور الهام یا اقتباس بگیرند، تحت شرایطی در قانون به عنوان اثر اصیل شناخته میشوند. این مسئله از دو زاویه قابل نگرش است. ابتدا به این شکل که هر اثری حتی اگر مقتبس از آثار دیگر باشد دارای حقوق مخصوص خود نیز هست و از طرف دیگر هر اثر هنری وقتی به شکل نویی باز آفرینی میگردد، در ابتکارات به کار رفته در خود مستقل محسوب شده و دارای حقوق مختص خود قلمداد میشود.
«قم رو بیشتر دوست داری یا نیویورک؟» جزو نمونههای سرککشیدن به دنیای مضامینی است که در ادبیات ایران کمتر به آن پرداخته شده است. کتاب همانطور که از عنوان تاحدودی عجیب و البته متفاوتش پیداست روایتهای مختلفی را از مقوله «مهاجرت» به تصویر میکشد و میتوان آن را در زمره آثار ادبیات مهاجرت طبقهبندی کرد. چهارده داستان «قم رو بیشتر دوست داری یا نیویورک؟» ویژگیهای مشترک زیادی دارند. از مهمترین امتیازات داستانهای کتاب وحدت موضوعی آنهاست. داستانها تم، درونمایه و موضوع شبیه به همی دارند و به همین جهت علیرغم عدم پیوستگی روایی میان آنها، نوعی یکدستی و همبافتی مطلوب میان مجموعه این داستانها به چشم میخورد.
«از آباده حرکت کردیم. هنوز شب و هوا بهشدت تاریک بود. چشم، چشم را نمیدید. همه چرت میزدند. تاریکی شب نیز مانع از آن بود که خود را به تماشای مناظر کوه و بیابان و دره و ماهورهای بین راه مشغول بداریم. به عقیده من، بدترین اوقات برای مسافرت در فصلی که هوا سرد و نسیم سرد وزان است، همان ساعات شبانه است، آنهم وقتی آسمان بدون ماهتاب است. ولی چاره چیست، چون در این راه با همه دوری و درازی که دارد، آرامشگاهی وجود ندارد و باید تن به همه این سختیها داد و بهجانب مقصد شتافت»(اخگر 834، 21 فروردین 1312).
«دلیلی برای داشتن منابع نیست؛ مهم دسترسی به آن منابع است.» این یکی از جملات کلیدی رئیس اداره امور کتابخانهها و سالنهای مطالعه سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری اصفهان است؛ جملهای که لزوم حرکت از تفکر مالکیتی بهسمت تفکر جایگزینی در امر کتاب را نشان میدهد. محور و بستر تحقق چنین هدفی هم ایجاد کتابخانه دیجیتال و کتابخانههای بدون دیوار است. با هدفگذاریهای تازه مدیریت کتابخانههای شهرداری اصفهان میتوان گفت این عرصه در آستانه یک تغییر بزرگ ایستاده است، تغییری که میتواند بهطورکلی رویکرد سنتی به کتاب، کتابداری و امانت کتاب را با تغییر روبهرو کند و عرصه تازهای را در مدیریت و اداره کتابخانهها شکل دهد.
«دلیلی برای داشتن منابع نیست، مهم دسترسی به آن منابع است.» این یکی از جملات کلیدی رئیس اداره امور کتابخانهها و سالنهای مطالعه سازمان فرهنگی اجتماعی ورزشی شهرداری اصفهان است؛ جملهای که لزوم حرکت از تفکر مالکیتی به سمت تفکر جایگزینی در امر کتاب را نشان میدهد. محور و بستر تحقق چنین هدفی هم ایجاد کتابخانه دیجیتال و کتابخانههای بدون دیوار است. با هدفگذاریهای تازه مدیریت کتابخانههای شهرداری اصفهان میتوان گفت این عرصه در آستانه یک تغییر بزرگ ایستاده است. تغییری که میتواند به طور کلی رویکرد سنتی به کتاب، کتاب داری و امانت کتاب را با تغییر روبرو کند و عرصه تازهای را در مدیریت و اداره کتابخانهها شکل دهد.