چهره هنرمند در جوانی

نمایشگاه گروهی «از قاب دیگری 2» مجموعه عکس‍های هنرمندان جوانی است که در قالب «عکاسی فاین آرت» آثاری را خلق و در کنار هم به نمایش گذاشته‍اند. آثاری از مرتضی ابراهیم پور، علیرضا احمدی فر، مهدیه افشار، غزاله دومیرانی، امین سعادت، سعیده فراهانی، یوسفی یوسفی با کیوریتوری بابک حقی در این نمایشگاه به نمایش درآمده است. این نمایشگاه که ابتدا در گالری شمیده تهران برپا شده است حالا به اصفهان و گالری اکنون آمده است. برای با خبر شدن از حال و هوای نمایشگاه با بابک حقی عکاس و مدرس عکاسی و کیوریتور این نمایشگاه و همچنین مرتضی ابراهیم پور و غزاله دومیرانی از عکاسان نمایشگاه «از قاب دیگری 2» گفت‌وگو کردیم.

کاش صدام نداند خانه شجریان کجاست!

سرانجام قلب هنرمندی که یک‌عمر درراه اعتلای آواز و موسیقی و شعر و فرهنگ کوشیده بود در روز هفدهم مهرماه سال جاری از تپش ایستاد و اکنون ملتی قلب‌هایشان سوگوار پرواز ابدی اوست… ملتی که سال‌ها را با این صدا زیسته بودند، از تبلور تمام امیدها و رنج­هایشان به هنگام خواندن تصنیف مرغ سحر تا معنویت مناجات و ربنای او در هنگام افطارهای ماه رمضان. ازاین‌رو شجریان را باید یگانه هنرمندی دانست که در تمام لحظات تاریخ ملتش، چون رودی خروشان جاری بود چراکه این مردم، غم­ها و شادی­ها و امیدها و دل‌بستگی‌هایشان را با این صدای پیوند داده بودند. در یک نمونه از این هزاران زیستنِ این صدا در فرهنگ مردم، می­توان نمونه‌ای را مثال زد و آن را به تمام جهانیان باافتخار تمام نشان داد که چگونه شعر و موسیقی در تاروپود یک ملت زندگی می‌کند و نفس می­کشد.

خداحافظ عالی‌جناب مهر

خبر نزدیک بود و منتظر، اما سهمگین و کمرشکن و ایران را به عزای عمومی موسیقی، ادب، فرهنگ، هنر، تاریخ و اجتماع کشاند. محمدرضا شجریان که مدت‌ها با بیماری سرطان درگیر بود و از چند ماه قبل حال مساعدی نداشت، به فاصله کوتاهی از تولد 80 سالگی‌اش در اولین روز مهر، درهفدهمین روز ماه در تقویم فرهنگ ایران به مهر جادوانه شد و بنا به وصیت خودش در جوار فردوسی بزرگ در طوس آرمید.

یارانِ موافق همه از دست شدند

پیش درآمد
خبرِ درگذشتِ خسرو آوازِ ایران گرچه به خودیِ خود خبری کوتاه و تأثر برانگیز است، اما در ابعادِ فرهنگی جامعه خبرِ جانکاه و کمر شکنی است؛ به‌طوری که تاثیراتِ آن در احوالاتِ هنرِ ایران به مرور بر هنردوستان و علاقه مندانِ موسیقی سنتی ایران فائق می‌آید و بد بر احوالِ هنرِ سرزمینی که چُنین ثمره‌ ارزشمندی را به آغوشِ خاک می‌سپارد تا نسلی طویل و علاقه مند در اندوه او به سوگ بنشینند و ردای عزا بر تن کنند. چه خوش گفت سهراب سپهری: مرگ گاهی ریحان می‌چیند.

آخرین تصنیف مرغ سحر

درست 13 سال پیش، در روزهای مهرماه بود که محمدرضا شجریان به همراه گروهش برای اجرای کنسرت به تالار فردوسی دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان آمدند.

مرغ سحر ناله سر کن

محمدرضا شجریان، متولد اول مهر 1319 در مشهد است. به گفته خودش هرآنچه که در موسیقی به دست آورده بود، از برکت‌های آموزش و تشویق‌های پدرش بوده.

از تارزان بازی کنار بیشه‌های زاینده‌رود تا بنای استودیو نقش جهان در تهران

بسیاری از ما حتی نسل‌های جوان‌تر نصرالله وحدت را در قالب همان پسر خوش‌قلب فقیر فیلم‌های دهه‌های 40 و 50 به یاد می‌آوریم. زمانی که مانند نماینده‌ای از طبقه خاصی از مردم با یک دختر پولدار آشنا می‌شد و این آغاز ماجرا بود. وحدت در بیش از 43 فیلم حضور پیدا کرد که در بسیاری از آن‌ها در کسوت بازیگر و کارگردان حضور داشت و به‌جرئت می‌توان او را یکی از محبوب‌ترین بازیگران قبل از انقلاب ایران دانست اما خاستگاه این بازیگر اصفهانی پرکار سینما که شب گذشته در سن 95 سالگی درگذشت؛ تئاتر بود.

اربعین جهانی،‌ اربعین ایرانی

فرهنگ عاشورا و مفاهیم برخاسته از نهضت امام حسین‌(ع) از بارزترین جلوه‌های فرهنگ ‌عامه و از مهم‌ترین پشتوانه‌های روحی و معنوی مردم ایران به شمار می‌رود. شور و شعور حسینی با عمق ذهن و زندگی ایرانیان پیوند دارد و مضامینی همچون شجاعت، جـوانمردی، ایثار، ظلم‌ستیزی، آزادگی، سلطه‌ناپذیری، حق‌جویی، عدالــت‌خواهی، عزت‌طلبی و ایثار داوطلبانه جان و مال در راه ارزش‌ها را در برمی‌گیرد. تنوع مناسک عزاداری برای امام حسین‌(ع) در میان اقوام مختلف ایرانی، بیانگر درهم‌تنیده‌شدن فرهنگ عاشورا با فرهنگ اقوام ایرانی است. قهرمانان کربلا در اذهان ایرانیان، تجـــسم همه خـــوبی‌ها و پاکی‌ها هستند. امام‌حسین(ع) مظهر رهبری و ایستادگی، حضرت‌عباس(ع) نماد وفاداری و شجاعت و حضرت زینب‌(س) الــگوی صبر و مــقاومت محسوب می‌شود. بسیاری از عبارات مورداستفاده در ادبیات عامه همچون برخی ضرب‌المثل‌ها یا سلام دادن به امام حسین‌(ع) بعد از نوشیدن آب از مفاهیم مرتبط با عاشورا گرفته شده است.

هنر معاصر بر مدار نماد اصفهان

موزه هنرهای معاصر اصفهـان برای تعمیق هرچه بیشتر و شکل‌گیری روایات و خوانش‌هایی تازه در قالب رسانه‌هایی نو و عرصه محور در هنرهای معاصر بر روی نماد اصفهان فراخوان رویداد ملی تجسمی «در مقیاس قوس» را منتشر کرده است.  این رویداد که در نیمه دوم سال 99 اجرایی خواهد شد،در سه مدیوم مجسمه، ویدئوآرت و پوستر برگزار می‌شود تا به بازخوانی نماد اصفهان در قالب این هنرها بپردازد. آشنایی بیش‌ازپیش شهروندان اصفهان با نماد هویتی این شهر و همچنین استفاده درست از آثار هنرمندان در رابطه با نماد اصفهان در عرصه هنرهایی که در شهر قابلیت نمایش دارند از اهداف این رویداد است. درمتن فراخوان این رویداد ابتدا به پیشینه نامیدن آذرماه اصفهان اشاره شده است: در صور فلکی، قوس(ماه آذر) پایان دوران کشت و آغاز خشک‌سالی است که نماد آن موجودی است با بالاتنه‌ انسان پایین‌تنه چهارپا که کمانی در دست دارد. این نماد از نشانه‌های باستانی است و ریشه آن به اساطیر سومری بازمی‌گردد و به ایزد جنگ اشاره دارد. در اساطیر یونان این نماد را با نام سانتور (centaur) می‌شناسند. 

گلایه‌های یک مدیر سینمایی

سید مصطفی حسینی، مدیرعامل موسسه «بهمن سبز» حوزه هنری، با گلایه از تعطیلی مجدد سینماها گفت: برای من و همکارانم جای سؤال است که چرا وزارت بهداشت و ستاد ملی کرونا نخستین مکانی که برای تعطیلی به فکرشان می‌رسد، سینماست؟! به گزارش فارس، این مدیر سینمایی با بیان مخاطرات تعطیلی چندباره سینماها بیان داشت: نه‌تنها سینماها جزو اولین کسب‌وکارهای تعطیل‌شده با شیوع ویروس کرونا بودند، بلکه پس از ۱۲۰ روز تعطیلی در پی تلاش‌ها و رایزنی‌های بسیاری به‌عنوان آخرین مشاغل بازگشایی شدند. 

ملانصرالدین در سالون تنگ اصفهان

گشت‌وگذار در دل تاریخ همیشه جذاب بوده است. اگرچه در این سیر، رنج‌های بشری برای بقا که بر اجداد و نیاکان ما رفته هویدا می‌شود، اما گویی همین عبور از آن رنج‌ها و درک میراثی از رفاه که برای ما به‌جامانده است، حسی از لذت به ارمغان می‌آورد. مثال امروزی پیش چشممان، شیوع بیماری کرونا و اعلام وضعیت قرمز در سراسر کشور است که نمونه‌ مشابهش دقیقا صدسال پیش، بین سال‌های 1296 تا 1300 هجری شمسی، در ایران رخ داده است. دوران قحطی وحشتناک به دلیل احتکار انبارهای غله توسط احمدشاه و تجار محتکر ایرانی و سپس فروش ظالمانه غلات ایرانیان به ارتش بریتانیا که شوربختانه با همه‌گیری ویروس کشنده‌ آنفولانزای اسپانیایی که لابد آن‌هم سوغات سربازان انگلیسی بوده همراه می‌شود و کشتار عظیمی به بار می‌آورد. امروز ما فرزندان این زمان، اگرچه در اتمسفر تراژیک ویروس ناشناخته کووید 19 نفس می‌کشیم، ولی با مرور تاریخ و نگاه به آن از  ورای تجربه‌ صدساله‌ تلاش‌های بشری، نفس راحتی می‌کشیم و چشم‌انداز روشنی برایمان ترسیم می‌شود.

پایان انتظار خانواده شهید ارمنی