سعید مؤذنی در نمایش «آخرین تاریان» تقابل خیر و شر را در قامت دو سرباز اسرائیلی و فلسطینی به تصویر کشیده است
روایتی از انقراض اسرائیل روی صحنه تئاتر
مؤذنی در تازه‌ترین تجربه کارگردانی خود، نمایش «آخرین تاریان» را به صحنه برده است؛ اثر منتخب بیستمین جشنواره تئاتر مقاومت که در بستر جنگ فلسطین، روایتگر جدال یک تک‌تیرانداز اسرائیلی به نام «آدریل» و فرماندهی فلسطینی به نام «عبدالله» از پشت بی‌سیم است.
بازخوانی مسئولیت سازمان‌های فرهنگی در خلق، حفظ و توسعه ظرفیت‌های فرهنگی
تأملی در منطق ظرفیت‌آفرینی نظام مدیریت فرهنگی
بازخوانی مسئولیت سازمان‌های فرهنگی در خلق، حفظ و توسعه ظرفیت‌های فرهنگی
مهاجران منتظر، جمعی دخترانه‌اند که با «کارِ فرهنگی‌هنریِ تمیز» تاریخ را به نمایش می‌گذارند
بازسازی تاریخ به سبک دخترانه
درب که آتش می‌گیرد، صدای گریه‌ها بلند می‌شود. تابوت هم که روی دست بلند می‌شود، همین‌طور. بار آخر، زمانی است که پارچه مشکی از روی قاب می‌افتد. صدای بانویی از روی صحنه به گوش می‌رسد: «۱۴۰۰ سال بعد هم بار دیگر علی(ع) تنها ماند.»
فرهنگ
مستندسازان اصفهانی سینما حقیقت
چهاردهمین دوره جشنواره بین‌المللی سینما حقیقت با یک تغییر بزرگ در نحوه برگزاری آغاز شده است. تغییر از برگزاری فیزیکی به اکران آنلاین. همه‌گیری ویروس کرونا برگزارکنندگان جشنواره را به این نتیجه رساند تا جشنواره چهاردهم را به‌صورت آنلاین و از طریق پلتفرم‌های نمایش فیلم برگزار کنند. تصمیمی که باتوجه به وسعت اکران فیلم‌ها در آن بسیاری از آن به‌عنوان یک حرکت انقلابی در امر اکران آنلاین فیلم و همچنین برگزاری جشنواره‌های سینمایی در ایران یاد می‌کنند. امسال هم در جشنواره سینماحقیقت مستندسازان اصفهانی حضوری پررنگ دارند. مریم ایزدی با دو فیلم «بعد از پایان» و «به یک آن» در جشنواره حاضر است. سعیدمحسن صفوی فر با فیلم «به جهت یادگاری» به جشنواره آمده است و شهره سجادیه با مستند «یک زن، یک شهر» مهمان جشنواره است. با این سه مستندساز درباره جهان فیلم‌هایشان، جشنواره آنلاین و مشکلات و معضلات سینمای مستند اصفهان به گفت‌وگو نشستیم.
مردی با ایده‌هایی فراتر از زمان خویش
علیرضا شهریاری، طراح گرافیک و استاد دانشگاه از فعالیت‌های هوشنگ عدیلی در حوزه تبلیغات می‌گوید.علیرضا شهریاری در ابتدای صحبت‌هایش مرحوم هوشنگ عدیلی را شخصیتی پیشرو در عرصه تبلیغات معرفی می‌کند و اظهار می‌دارد: «ایشان را باید در ظرف زمان خودش ببینیم، در عصری که امکانات بسیار محدود و فعالیت تبلیغاتی بسیار سخت بود. همانگونه که واقف هستید مخاطب‌شناسی و تشخیص اینکه تبلیغات کجا، چه زمان و چگونه ارائه شود تا بهترین و بیشترین تأثیر را در ذهن مخاطب داشته باشد، یکی از ارکان مهم استراتژی تبلیغات به‌شمارمی‌رود.
ذاتا هنرمند بود
دکتر اسماعیل آذر با اشاره به سابقه آشنایی با مرحوم هوشنگ عدیلی می‌گوید: «من با مرحوم عدیلی از نظر خانوادگی، خویشی بسیار کهنی دارم و به همین دلیل هم از زمانی که یادم می‌آید در جمعیت‌های خانوادگی، من و مرحوم عدیلی با خانواده‌هایمان در کنار هم بودیم. به‌خصوص در جشن‌ها و نوروزها این دیدارها بیش از پیش بوده و این خویشاوندی قرابتی را میان من و آقای عدیلی به‌وجود آورده بود. اما تنها از نظر خویشی این قرابت میان ما نبود و از لحاظ هنری هم پیوند و نزدیکی خاصی میان ما بود.»
یادنامه خالق تبلیغات نوین اصفهان
نام زنده‌یاد هوشنگ عدیلی با عبارت «صنعت تبلیغات نوین در اصفهان» پیوند خورده است؛ بیشتر فیلم‌های تبلیغاتی دهه‌های 30، 40 و 50 اصفهان که به جز جنبه تبلیغاتی بخشی از آرشیو و ثبت تاریخی شهر هستند توسط او تولید شده‌اند. او خود را متعلق به شهر اصفهان می‌دانست؛ از این رو، توسعه فعالیت‌هایش را در اصفهان پی گرفت و به‌رغم امکان فعالیت در تهران و نیز مهاجرت هیچگاه شهر و دیارش را ترک نکرد و تا روزهای پایانی زندگی نیز همانند تمام دوران زندگی‌اش در چهارباغ اصفهان زندگی کرد و اوقاتش را در این خیابان گذراند.
شهدای سلامت در قاب تصویر
اداره کل امور هنری بنیاد شهید و امور ایثارگران به پاس قدردانی از خانواده شهدای سلامت، مجموعه مستند «روایت ایثار» را در دست تولید دارد. این مجموعه مستند در پنج قسمت 30 دقیقه‌ای در حال تولید است و در هر قسمت زندگی یک شهید عرصه سلامت در دوران همه‌گیری کرونا به تصویر کشیده شده است. تا کنون چهار قسمت از این مجموعه در شهرهای اصفهان، یزد، شیراز و دزفول جلوی دوربین رفته و آماده پخش از شبکه‌های سراسری صداوسیماست. برای باخبرشدن از جزئیات این فیلم‌های مستند با رحمت الله معینی یکی از تهیه‌کنندگان مجموعه و علیرضا طهرانی کارگردان این مستندها گفت‌وگو کردیم.
پیروزی در بحث به هر قیمتی
خیلی از ما در بحث‌های جدی یا حتی رومزه افرادی را می‌شناسیم که بد بحث می‌کنند، البته شاید خودمان هم یکی از آن‌ها باشیم. افرادی که می‌خواهند به هر نحوی که شده مناظره و حتی گفت‌وگوها را ببرند و بر حریف و هم‌صحبت خود غلبه کنند. برای آن‌ها حقیقت یا درستی حرف‌ها و نظراتشان مهم نیست بلکه بیشتر شکست دادن حریف اهمیت دارد. هر کدام از این افراد روش‌های متفاوتی برای پیروزی در بحث دارند؛ یکی بیش از حد حرف می‌زند، یکی صدایش را بلند می‌کند، یکی به سخنان دیگران گوش نمی‌دهد، یکی مظلوم‌نمایی می‌کند، یکی دست روی نقاط ضعف طرف مقابل می‌گذارد و یکی مسائل مختلف را با یکدیگر قاطی می‌کند تا حریفش را خسته و گیج کند.
دیوار کوتاه فرهنگ و دیوار کوتاه‌تر سینما
سال 99 سال غافلگیری دولت در هزینه‌کرد بودجه بود، اما در بخش فرهنگ، اوضاع چندان هم بغرنج نشد. کرونا اگرچه هزینه‌های مازاد بسیاری روی دست دولت گذاشت، قدرمسلم اینکه وزارت ارشاد، آن طور که بایدوشاید از هنرمندان و خانواده نه‌چندان بزرگ خود حمایت نکرد تا با همان بودجه حداقلی، به رتق‌وفتق امور جاری بپردازد.
دود آتش حلوا پزان در چشم عالی‌قاپو
فضای جلوخان و حیاط ورودی کاخ عالی قاپو دودآلود و پر از همهمه است. دود از چوب‌های سوخته زیر دیگ‌های حلوا و کاچی پزان نذری برمی‌خیزد. بیست و یکم رمضان است و زنانی که چادرها را به کمر بسته و بالاسر دیگ، حلوا هم می‌زنند، در این اولین روز از اسفند سال یکهزار و سیصد و هشت خورشیدی، احتمالا کسانی هستند که از سرمای کشنده زمستان آن سال جان سالم به در برده، حالا به شکرانه زنده ماندن خود و خانواده‌هایشان، باقی‌مانده زغالی را که از قرار یک من، شش قران خریده بودند آورده‌اند تا روی آتشش حلوای نذری بپزند. خانم صفوی هم آنجاست، همان بانوی فاضله که حالا بیشتر از بیست مقاله در روزنامه اخگر منتشرکرده است و در مطلب پیشین، با همسرش که از مبارزان مشروطه‌خواه اصفهان بود، آشنا شدیم.
زیستن با عکاسی
«هرگز پشیمان نیستم. اگر دوباره به دنیا بیایم باز هم عکاس می‌شوم. با نگاه به گذشته به خود افتخار می‌کنم که هفتاد سال پیش یک پسربچه اصفهانی در شهری کوچک بودم و تصمیم گرفتم عکاس بشوم و با آنکه همه مخالف من بودند، با عزم راسخی که داشتم تصمیمم برای عکاس شدن را عملی کردم. به هرحال نمی توانم انکار کنم که زمان هم در موفقیت من یکی از عوامل اصلی بود.اینکه از کشور خارج نشدم و ماندم هم باعث خوشحالی ام است.من امکان مهاجرتم به غرب بیشتر از خیلی هایی بود که رفتند؛ اما من و همسرم ماندیم و در همین جا زندگی‌مان را مجددا ساختیم.البته در لحظاتی از زندگی‌ام شانس‌هایی هم داشتم که به خوبی از آن استفاده کردم.نویسنده‌ای می گوید: “آینده مانند باغ زیبایی است که برای بعضی ها یک لحظه در آن باز می‌شود و آن هایی که هوشیارتر هستند پایشان را لای در می‌گذارند و سپس با فشار خودشان را به درون آن باغ هل می‌دهند.برای خیلی ها آن در باز است.اما آن را نمی بینند.”
خوزستان خاستگاه من اصفهان سکوی پرش من
محمدرضا آریان‌فر نویسنده و نمایشنامه نویس پرکار خرمشهری نزدیک به دو دهه است که در اصفهان زندگی و کار می‌کند. کار حرفه‌ای او نوشتن است و در این مسیر کتاب‌هایی را در زمینه‌های نمایشنامه، رمان و شعر به چاپ رسانده است. آریان‌فر به سیاق اهالی جنوب پر‌حرارت و صمیمانه و البته صریح از دنیایی که در رمان ها و نمایشنامه‌هایش خلق می‌کند می‌گوید. به خصوص از زنانی که تعیین‌کننده عاطفه و عشق هستند. بودن در اصفهان و پرسه در جای جای آن آریان‌فر را به یک عاشق تمام‌عیار اصفهان بدل کرده است. عاشقی که حتی اگر از این معشوق جفایی ببیند باز هم در هوایش نفس می‌کشد. مشروح صحبت‌های این نویسنده را در ادامه می‌خوانید.
امنیت از نگاه زنان
32 کارتونیستِ زن از شهرهای مختلف به مناسبت روز جهانی شهرها در ورکشاپی مجازی با عنوان شهر امن شرکت کردند. نمایشگاهی از این آثار نیز در گالری زمستانِ خانه هنرمندانِ تهران برپا شد. ایده این ورکشاپ به دبیری فیروزه مظفری از طرف اداره‌کل امور بانوان شهرداری تهران، با همکاری مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل شهرداری مطرح و حمایت شد. ایده‌ای که به پشتوانه طرح ارتقای احساس امنیت زنان در شهر، به دنبال فهم بهتر، شناسایی و بهسازی فضاهای بی‌دفاع شهری است و در این راه، به نگاه زنان کارتونیست نیز توجه کرده است؛ زنانی که در کنار تجربه زیسته خود از ناامنی در شهر، با دیدگاهی انتقادی آن را به چالش می‌کشند.
سرقت ترانه در روز روشن
حقوق، علم نحوه پاسداری از مجموع حق‌های تک‌تک مردم، در تمام زمینه‌های قابل تصور برای انسان است. این علم بی انتهاست، چون انسان به انتهای شناخت زمینه‌های زیستی خود نرسیده و حتی شاید نخواهد رسید. از این رو، هر روز و هر لحظه با کشف و پیدایش موضوعات تازه در زمینه‌های حیات، حقوق تازه‌ای که معطوف به آنان باشد نیز خلق یا کشف می‌‌شوند. حقوق هنرمندان نیز از این جمله است. با اینکه ضرورت پرداختن به آن تا چند دهه قبل حس نمی‌شد، زیرا ضروریات زندگی انسان تا نیمه‌های قرن حاضر، بسیار دور از ضروریات معنوی بودند. اما از زمانی که حیثیت‌ها با منافع مادی آمیخته شدند و جوامع یاد گرفتند که خدشه به حیثیت نیز مانند خدشه به مال دارای عواقب جبران پذیر یا جبران ناپذیر است، این ضرورت با دخالت نخبگان حقوقی تبدیل به قوانین مختلفی شد که اختصاصا یا با گریز به موضوعات هنری، تأمین کننده حقوق هنرمندان شده‌اند.
شرکت پیام اصفهان زیبا
آرشیو کامل روزنامه
