مثل این بود که سنگی جلوی پایم بوده به این بزرگی. ندیدهام و حالا خوردهام زمین. زانوها و کف دستهایم زخم شده و تا بیایم کمی سر پا بشوم طول میکشد. این زمان برای همه یکسان نیست؛ کم و زیاد، طولانی و کوتاه.
اینکه انسان به مرحلهای برسد که از عشق آتشین مجازیاش مو سپید کند، اما دل رها کند، او را همچون بتی زمین بزند و در مسیر جستجو گام بردارد، اینکه آنقدر محبوب باشد که هنرمندترین رفقا، دورش را بگیرند، اما او از میانشان برخیزد و قصد دیار مادری کند، این کمالیافتگی جز از یک وجود پر اصالت و بالیده از معنویت بر نمیآید.
سید محمدحسین بهجت تبریزی، متخلص به «شهریار» را همان شاعری بنامید که در آثارش توانست غنا، طراوت و ظرفیتهای بیپایان زبان فارسی را در سیمایی تازه و مردمی بیان کند.
در سال 1381، شورایعالی انقلاب فرهنگی 27 شهریور، سالروز وفات محمدحسین بهجت تبریزی معروف به شهریار را «روز شعر و ادب فارسی» نامگذاری کرده است. بر همین اساس فرصت مغتنمی است تا به گوشهای از دریای بیکران شعر و ادب فارسی نگاهی بیندازیم.
از جمله هنرهای تصویری، کاریکاتور است که طرفداران بسیاری دارد. با این هنر میتوان روی احساسات و انگیزههای مخاطب تأثیر مستقیم گذاشت. هنر کاریکاتوریست این است که با بزرگنمایی و کوچکنمایی بخشی از واقعیت، حرف و انتقاد خود را به مخاطب منتقل کند.
دوستی خالهخرسه، تمثیلی است از انسانی که برای دیگری دلسوزی و مهربانی دارد؛اما این دلسوزی به ضرر آن دیگری تمام میشود. مصداق بارزش در سیاست، کسانی را دربر میگیرد که فکر میکنند اگر بدون سروصدا و به جای مردم و نمایندگان آنها تصمیم بگیرند، به جامعه فرصت تنفس دادهاند، جامعه را از التهاب رهایی بخشیدهاند و به این وسیله، زندگی آسودهتری را به مردمان جامعه ارزانی داشتهاند.
در دنیای امروز که شهروندان در کسری از ثانیه از وقایع جهان آگاه میشوند و انتظار شفافیت و پاسخگویی دارند، همچنان شاهد تداوم شیوهای از حکمرانی هستیم که میتوان آن را «حکمرانی یواشکی» نامید.
در بادی امر شاید عنوانی گزنده به نظر برسد؛ اما درعینحال حاکی از وجود کژکارکردی در ساختار و چرخه حکمرانی کشور است. بگذارید به عقب برگردیم… به سالها و روزهایی که منتهی به انقلاب اسلامی و استقرار یک نظم جدید سیاسی در ایران شد.
نمایشگاه «نامه سفر» تلاشی است برای پیوند زدن تجربه سفر، روایت عاشقانه و مواجهه با میراث فرهنگی جهان. در این چیدمانها، هر زوج، سفری خیالی به موزههای بزرگ دنیا را بازگو میکنند؛ سفری که در قالب نامهای عاشقانه روایت میشود.
از همان در ورودی فروشگاه، زرق و برق لوازمالتحریرهای رنگ به رنگ پیداست و هر کسی را جذب میکند؛ از بچههای کوچک تا زن و مردهای سنوسالدار.
میدانیم که ساختن یک فیلم مستند از فیلم داستانی، چندین برابر کمهزینهتر است و از آنجا که در پروژههای سفارشی، ارزشهنری در اولویتدوم قرار میگیرد خیلی هم عجیب نیست شاهد مستندهایی باشیم که ارزشی برای وقت و شعورمان قائل نیستند. ولی خب در این بین، ماجرای «آیتالله» کمی فرق میکند.
سریال «عملیات مهندسی» به کارگردانی سروش محمدزاده، نمایشی تاریخی و امنیتی است که یکی از حساسترین و پرتنشترین دوران دهه ۶۰ در ایران را به تصویر میکشد.