«سال به سال دریغ از پارسال» و «همه چی قدیمیش خوبه» فقط شامل حال قیمتها و کیفیتها نمیشود؛ یکجوری داریم در سراشیبی تختگاز میرویم که تقریبا انگشت شستمان را روی هر چیزی بگذاریم، یک «یادش بهخیر» از تویش میزند بیرون.
اردیبهشت سال جاری بود که سفارت کره جنوبی در ایران طی مراسمی با حضور جمعی از ایرانیان، از جعبه فرهنگی و موزهای از محصولات فرهنگی کره جنوبی در محل سفارت رونمایی کرد.
آسمان آبیِ شهر، این بار نه با قلمموی آبیِ استاد، که با اشکهای بیاختیارِ عاشقانش نقاشی شده بود. دیروز اصفهان، نه یک هنرمند، که پدری مهربان را بدرود گفت؛ پدری که روحش با رنگها عجین بود و قلبش با تپشهای هنر میتپید.
در دنیایی که داستانهای نوجوانانه بیش از هر زمان دیگر تحتتأثیر رنگولعاب تولیدات ترجمهای قرار گرفتهاند، رمان «همان جا بالای کوه» با نگاهی ایرانی و اسطورهای و انسانی کوشیده قهرمانی را خلق کند که نهتنها با مخاطب نوجوان، بلکه با وجدان جمعی جامعه امروز ما نیز سخن بگوید.
ما کمتر شخصی را در زمینه هنرهای تجسمی، سراغ داریم که مثل استاد فرشچیان مردمی باشد و مردم او را دوست داشته باشند و برای مردم مهم باشد.
هنرمندان بسیار کمی در طول تاریخ هنر بودهاند که توانسته باشند مکتب و سبک خودشان را به فضای هنر عرضه کنند.
استاد فرشچیان، هنرمند بینظیر و برجسته ایرانی، به عنوان یکی از بزرگترین نمایندگان هنر نقاشی معاصر، توانسته با خلق آثار شگفتانگیز خود، دنیایی از زیبایی و معنویت را به تصویر بکشد.
استاد محمود فرشچیان را باید نقطهعطف نگارگری معاصر ایران دانست و بعد از رضای عباسی و حسین بهزاد، باید او را ادامهدهنده مکتب اصفهان عنوان کرد.
استاد فرشچیان، هنرمند برجسته ایرانی، با خلق آثار شگفتانگیز خود، دنیایی از زیبایی و معنویت را به تصویر میکشد.
انسان واقعی کسی است که آزاد و رها باشد و در آثار استاد فرشچیان این حس رهایی بهروشنی دیده میشود. او همچون پرندهای آزاد از دنیای مادی فاصله گرفت و با رنگها و طرحهای خلاقانه، در عرصه نگارگری، جهانی تازه آفرید.
در بعضی از مطالبی كه در تمجید و ستایش مقام استاد فرشچیان نوشته شد، مشاهده كردم كه نام ایشان را در رده برخی هنرمندان معاصر دیگر قرار داده بودند، از جمله در نوشتارهایی مشاهده كردم نام ایشان را در كنار نام استاد محمدرضا شجریان قرار داده بودن
استاد محمود فرشچیان را باید هنرمندی دانست که در آسمان نگارگری ایران، ستارهای یگانه و ماندگار است. او نه تنها میراثدار هنر کهن ایرانی است، بلکه در پرتو ذوق، خلاقیت و بینش توحیدی خود، به این هنر جانی تازه بخشید.