ما در دورانی زندگی میکنیم که مارشال مکلوهان آن را «دهکده جهانی» نامید، دهکدهای که البته ساکنان آن، بیش از آنکه احساس همبستگی کنند، دچار نوعی اضطرابِ وجودی
فرض و خیال است؛ اما اگر یک ماشین زمان داشتیم و با سفر به پنجاهشصت سال پیش، دست بزرگترهایمان را گرفته و به دنیای اکنون میآوردیم، به احتمال زیاد از دیدن خیابانها تعجب میکردند.
یلدا که روزگاری نمادینترین آیینِ «درونگروهی» و خانوادگی ایرانیان محسوب میشد، در سالهای اخیر دچار دگرگونی عمیقی شده است. آنچه امروز شاهد آن هستیم، خروج یلدا از پستوی خانههای قدیمی و ورود پرشتاب آن به ویترینهای پر زرقوبرق اجتماعی است.
داریم به رجب و شعبان نزدیک میشویم، ماهی که عاشقانه راهی کعبه دوست میشوند. میخواهم خودم را در کعبه خیال کنم؟ اگر آنجا بودم چه میکردم؟ برای بار هزارم، به دعاهایی که دارم فکر میکنم
نوزدهمین جشنواره سینماحقیقت، اصلیترین رقابت مستندسازان کشور، در حالی به کار خود پایان داد که پرچم اصفهان در این جشنواره نیمهافراشته بود.
بالزاک یکی از پرکارترین نویسندگان و رماننویسان فرانسوی بود و از پیشگامان مکتب رئالیسم اجتماعی در دنیا به حساب میآید. تاکنون چند کتاب از او خواندهام در دوران مختلف و اخیرا هم رمانی با عنوان «دهقانان» که در آن به مواجه دهقانان فرانسوی و جامعه بورژوازی آن دوران باز میگردد.
میگویم معجزه شروع زمستان آنقدر گواراست که همگی به استقبالش میرویم و زمستان آنقدر دلگرمکننده خواهد بود که آشفتگی پاییز را از یادمان میبَرد.
این روزها موزه هنرهای معاصر اصفهان میزبان دو رویداد فرهنگی و هنری است: «هفته تایپ تهران» که به نمایش آثار تایپ و فونت فارسی اختصاص دارد و «نمایشگاه دیزا» که با تمرکز بر پوستر و هویت بصری در پی بازتعریف نقش طراحی گرافیک در هنر معاصر است.
من دختری ۲۱ ساله بودم؛ کمی دلخور بودم که از المپیک برگشتم، بلافاصله در مسابقات آسیایی مدال گرفتم و آن طوری که باید و شاید از من تقدیر نشد و فقط با لجبازی احساس کردم که اگر من بروم آن طرف چقدر عالی میشود و چقدر زندگی خوبی میتوانم داشته باشم؛ مخصوصا در رشته ورزشیام، ولی متاسفانه اینطور نبود!
تماشای مستند «رودخانهای زیر رودخانه» پیش از آنکه یک مواجهه صرف با یک فیلم مستند باشد، برخوردی دوباره با شهری بود که در آن زندگی کردهام و رودخانهای که سالهاست نبودنش را زیستهام. به همین دلیل انگیزه دیدن فیلم، صرفا کنجکاوی سینمایی نبود.
مستند «آرتایست» روایتگر نسبت پرفرازونشیب هنر و جامعه ایران است و نگاهی عمیق به تاریخ هنرستان هنرهای زیبای اصفهان دارد.
در نگاه نخست، «آتشبس» به معنای پایان رنج، آرامش و آغاز بازسازی است. اما برای طراحان جنگ مدرن، آتشبس تنها تغییر میدان نبرد است؛ انتقال از جنگ سخت با گلوله و موشک، به جنگ نرم با «بیت» و «دوپامین».