اگر تا بهحال به کاشیهای یک مسجد قدیمی یا حاشیه یک نسخه خطی نفیس با دقت نگاه کرده باشید، احتمالاً در میان رنگهای فیروزهای، لاجوردی و طلایی، پیچوتابهایی گیاه مانند و گلگونه دیدهاید که پایانی ندارند؛
خانه تاریخی صفوی این روزها میزبان نمایشگاه گروهی عکاسی «لنز بر دست» است، نمایشگاهی که با تمرکز بر جلوههای صنایع دستی ایران، کوشیده است تا پیوندی میان هنر عکاسی و هنرهای سنتی برقرار کند.
همه دور هم توی باغ غدیر نشستهایم. قرار آخر هفتههایمان. روی یکی از سکوهای سنگی. مادر نیمچههای لیوان را پر از چای هل دار میکند. جمعمان جمع است.
یکی میپرسد چند سال است که با اتوبوس همراهی؟ و من میگویم یادم نیست. میپرسد چند سال است که این اتوبوس در سطح شهر راه میافتد و من باز میگویم یادم نیست، نمیدانم. مهم این است که حالا هست.
چند وقت پیش که گوشی را بالا و پایین میکردم، چشمم به چیزی عجیب و جالب افتاد. تعدادی باستانشناس به دست خطهایی مربوط به «گوته» فیلسوف و ادیب آلمانی پی برده بودند.
ستاد کانونهای فرهنگی و هنری مساجد استان اصفهان که یک ماه پیش با تغییر مدیریت همراه بود، بهعنوان یکی از نخستین اقدامات و تسهیلات خود و همزمان با آغاز ایام تعطیلات، خبر از تجهیز 200 کانون فرهنگی در سطح استان با اعتباری بالغ بر ۲۰ میلیارد ریال داد.
در مورد کار زن و مرد در خانه، نظر من بر پایه برابری، همکاری و احترام متقابل است. خانه جاییه که همه اعضای خانواده در آن زندگی میکنن، بنابراین مسئولیتهای مربوط به خانه هم باید بین همه تقسیم بشه.
سلام آقای گل فروش. غلط نکنم هر کسی که توی این شهر زندگی میکند، وقتی از مقابل گلفروشیات رد میشود، نگاهی به مغازهات میکند و با خودش میگوید «هی…! کاش منم توی این هوا نفس میکشیدیم.»
محسن رنانی در نشست رونمایی از کتاب «روایت مسعود» که بهنوعی، بزرگداشت «مسعود نیلی» بود، اظهاراتی درباره کورتکس مغز ایرانیان مطرح کرد که بازتاب گسترده و منفی داشت.
دنیای امروز پر از جذابیت و رنگولعاب است؛ آنقدر محرک و فریبنده که گاهی، فراموش میکنیم اصالت یعنی چه. هجوم محصولات پرزرقوبرق، تفریحات شیک و سرگرمیهای مدرن، سبک زندگی ما و فرزندانمان را گامبهگام تغییر داده است.
تابستان اصفهان با تبلیغات رنگارنگ «ستارهسازی تضمینی» آموزشگاه های سینمایی گرم میشود، اما پشت این وعدههای فریبنده، واقعیتی تلخ نهفته است.
«اعتمادبهنفس ملی» همواره کلید عبور از موانع بزرگ و نقطه عزیمت بهسوی آینده بهشمار میرود. این اصل، نه شعاری ساده، بلکه حقیقتی بنیادین است که نقش آن را در همه جنبشهای تاریخی و توسعههای معجزهآسا میتوان دید.