در تابستان گرم و بی آب سال 1312 خورشیدی که بنا بر گزارش روزنامه اخگر، «اصفهان در بیآبی میسوخته و با وجود قنوات معتبر و رود پربرکت زایندهرودش دستخوش تنگآبی بوده است» همان تابستانی که نمایش تمام آهنگ کیخسرو و سیاوش با نمایشنامهای که باز در گزارش اخگر «یکی از بهترین پی اسهایی که تا به آن زمان به زبان فارسی تهیه شده» معرفی شده است و نمایش آن «شدیدترین احساسات وطنی را در قلب تماشاچی تولید و یکی از پردههای مهم تاریخی این مملکت را در نظر او جلوهگر میسازد.»
آیین گشایش سالن جدید توزیع مطبوعات اصفهان با حضور فریده روشن رئیس کمیسیون فرهنگی ورزشی شورای اسلامی شهر، امیراحمد زندآور عضو شورای اسلامی شهر، ایمان حجتی مدیرکل ارتباطات و امور بینالملل شهرداری اصفهان، علی حاجزکی معاون امور فرهنگی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان و مرضیه باقرصاد رئیس گروه مطبوعات و تبلیغات ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان در مجتمع مطبوعاتی برگزار شد.
مریم را یکشنبه روزی دیدم از آن روزهای خاص که در ذهن میماند در آن بنای قدیمی که نامش آسودهمأوا بود! رفته بودم تا به مریم و دوستان شبیه خودش یاد بدهم چطور دلنوشتههایشان را به داستان و شعر نزدیک کنند. بچههایی که هرکدام بهنوعی ناتوانی جسمی داشتند و برخی نیز حتی از حرفزدن هم ناتوان بودند، اما برای نوشتن، دانستن و یادگرفتن حکایت آنان حکایت دیگری بود! آنجا و در جمع آنها بود که متوجه شدم نه قواعد شعرگویی، نه عناصر داستان چندان به کار نمیآید وقتی راوی جانودل تو باشد! و اینگونه بود که روایتم شد: روایت مصطفی و خندههای معصومانهاش، روایت ملیحه و چشمهای کمسویش، روایت سمیه و خوابهای آسمانیاش… و روایت مریم و آرزوهایش!
نشست خبری و رونمایی از پوستر اولین همایش «مکتب اخلاقی اصفهان» با حضور مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان اصفهان در سالن همایش مجموعه فرشچیان برگزار شد.
گفته میشود «کروئلا» اسپینآفی از انیمیشن «۱۰۱ سگ خالدار» کمپانی دیزنی است، اما باید قبل از هر چیز یادآور شد که لایو اکشن مورد بحث هیچ ارتباطی با آن فیلم ندارد. کروئلای انیمیشن «۱۰۱ سگ خالدار» زنی میانسال و بدجنس است که با پوست سگهای خالدار برای خود لباس میدوزد در حالی که استلای فیلم «کروئلا» دختری است که در کودکی مادرش را از دست داده و حالا برای رهایی از زندگی محقرانه و پوچ خود تلاش میکند تا به واسطه نبوغ و تلاش خود در صنعت مد پیشرفت کند و بدین طریق برای خود و دو دوست دیگرش جاسپر و هوراس زندگی بهتری فراهم سازد.
مایت از آثار در حوزه مالکیت فکری، فقط شامل آثار هنری نیست. بلکه آثار علمی و حتی غیر علمی اما در حوزه فکر، ایده و تخیل یا حتی مستند هم به شرطی که نتیجه ابتکار و دانش و خلاقیت پدید آورنده باشند، در این دایره حمایتی جای دارند. به طور کلی مالکیت فکری به عنوان شکل دیگری از مالکیت در مقایسه با مالکیت مادی، با اینکه مانند نوع اول، نتایج و جنبههای مالی و مادی هم دارد اما در اصل و در ماهیت خود، مالی و مادی نیست.
پردهخوانی نوعی نمایش مذهبی ایرانی است که در زمان صفویه و با پرداختن به مباحث مذهب شیعه بهصورت روضهخوانی، حمله خوانی، پردهداری، صورتخوانی و سخنوری رواج یافت و روزگاری در کوچهپسکوچههای شهرهای مختلف ایران با تمرکز بر دو رکن پرده و پردهخوان، با کلامی آهنگین اجرا میشد، اما امروزه این آیین حتی در جشنوارههای مناسبتی نیز کمتر دیده میشود. نمایشی که در دهنوی مبارکه نیز از سابقهای طولانی برخوردار است و اکنون تنها حامل زنده این فرهنگ و میراث ناملموس، «مرشد اسماعیل نصوحی» درویشی بازمانده از نسلی پردهخوان است.
در دنیای ادبیات داستان و داستان کوتاه به اندازهای که رمان مورد توجه قرار میگیرد، دیده نمیشوند. فکر میکنم همین باعث شده است که ناشرهای مختلف مجموعههای گوناگونی از داستانهای کوتاه یا بلند را به بازار روانه کنند. مجموعههایی که براساس جنسیت، ملیت و حتی مضمون دستهبندی شده است. نشر ماهی هم از این قائده مستثنی نیست و یکی از مجموعههای داستانیاش را به نویسندگان امروز آمریکا اختصاص داده است.
«همه روزه عصر که در خیابان حاشیه رودخانه برای تفریح و تفرج میروید، البته میبینید که در وسط رودخانه پهناور زایندهرود، آب باریکی چگونه با طمأنینه و وقار و سکوت میگذرد. همین آب باریک است که باید فرسنگها بلوک کشاورزی را مشروب نماید. از همینجا میتوان فهمید که رعایای بلوک زیردست شهر چه روزگار خرابی خواهند داشت و بر اثر این تنگ آبی بر زارعان در این سال چه خواهد گذشت» (اخگر 857، 15 تیر 1312).
با اعلام شرایط قرمز کرونایی در اصفهان، برخی از شهروندان بدون توجه به پروتکلهای بهداشت فردی و ماسک در بازارها، پارکها، بوستانها و سایر اماکن عمومی رفتوآمد میکنند. کمیته فرهنگ شهروندی شهرداری اصفهان با اجرای مانور شهری با موضوع «مراقب همدیگریم، ماسک میزنیم» در چهارراهها و مسیرهای پرتردد برای هشدار مردم را تشویق به استفاده […]
کن هفتادوچهارم پس از یک سال غیبت، درحالی به کار خود پایان داد که شائبههایی از نارضایتی و مهندسی در داوریها، درباره آن مطرح بود. دورهای که کارگردان نهچندان نرمال هالیوود را بهعنوان رئیس هیئت داوران به خود میدید و برخلاف آنچه گفته شده بود که استقبال سینماگران از ا ین دوره بسیار بالاست، آثار دهانپرکنی در آن حضور نداشتند. شگفتی خاصی هم از جشنواره این دوره مخابره نشد تا کن هم به سیاق بسیاری از جشنوارههای سینمایی دوران کرونا، به یک برگزاری صرف بسنده کند و آنطورکه باید جریان ساز نشود. اما با تمام این بیاقبالیها، کن 2021 برای ایرانیها شیرین تمام شد.
منتقدان و صاحبنظران سینمایی از جشنواره کن به عنوان مهمترین رویداد سینمایی جهان پس از اسکار یاد میکنند. جشنوارهای که در سال ۱۹۴۶ شروع به کار کرد و هر سال استقبال فراوانی از آن شد. فیلمسازان مطرح جهان برای اولین بار فیلمشان را در این مراسم رونمایی میکردند و سالانه بر اعتبار کن میافزودند. فیلمسازان ایرانی نیز همواره به این جشنواره توجه داشتهاند و توانستهاند در برخی از دورهها موفقیتهای بزرگی را در این رویداد رقم بزنند. در ادامه به فیلمسازان ایرانی حاضر در این جشنواره می پردازیم.