«قارئین محترم اخگر، شاید از تلگرافاتی که به نام فردوسی شاعر شهیر ایران از زابلستان تهیه شده و در صفحه اول همین روزنامه چندی پیش درج گردیده، خوب ملتفت شده باشند که مقصود اعلان برای نمایشی است که قریبا داده خواهد شد» (اخگر 808، 19 تیر 1312). پس از نمایش «بیژن و منیژه» که در اردیبهشت 1312 خورشیدی در سالن مدرسه متوسطه صارمیه به روی صحنه اجرا رفت و در یکی از شمارههای همین ستون (اصفهان زیبا، 5 اردیبهشت 1400) به آن پرداختیم، در ابتدای تابستان همان سال، نمایش دیگری برگرفته از اشعار فردوسی، آماده رفتن به روی صحنه میشده است. روزنامه اخگر این بار با رویکردی متفاوت، به معرفی و تبلیغ این نمایش برای خوانندگان پرداخته است. در ادامه پاراگراف بالا، نویسنده چنین توضیح میدهد:
آیین معرفی کتاب «با عینک جوزف کسوث» که نگاهی است به آغاز هنر مفهومی در ایران همراه با بررسی آثار مفهومی «مارکور گریگوریان» و «مرتضی ممیز» در موزه هنرهای معاصر اصفهان برگزار شد. این برنامه با برگزاری دو نشست همراه بود که نشست اول با حضور علی سجادیه و رسول کمالی دولتآبادی و نشست دوم با حضور مرتضی بصراوی و علیرضا ارواحی برگزار شد.
نبود! پول نبود. مایه تیلههای بابا خرج میشد که صبح و ظهر و شب نان بخوریم. صبحها نان خشک میخوردیم، باچایی شیرین، نه نمیچسبید! فقط شکم سیر میکردیم که خزانهمان قار و قور نکند و آبرومان نرود. مامان میگفت این بچه کنکور دارد، باید خورد و خوراکش خوب باشد مرد…!
مرد اما جواب نمیداد. بابا میگفت خودم را که نمیتوانم بکشم، ندارم، اصلا کی ترک تحصیل میکنی تو!؟ ما آرام میشدیم، من و مامان، میگفتم خداراشکر سیر میشویم، حالا درس میخوانیم غول بی شاخ و دم هوا نکردهام که کم زور باشم…!
میدانیم و سابق بر این نیز عنوان کردهایم که آثار هنری فقط به شرطی که برای اولین بار در ایران به ثبت رسیده یا منتشر شده باشند از حمایتهای قانونی مربوط به «حقوق مادی» بهرهمند میگردند و آثار هنری که برای اولین بار در خارج از کشور به ثبت رسیده باشند، چنین حمایتی در ایران نخواهند داشت. اما در مطلبی که اکنون مقابل شماست میخواهیم به این مسئله نگاه کنیم که صرف نظر از حمایتهای معطوف به حقوق مادی در قانون به نفع آثاری که در ایران ثبت و نشر شدهاند، وضعیت نوع دیگری از حمایت یعنی حمایت از «حقوق معنوی» آثار هنری که در خارج از کشور خلق یا نشر شدهاند چگونه خواهد بود؟
موزه خلاقیت و معماری خانه صفوی و گالری اکنون با همکاری انجمن فرهنگی اتریش در تهران سه نمایشگاه چیدمان با عنوان «دستهای تمیز»، «نقص» و «کتاب شکسته» از آثار «والتر کرانتر» را برگزار کرده است. با شروع دوران پاندمیک کرونا رویدادهای هنری و تعاملات فرهنگی بهویژه با هنرمندان و پلتفرمهای هنری کمرنگ شدند و راههای ارتباطی به دلیل همهگیری این ویروس رو به افول رفت. شاید همین محدودیت باعث شد که ایده همکاری و پیشبردن پروژههای هنری بهصورت آنلاین و مجازی در گالری اکنون و صفوی قوت بگیرد.
«دومین و سومین جشن پاتوق فیلم کوتاه اصفهان» به همت پاتوق فیلم کوتاه اصفهان و انجمن سینمای جوانان استان اصفهان و با حمایت شهرداری، حوزه هنری اصفهان، دبیرخانه جشنواره بین المللی فیلمهای کودکان ونوجوانان، شرکت تبلیغاتی رویانو، موسسه فرهنگی هنری نوای مهر سپاهان و مجتمع تصویری عکاسان از ششم تا هشتم تیرماه اکران آثار در تالار سوره حوزه هنری برگزار شد. در این جشن 36 اثر پذیرفته شده به نمایش درآمد که 15 اثر در بخش مسابقه و 21 اثر در بخش نگاه نو بود. به همین بهانه با کارگردانهای جوان و نوجویی که آثارشان در جشن پاتوق به نمایش درآمد، به گفــتوگــو پرداختیم.
جلسه نقد و بررسی فیلمهای کوتاه اکرانشده در روز دوم پاتوق فیلم کوتاه اصفهان به همت پاتوق فیلم کوتاه اصفهان و انجمن سینمای جوانان استان اصفهان و با حضور سیاوش گلشیری و عطیه سلطانی، کارشناسان سینما برگزار شده و ازطریق صفحه اینستاگرام پاتوق فیلم کوتاه به صورت زنده برای مخاطبان پخش شد. سیاوش گلشیری، کارشناس سینما گفت: این فیلمها در دورههـــــای مختلفی ساخته شده است. به اعتقاد من این فیلمها چند ایراد کلی داشتند. از منظر آسیبشناسی باید بگویم ظرفی که بیشتر فیلمها باید در آن ساخته میشد گنجایش دیدهشدن نداشت. در بعضی از آثار ساختار فیلم متناسب نبود و هیچکدام از قسمتها در خدمت یکدیگر نیستند.
اولین برخورد با فیلم روایت ذهنی مـــاســت که لاجـــــرم بصری است. روایت ذهنی هـمان روایت فریمهاست، فریمهایی که با بازوی واقعیت یا بهتر بگویم با بازوی امکان، جان میگیرد و تداوم پیدا میکند و تو را به جهان فیلم نزدیک میکند. جهانی که حالا چرخ هایش به واسطه تخیل و امکان به پویش در آمده و تبدیل به عکسهای متحرکی شده که واقعی به نظر میرسد.
وقتی سالن تاریک میشود و تصویر بر پرده سپید میافتد، گریزگاه ما از رخدادها و آوارها آغاز میشود. حالا ماییم و تصویر و نور و رنگ و یک خیال خوش؛ با سینماست که ما تا فراسوی رؤیاها میرویم. تا خود خود خود آرزو، آرزویی که تنها در سینما شکل بیشکلش را به رخ میکشد.
سینما هنوز هم حال خوشش را از آدمی دریغ نکرده است، چنان جادو میکند و آدمی را زیر و زِبر میکند که دلت میخواهد تا ابد در نبرد تن به تنِ نور و تاریکی و رنگ، دل ببازی و بخندی و بچرخی و بغض کنی.
جلسه نقد و بررسی فیلمهای کوتاه اکرانشده در روز اول پاتوق فیلم کوتاه اصفهان به همت پاتوق فیلم کوتاه اصفهان و انجمن سینمای جوانان استان اصفهان با حضور مصطفی حیدری و احمدرضا سیستان، کارشناسان سینما برگزار شد و از طریق صفحه اینستاگرام پاتوق فیلم کوتاه به صورت زنده برای مخاطبان پخش شد. مصطفی حیدری، کارشناس سینما در این جلسه گفت: مشکل اصلی فیلمها معمولا در فیلمنامهنویسی است و این موضوع معمولا بعد از اکران فیلمها مورد توجه قرار میگیرد. اما سؤال اصلی این است که چرا ما هنوز درگیر این مسئله هستیم؟ با اینکه هر روزه آموزشهای بهروزتری انجام میگیرد و رویکردهای متفاوت و خلاقی به سینما اضافه میشود. همچنین در حوزه فیلمنامه نویسی کتابهای زیادی موجود است که فیلمسازان میتوانند آنها را مطالعه کنند تا بتوانند در شخصیتسازی موفقتر عمل کنند.
دکتر محمدحسین رامشت، استاد جغرافیا و از شاگردان دکتر سیروس شفقی، اولین ویژگی فراموشنشدنی دکتر شفقی را خصوصیت سخنوری ایشان میداند و میگوید: کلام استاد بسیار استوار و نافذ و کلاسهایشان از بداعت خاصی برخوردار بود؛ بـهطوریکه مخاطبانشان هرگز از طولانیشدن گفتوگو با ایشان خسته نمیشدند.
دکتر حسین صرامی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دکتر شفقی را از پس سالها معاشرت و ارتباط با خصایل نیکش به یاد میآورد و ویژگیهای او را اینطور مرور میکند: نظم و ترتیب فراوان، فروتنی و برخورد متواضعانه با دانشجویان و کارمندان از اولین ویژگیهایی است که وقتی به دکتر شفقی فکر میکنم به خاطرم میآید. مطالعات و تحقیقات عمیق جغرافیایی نیز ویژگی قابلتأمل دیگر اوست.