در سالهای گذشته تلاش میان پیوند دو بال نهاد دانش در جامعه ما یعنی «دانشگاه» و «حوزه علمیه» همواره مطرح بوده است.
دنیای امروز، دنیای توجه به فرهنگ بهعنوان زیربنای جامعه است. اصلا اینطور میگویند که جنگ امروز، جنگ میان فرهنگها و تمدنهاست.
دنیای امروز، دنیای توجه به فرهنگ بهعنوان زیربنای جامعه است. اصلا اینطور میگویند که جنگ امروز، جنگ میان فرهنگها و تمدنهاست.
در ماه گذشته و در پی تحولات و التهابهای اجتماعی کشور، یکی از پرسشهای جدی که در فضای عمومی و فرهنگی کشور مطرح شده، نسبت نوجوانان با این شرایط و نقش آنها در کنشگری سیاسی اجتماعی است.
نزدیک به یک سال پیش بود که در گزارش «معبری از مسجد ملک به گلستان شهدای اصفهان» از پاتوقهای گفتوگو در معابر عمومی شهر و اجرای طرح امانت کتاب گفتیم.
ام خیریه را چند سال پیش در یکی از روضههای ماه محرم شنیدم؛ در یک حسینیهای خانوادگی، کلیپی از ساخت و ساز مسجد در مناطق محروم و درخواست برای پیوستن به پویش ساخت یک هزار و یک مسجد به گوشم خورد.
ایامالبیض ماه رجب امسال در اصفهان، با استقبال بیشتر برگزار شد. بنا بر آمار موجود، پایتخت فرهنگ و تمدن ایران اسلامی شاهد یکی از پررونقترین دورههای اعتکاف در تاریخ خود بود؛ جریانی معنوی که در آن ۱۴۰ هزار نفر، به ویژه جوانان و نوجوانان، با پشتسرگذاشتن هیاهوی دنیای مادی، به خلوت با پروردگار پناه بردند.
بار دیگر «اصفهانزیبا» و معرفی «کانونهای فرهنگی شهر» که در گوشهای از اصفهان مشغول فعالیتاند؛ اما نامشان کمتر به گوش خورده است.
بر اساس مصاحبههای انجام شده با فعالان فرهنگی محلههای مختلف اصفهان در ضمیمه هممحله روزنامه اصفهان زیبا در حوزههای مختلف، این گزارشها نشان میدهد فرایندهای طولانی، بوروکراسی پیچیده و نبود شفافیت در دریافت خدمات فرهنگی از شهرداری (مانند صوت، نور، بنر، فضا، مجوز و…) موجب شده است اکثریت قریببهاتفاق این فعالان، شهرداری را بهعنوان «منبع اول» حمایت نشناسند و ترجیح دهند با هزینه شخصی یا از طریق مراجعه به نهادهای دیگر، نیازهای خود را تأمین کنند.
اصفهان در دهههای گذشته تاکنون یکی از کانونهای اصلی تحرکهای فرهنگی، مذهبی و اجتماعی در کشور بوده است؛ شهری با پیشینهای فلسفی، علمی و دینی که از عصر صفویه تا امروز، همواره در بطن تحولات فرهنگی و فکری ایران حضور داشته
میگویند برکتِ کار به جمعی بودنِ آن است و از طرفی در چنین حرکتهایی باید مراقب گرفتار نشدن در گیرودارهای سازمانی بود. این حرکتِ جمعیِ نظاممند و حقمدار، در عین گذر از قواعد بوروکراتیک، موتور محرک نقشآفرینیهای اجتماعی میشود.
اولینروز 1404 ، رهبر انقلاب در جمع اقشار مختلف مردم بار دیگر توجه به بهرهگیری از نهجالبلاغه را گوشزد کردند.