یکی از گونههای ادب عامیانه، حماسه است که در ادبیات عامیانه فارسی، تاریخی طولانی و پرمایه دارد. حماسه عبارت است از بیانی ادبی که در آن، انواع حکایات قومی، دلاوریها و رشادتهای قهرمانان تاریخی و اسطورهای به تصویر کشیده میشود. اگرچه مضمون حماسهها جنگها و رزمآوریهای قهرمانان ملی و اسطورهای است که در بستری از تاریخ نانوشته و دور و دراز بازگو میشود، اما باید به این نکته نیز اشاره کرد که این داستانهای حماسی میتواند واقعی باشد یا واقعی و حقیقی نباشد. در واقع حماسه را حدفاصل تاریخ و اسطوره دانستهاند و آن را گونهای از ادبیات میدانند که هم دستی در تاریخ و هم در داستانهای اسطورهای دارد؛ همچنین حماسهسرایی را از بالاترین انواع ادبی دانستهاند.
شما هم میتوانید با مراجعه به اینترنت و جستوجوی نام استاد نصرالله معینالکتاب، امیر خطه خط ایران و اصفهان، با حروفی که از زیردستان مرد خردمند هنرپیشه، نرمنرم مانند آب از زیر سنگ بیرون قلیدهاند، آشنا شوید. مردی که به سالیان بسیار، در کنج عزلت نشست و مشق عشق کرد، حروف رعنای زبان فارسی را و حالا، قریب به یازده سال است که دستانش استراحت مطلق اختیار کردهاند و حروف برنوشتهاش از میان نیها، کاغذها و خاکی که او را در پناه گرفته است مانند ساقههای پیچ امینالدوله به بالا برآمدهاند، تا به چهره خورشید بنگرند، یاد روزهای رفته را …
از «حمدان نی زن» در قرن سوم هجری تا «حسن کسایی» در دوران معاصر، همگی از طلایهداران نینوازی در تاریخ موسیقی ایران هستند. اگر شاعر باذوقی گفته: «اصفهان نیمه جهان گفتند/ نیمی از وصف اصفهان گفتند» بدون شک و بهدوراز اغراق درباره نینوازی اصفهانیها، پُر بیراه نسروده است. از اواخر عهد قاجار تا دوره معاصر، نوازندگان زیادی درزمینه نینوازی فعالیت کردند؛ ولی در این میان، نقش تاریخی «حسن کسایی» غیرقابل انکار است. او متولد 3مهر1307 اصفهان است و اهمیتش در تاریخ موسیقی ایرانی بهگونهای است که نوازندگی نی به قبل و بعد او تقسیم میشود و درواقع شیوه نینوازی قدیم را به دوران معاصر متصل میکند.
اغلب مردم اصول اخلاقی را به معنای قوانینی برای تشخیص خوب و بد میدانند، مواردی از قبیل قانون طلایی (همانطوری با دیگران رفتار کن که تمایل داری آنها با تو رفتار کنند)، موازین رفتار حرفهای مانند سوگندنامه بقراط (پیش از هر کار مطمئن شو به کسی یا چیزی آسیبی نمیرسد)، دستورات دینی مانند ده فرمان موسی (قتل مکن…)، یا اندرزهای حکیمانه مانند گفتههای کنفوسیوس. معمولترین راه برای تعریف «اخلاقیات» این است: استانداردهای رفتاری که عمل هنجار را از نابهنجار متمایز میکنند. بیشتر مردم استانداردهای اخلاقی را در خانه، مدرسه، کلیسا، یا دیگر محیطهای اجتماعی میآموزند. اگرچه اغلب افراد قوه تشخیص خوب و بد را در دوران کودکی کسب میکنند، این مهارت در تمام طول عمر در حال تکامل است و انسانها در فرآیند بلوغ، دورههای رشد مختلفی را از سر میگذرانند. استانداردهای اخلاقی آنچنان همهشمولاند که شاید بتوان آنها را در همان قالب عقل سلیم یا درک عام تعریف کرد؛ اما از سوی دیگر، اگر اخلاقیات واقعاً چیزی فراتر از موازین ساده عقل سلیم نیست، پس چگونه است که این میزان از بحثوجدلهای اخلاقی در جامعه ما وجود دارد؟
گاهی آنقدر مشکلات از سر و رویمان میبارد و اخبار بد و ناراحتکننده به سمتمان هجوم میآورد که دیگر حوصله هیچچیز و هیچکسی را نداریم. دلمان میخواهد فرار کنیم و پناه ببریم به دشتی، بیابانی، جایی که دیگر کسی نباشد و خبری به گوشمان نرسد «که آن را که خبر شد خبری باز نیامد.» اینجور مواقع فقط دستمان سمت کتابی میرود: دیوان حافظ، غزلیات سعدی، شاملو. کنارش فقط میخواهیم موسیقی گوش دهیم، نوای سهتار، کمانچه، پیانو… . چیزی که به عمق جانمان نفوذ کند و شمع شرقیمان را روشن نگه دارد. ببرِدمان آنجا که میخواهیم. چه دارویی بهتر از موسیقیای که هم شعر حافظ و سعدی در آن باشد و هم نوای تار و کمانچه برای تسکین حالِ زارِ «شرقی غمگینی» که نوستالژی گذشته اشک به چشمانش میآورد و غصه آینده را به دلش هوار میکند؟
گفتوگو با هوفر حقیقی، عکاس، پژوهشگر و مدرس عکاسی، در جایگاه یکی از داوران دهمین نمایشگاه سالانه کانون عکس اصفهان دو بخش دارد. بخش اول به مبحث استیتمنت (بیانیه)نویسی در عکاسی و آسیب شناسی آن میپردازد و در بخش دوم چند گزاره در خصوص آثار نمایشگاه سالانه کانون عکس مطرح میشود. گفتنی است دهمین نمایشگاه سالانه کانون عکس اصفهان از 13 شهریور تا 4 مهرماه در موزه هنرهای معاصر اصفهان برپاست که کار داوری بخش عکس را هوفر حقیقی در کنار شادی قدیریان و پرهام تقیاف بر عهده داشتند. هوفر حقیقی استیتمنتنویسی را ماحصل ارتباط عکاس با زبان و مسئلهای برای چندوجهیشدن تواناییهای یک عکاس میداند: «ماده خام استیتمنت نوشتار بوده و رابط اصلی با رسانه زبان و به تبع آن، ادبیات است.
طرح پرسش از بنیانهای معرفتی روشنفکران ایرانی در حوزههای مختلف فکری و نوع کنشگری آنان در عرصه فکر و عمل از زمان جنبش مشروطه تا شکلگیری و پیروزی انقلاب اسلامی را میتوان در آثار متفاوتی مشاهده کرد. کتابهایی که طی دو دهه اخیر منتشر شده و با استقبال از سوی جامعه کتابخوان کشور روبرو شدهاند. (روشنفکران ایران در قرن بیستم، علی قیصری؛ اسلام نواندیش در ایران، محسن آلغفور؛ روشنفکران ایرانی و غرب، مهرزاد بروجردی؛ تاملی در مدرنیته ایرانی، علی میرسپاسی)
نامه 630 نفر از اهالی موسیقی ایران درباره واگذاری خانه هنرمندان اصفهان به بنیاد شهید در حالی منتشر شده است که تب و تاب های اولیه در واکنش به این واگذاری فروکش کرده و نتیجه نهایی مذاکره میان حوزه هنری و بنیاد شهید نامعلوم است. حالا و در این بیخبری، نامه بزرگان موسیقی ایران میتواند نقش بسزایی در مطرح شدن دوباره خواسته اهالی فرهنگ و هنر اصفهان داشته باشد. برای بررسی چند و چون نوشتن این نامه و همچنین باخبر شدن از دیدگاههای برخی بزرگان موسیقی حاضر در نامه با استاد کیوان ساکت، موسیقیدان و نوازنده، حمیدرضا نوربخش، مدیر خانه موسیقی ایران و همچنین مهرشاد متین فر، مدیر خانه موسیقی اصفهان به گفتوگو نشستیم.
در تاریخ فلسفهی معاصر چندین فیلسوف و روشنفکر مهم به فوتبال علاقه داشتند. معروفترین آنها آنتونیو گرامشی است. او در جوانی در روزنامههای ایتالیایی، در کنار مقالات سیاسی و نظری، گزارش فوتبالی مینوشت. گرامشی در یک خانوادهی فقیر متولد شده بود و در کودکیاش، همچون بسیاری از کودکان دیگر طبقهی کارگر آن زمان ایتالیا، فوتبال نقشی اساسی و مهم داشت. به باور گرامشی «فوتبال مدلی از یک جامعهی فردگراست» و میتواند کلیت جامعه سرمایهداری را در مقیاسی کوچک نشان دهد. یکی دیگر از روشنفکران شیفتهی فوتبال، همانطور که همه میدانند، آلبر کاموست. برای او فوتبال تنها «درس اخلاق» بود و مدرسهای برای آموختن مبارزه، همبستگی، برادری و قاطعیت به شمار میآمد. کامو در جوانی، همچون ناباکوف، یک دروازهبان آماتور بود، پُستی که با فلسفهی اگزیستانسیالیستی او جور در میآمد. بجز گرامشی و کامو میتوان از متفکران دیگری هم نام برد که به فوتبال علاقه داشتند: سارتر، گالیانو و نگری.
بااینکه قوانین خاصی ازجمله قانون جرائم رایانهای در خصوص امکان وقوع و انواع جرائم در حوزه فضای مجازی به تصویب رسیدهاند که با ذکر عنوان و توضیح تخصصی، واسطههای تکنولوژیک نشر و سوءاستفاده غیرمجاز از آثار هنری را تشریح و ابعاد امکان بروز جرم توسط آنا واسطهها را به همراه مجازاتهای مصوب، تشریح کردهاند، اما هنوز برخی از قوانین قدیمی در بندهایی که به چاپ و تکثیر یا نشر آثار اشاره میکنند نیازمند تبدیل برخی مفاهیم به مصداقهای امروز هستند.
دفتر تخصصی تئاتر سازمان فرهنگی اجتماعی و ورزشی شهرداری اصفهان در اولین اقدام بعد از همهگیری ویروس کرونا جشنوارهای با موضوع تکگویی نمایشی برگزار کرده است. این جشنواره که بهصورت ارسال ویدئوهای تا حداکثر 10دقیقه از تکگوییهای شرکتکنندگان اجرا میشود، قرار است راهی باشد برای ادامه فعالیتهای نمایشی در اصفهان تا چراغ تئاتر در اصفهان بهطور کامل خاموش نشود. دبیرخانه این فستیوال زمان ارسال آثار را تا 21 مهرماه اعلام کرده است. آبان و آذر سال جاری داوری نهایی و ضبط آثار برگزیده برای پخش در فضای مجازی اجرایی خواهد شد.